νινα γεωργιαδου“Γκουγκλάροντας” στο ίντερνετ το όνομα της Νίνας Γεωργιάδου είχα με το πρώτο “χτύπημα” εκατοντάδες αποτελέσματα για την Καλύμνια, κατά το ήμισυ, καθηγήτρια αγγλικών. Από βιντεάκια πύρινων λόγων της σε απεργιακές κινητοποιήσεις, κείμενά της αναρτημένα στο διαδίκτυο σε  sites με μεγάλη αναγνωσιμότητα στους εκπαιδευτικούς κύκλους, έως και ντοκιμαντέρ που προβλήθηκαν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας αφυπνίζοντας συνειδήσεις, επιστρατεύοντας τον αποδομιστικό ρόλο της αμφισβήτησης,  αποσκοπώντας στην ανατροπή. Είτε της καθεστηκυίας τάξης, είτε φαινόμένων όπως αυτό της χρυσής αυγής.

Δεν μου βγαίνει να γράψω συνταξιούχο, γιατί η γυναίκα αυτή, από το λίγο που τη γνωρίζω, δεν έχει καμία σχέση με την ερμηνεία που αποδίδουμε στη λέξη και τα συνακόλουθά της. Γιατί τη συναντάς παντού, με την ίδια δυναμικότητα και αγωνιστικότητα που είχε όταν ήταν ενεργή εκπαιδευτικός, πρόθυμη να μεταδώσει τις όποιες γνώσεις της και την όποια εμπειρία της. Στα παιδιά  πάντα, που αποτελούσαν διαρκώς τον αποκλειστικό της αποδέκτη. «Ήταν και παραμένουν ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου».

Έτσι και το βιβλίο που κυκλοφόρησε προ ημερών και φέρει την υπογραφή της συμπεριλαμβάνει στον τίτλο του τα παιδιά.

einai-xtes-exofΤο «Καλημέρα παιδιά, είναι χτες» εκδόθηκε από τις εκδόσεις “ΚΨΜ” και τα κείμενα που περιέχει αποτυπώνουν γεγονότα, πολιτικές δράδεις, κοινωνικές συμπεριφορές και εκπαιδευτικές επιλογές του νέου αιώνα που, όλο και περισσότερο, φαίνεται να οδεύει προς το χτες.

«Έχουν όλα τους σημείο αναφοράς τη σημερινή συγκυρία. Πολλά από αυτά γράφτηκαν πριν καν γίνει υποψία το ζήτημα της κρίσης. Παρόλα αυτά αναφέρονται σ’ αυτή. ΄Ήταν ένα κοινωνικό φαινόμενο που ερχόταν, που προετοιμαζόταν που ήταν κατασκευασμένο, που στηνόταν εδώ και καιρό.

Τα κείμενα δεν εναλάσσονται χρονολογικά, αλλά παίζουν ανάμεσα στον ορθολογισμό και στο συναίσθημα για να είναι και πιο εύκολα αναγνώσιμα» εξηγεί η συγγραφέας.

Στην ίδια έκδοση έχουν συμπεριληφθεί και κάποιοι θεατρικοί μονόλογοι με τον τίτλο «Μονολογώντας δημοσίως» τα οποία η κ. Γεωργιάδου θεωρεί εξίσου πολιτικά κείμενα και τα οποία έχουν παρουσιαστεί στην Κάλυμνο αλλά και στην Αθήνα.

«Το θέατρο είναι αγάπη μου, κάθε Χριστούγεννα έκανα ένα θεατρικό με τους μαθητές μου, ενώ αναλάμβανα την διοργάνωση του εορτασμού των διαφόρων επετείων αποσκοπώντας πάντα στην παρουσίασή τους με έναν διαφορετικό τρόπο».

Ενεργή εκπαιδευτικός της βάσης

Διαβάζοντας κανείς το βιβλίο της Νίνας Γεωργιάδου και κυρίως οι άνθρωποι που τη γνωρίζουν καλά, όπως οι συνάδελφοί της, κατανοούν ακόμη περισσότερο την εσωτερική της ανάγκη για αγώνα, ενάντια στα δεσμά της άγνοιας και αποσκοπώντας σε έναν καλύτερο κόσμο, μια δικαιότερη κοινωνία.

«Το κομμάτι το συνδικαλιστικό ήταν η ζωή μου. Ήμουν ενεργή εκπαιδευτικός μέχρι που συνταξιοδοτήθηκα με σταθερή πεποίθηση ότι δεν θα έπρεπε να συμμετάσχουμε επισήμως σε κανένα επίπεδο ιεραρχίας της εκπαίδευσης. Και όταν λέμε ιεραρχία,  εννοώ ότι δεν έκανα ποτέ μου αίτηση για διευθύντρια γιατί θεωρώ πως κάθε διευθυντική θέση, κάθε χώρος ιεραρχίας στο χώρο της εκπαίδευσης είναι θέση στήριξης μιας εκπαιδευτικής πολιτικής με την οποία εγώ διαφωνούσα, συνεχίζω να διαφωνώ και η οποία έχει πάντα τις ίδιες συντεταγμένες με αυτές που έχει σήμερα: δηλαδή λιγότερο δημόσιο σχολείο, παροχή ακατάσχετων πληροφοριών συγκρουόμενων, μη συνδεόμενων, που δεν στοιχειοθετούν στα παιδιά γνώση».

