ImageΧθες οι ξακουστοί βουτηχτάδες. Σήμερα το αιλουροειδές είδος των αναρριχητών. Από τον σκοτεινό βυθό της θάλασσας η Κάλυμνος αναδύθηκε σε δυσθεώρητα ύψη, που της εξασφάλισαν τα απαράμιλλης ομορφιάς και τα άριστης ποιότητας ασβεστολιθικά της πετρώματα. Σαν ο Θεός να το χρωστούσε στους ανθρώπους της, να τους ανασύρει από το σκοτάδι στο φως, να μετατρέψει τον άγριο και σκληρό βιοπορισμό τους σε μια πιο εύκολη εξασφάλιση των αναγκαίων για επιβίωση.

Κάθε χρόνο συρρέουν στο νησί λάτρεις του συγκεκριμένου σπορ από ολόκληρο τον κόσμο (Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία, Πολωνία, Ισπανία, Βέλγιο, Αυστρία, Αυστραλία, Ιαπωνία, Βραζιλία, ΗΠΑ, Νότιο Αμερική κ.α.)

«Αν είσαι αναρριχητής έχεις στόχο, έστω μια φορά στη ζωή σου, να επισκεφθείς την Κάλυμνο» υπογραμμίζει ο κ. Γιώργος Χατζησμάλης δημοτικός υπάλληλος, υπεύθυνος για την αναρρίχηση.

 Άραγε οι κάτοικοι του νησιού έχουν συναίσθηση των πλουτοπαραγωγικών χαρακτηριστικών του τόπου τους; Η φράση που οι ξένοι χρησιμοποιούν για την Κάλυμνο «Μέκκα της αναρρίχησης», αποκτά την ίδια βαρύτητα στη συνείδησή τους; Έχουν φανταστεί το μέλλον του νησιού, ιδωμένο μέσα από την πολλαπλή αξιοποίηση του πλούσιου γεωφυσικού ανάγλυφου της περιοχής τους; Η μικρή έως ελάχιστη ενασχόλησή τους με το άθλημα, μαρτυρά πως οι ντόπιοι θεωρούν την αναρρίχηση ως μια δραστηριότητα που αφορά αποκλειστικά και μόνο τους ξένους και σε καμιά περίπωση τους ίδιους.

«Όταν γεννιέσαι σε ένα τόπο και από τη στιγμή που κοιτάς γύρω σου αναθεματίζεις την τύχη σου, αναθεματίζεις τα βράχια που σε περιτριγυρίζουν, δεν μπορεί από τη μια μέρα στην άλλη να τα αγαπήσεις και να τα δεις διαφορετικά. Θέλει χρόνο» εξηγεί και δικαιολογεί τους συντοπίτες του ο κ. Χατζησμάλης.

κ. Λουκάς Ντουρντουρέκας

κ. Λουκάς Ντουρντουρέκας

Την δική του ερμηνεία δίνει ο εκπαιδευτής αναρρίχησης κ. Λουκάς Ντουρντουρέκας «οι γονείς δεν γνωρίζουν το άθλημα και γι’ αυτό έχουν μια λανθασμένη αντίληψη όσον αφορά στην επικινδυνότητά του και ως εκ τούτου επιλέγουν για τα παιδιά τους μια οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα, πλην της αναρρίχησης».

8.000 αφίξεις

Σύμφωνα με τον υπεύθυνο δημοτικό υπάλληλο την χρονιά που θα αφήσουμε πίσω μας σε λίγες ημέρες έχουν καταγραφεί, βάσει επίσημων στοιχείων, 8.000 αφίξεις αναρριχητών στο νησί από τις αρχές Μαρτίου έως τα μέσα Νοεμβρίου και κάθε χρόνο τα νούμερα αυτά αυξάνονται. Ενώ παλαιότερα τα «μπροστινά» μέρη του νησιού είχαν ζωή για έναν περίπου μήνα το καλοκαίρι και τον υπόλοιπο χρόνο ερήμωναν, τώρα λόγω των νέων δεδομένων έχουν τουριστική κίνηση σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, με ότι κάτι τέτοιο συνεπάγεται για την οικονομία του νησιού.

Η οικονομία της Καλύμνου όμως θα μπορούσε να υποστηριχθεί ακόμη περισσότερο αφού όπως μας αποκαλύπτει ο κ. Ντουρντουρέκας «κάθε χρόνο καταφθάνουν από το εξωτερικό δεκάδες οδηγοί που συνοδεύουν τα διάφορα γκρουπ των αναρριχητών, τη στιγμή που θα μπορούσε αυτή ακριβώς η ενασχόληση να αποτελέσει επαγγελματική διέξοδο για πολλούς νέους του νησιού μας».

Μύθοι και πραγματικότητα

Μπορεί οι μεγάλοι να μην επιδεικνύουν τον παραμικρό ενθουσιασμό για το βραχώδες έδαφος του νησιού τους (πλην των επιχειρηματιών που απλώς είναι ευγνώμονες για την ύπαρξή τους από τη στιγμή που είδαν τις δουλειές τους να πάνε από το καλό στο καλύτερο), δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με τους νέους. Πολλά παιδιά ζητούν από τους γονείς τους να τους πάνε αναρρίχηση, με τους δεύτερους να τους το αρνούνται πεισματικά. Κι όλα αυτά λόγω της άγνοιάς τους γύρω από το άθλημα.

«Όπως σε όλα τα αθλήματα έτσι και στην αναρρίχηση υπάρχουν κάποιοι βασικοί κανόνες τους οποίους αν ακολουθείς πιστά δεν διατρέχεις κανένα κίνδυνο» μας εξηγεί ο εκπαιδευτής κ. Ντουρντουρέκας και εξηγεί:

«Πάντα για αναρρίχηση πάνε δυο άτομα, ποτέ κανείς μόνος του. Ο δεύτερος κανόνας είναι να διαθέτεις εξοπλισμό, ο οποίος είναι κατάλληλος για την περιοχή που έχεις επιλέξει. Το λέω αυτό γιατί το 95% των ατυχημάτων έχει να κάνει με το ύψος του σχοινιού. Κάποιοι έρχονται από το εξωτερικό με μικρότερο ύψος σχοινιού, ενώ τα δικά μας βράχια είναι πιο ψηλά, πράγμα που αντιλαμβάνονται στην κάθοδο, με αποτέλεσμα να μην προνοούν ούτε οι ίδιοι ούτε οι συνοδοί τους την παράλειψη και να σημειώνονται πτώσεις».

Όλοι μπορούν

 

Για να ασχοληθεί κάποιος με το σπορ δεν είναι απαραίτητο να πληροί καμία βασική προϋπόθεση αφού «μπορούν όλοι να αναρριχηθούν, δεδομένου ότι υπάρχουν διαφορετικά επίπεδα δυσκολίας. Ούτε η ηλικία παίζει κάποιο ρόλο «αθλητές πάνω από τα 60 συνεχώς βελτιώνουν τις επιδόσεις τους».

Άραγε είναι ακριβό σπορ η αναρρίχηση; «Με 450 ευρώ ο ενδιαφερόμενος προμηθεύεται έναν καλό εξοπλισμό λαμβάνοντας υπόψη τις φθορές που θα προκαλέσει ο χρόνος και η χρήση στα διάφορα υλικά, με αποτέλεσμα να χρειάζονται αντικατάσταση, όπως συμβαίνει εξάλλου με όλα τα αθλήματα».

Για να παραμείνει στην κορυφή

Μπορεί βέβαια η Κάλυμνος να έφτασε στην κορυφή του κόσμου επειδή κάποιοι ανακάλυψαν τα μοναδικά φυσικά αναρριχητικά της πεδία, κανείς όμως δεν εγγυάται και την παρανομή της. Συνεχώς προκύπτουν νέοι ανταγωνιστικοί αναρριχηρικοί προορισμοί και οι ήδη υπάρχοντες βρίσκονται σε έναν αγώνα δρόμου για να βελτιώσουν τις παρεχόμενες υπηρεσίες τους προς τους αθλητές ώστε να επικρατήσουν έναντι των υπολοίπων.

Αυτές οι σκέψεις και τα δεδομένα, που γνωρίζει πολύ καλά επειδή παρακολουθεί το άθλημα σε παγκόσμιο επίπεδο, ταλανίζουν τον κ. Χατζησμάλη.

Θεωρεί λοιπόν πως από τις ενέργειες που πρέπει να γίνουν άμεσα είναι μεταξύ άλλων:

-η δημιουργία επίσημης ιστοσελίδας του Δήμου –climbing Kalymnos– για να γίνεται υπεύθυνη πληροφόρηση των αναρριχητών ώστε να διασφαλίζεται και η ασφάλειά τους

-η χωροθέτηση των πεδίων ώστε να γνωρίζουν οι διανοίκτες που μπορούν και  που επιτρέπεται  να δημιουργήσουν νέες διαδρομές «πρέπει να μπουν κανόνες στο παιχνίδι»

-η δημιουργία ενός φορέα διαχείρισης δεδομένου ότι το αντικείμενο της αναρρίχησης λαμβάνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις στο νησί και τέλος

-η συστηματική συντήρηση των 2.500 διαδρομών.

Η λύση είναι μπροστά τους

Μπορεί ο κ. Γιώργος Χατζησμάλης να πιστεύει πως οι Καλύμνιοι θέλουν το χρόνο τους για να αγαπήσουν τα βράχια της πατρίδας τους, να τα εκτιμήσουν και εν συνεχεία να τα εκμεταλλευτούν προς όφελός τους.

Μήπως όμως στις δύσκολες εποχές που ζούμε, δεν έχουν αυτή την πολυτέλεια του χρόνου; Μήπως ο χρόνος είναι χρήμα;

Μήπως η λύση της ανάπτυξης, της οικονομικής ευρωστίας, της ανακοπής του μεταναστευτικού ρεύματος βρίσκεται μπροστά τους;

Μήπως ήρθε η ώρα να «ανοίξουν» τα μάτια τους, να αφήσουν πίσω τους προκαταλήψεις και μεμψιμοιρία και να αντιδράσουν δυναμικά στις αντιξοότητες της ζωής;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s