Αγωνιζόμενη για τη Β’ ΕΛΜΕ

Εκτός όμως από τη σχολική αίθουσα-στην οποία κυριολεκτικά μεγάλωσε, αφού η δασκάλα μητέρα της την έπαιρνε από μωρό μέσα στην τάξη στο Δημοτικό της Αστυπάλαιας- στη ζωή της προέταξε και αγωνίστηκε για την άποψη που θέλει τους ανθρώπους συλλογικά να αγωνίζονται γι’ αυτά που τους αξίζουν. Και πάνω σ’ αυτή την αυταπόδεικτη αρχή, στηρίχθηκε όλη η βιοθεωρία της.

«Όταν επέστρεψα στην Κάλυμνο το 1985 δεν υπήρχε σωματείο. Έπρεπε η Ρόδος ως μητρική ΕΛΜΕ να εγκρίνει την απόσχιση για μια νέα Ένωση στα Δωδεκάνησα. Θυμάμαι ότι είχα πάρει μαζί μου και τα δύο μου παιδιά και τους είπα σε μια γενική συνέλευση πως δεν φεύγω από δω αν δεν εγκρίνεται ξεχωριστό σωματείο. Τους έπεισα ότι δεν μπορούμε να είμαστε υποχείρια των διευθυντών ακόμη και στο ζήτημα της συλλογικής δράσης. Έτσι συστάθηκε το 1988 η Β’ ΕΛΜΕ στην Κάλυμνο».

Παιδεία για όλους

Εκτός από την ίδρυση του συνδικαλιστικού σωματείου η κ. Γεωγιάδου έχει έναν ακόμη λόγο για να είναι υπερήφανη: Το νυχτερινό σχολείο. «Γυρνούσα επί μέρες οικοδομή -οικοδομή και κατάφερα και συγκέντρωσα πολλές υπογραφές από οικοδόμους οι οποίοι δεν είχαν αποφοιτήσει από το Γυμνάσιο. Με αυτές τις υπογραφές και μια εισήγηση για την αναγκαιότητά του, έγινε το εσπερινό σχολείο».

Με την ίδια αποφασιστικότητα και το μυαλό της πάντα στα παιδιά, έστησε και την βιβλιοθήκη του 2ου Λυκείου, ενώ ο τοπικός Πολιτιστικός Σύλλογος «Πρόοδος» είναι ταυτισμένος με το όνομά της.

 

Συνενοχή στο έγκλημα η σιωπή

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί τμήμα του προλόγου του νεοεκδοθέντος βιβλίου και το παραθέτουμε αυτούσιο γιατί πιστεύουμε πως τα γεγονότα που περιγράφει αποτέλεσαν τη λυδία λίθο της διαμόρφωσης της προσωπικότητάς της και της σκέψης της:

«Η αγαπημένη θεματολογία των εκθέσεων στο Γυμνάσιο της Χούντας, ήταν παρμένη από τη λαϊκή θυμοσοφια. Κάτι μίζερα και σίγουρα άσχετα με την εφηβεία, όπως το «φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι» ή «σαν φύγει από τη μάντρα, το τρώει ο λύκος το αρνί», χαντάκωναν τη σκέψη των νέων ανθρώπων.

Τη μέρα της αποταμίευσης, κάπου μέσα στον Οκτώβρη, έπρεπε να υμνήσουμε τη φτώχεια μας κι επιπλέον να επιχειρηματολογήσουμε για το πόσα θαύματα μπορεί να πετύχει ο φτωχός σπαγκοραμμένος.

Αυτή η λαϊκή θυμοσοφία με εξόργιζε από παιδί. Δεν μπορούσα ποτέ να διατυπώσω, ούτε καν να σκεφτώ συγκροτημένα, ένιωθα όμως ότι κάπου υπήρχε ένας εμπαιγμός. Σιγά –σιγά κατάλαβα ότι στόχος της ήταν η αποδοχή της μιζέριας μας, η συντήρηση μιας θλιβερής στερεοτυπίας και η γρήγορη προσαρμογή στην αδιαμαρτύρητη αποδοχή τους.

Κάποτε ήρθε και η σειρά του «Η σιωπη είναι χρυσός».

Το σχολείο μου ήταν ακριβώς δίπλα στο νεκροταφείο του χωριού. Ερχόταν πότε-πότε ο παπάς κι έκανε αυστηρές παρατηρήσεις στην πρωινή παράταξη. «Μη φωνάζετε. Ταράζετε την σιωπή των νεκρών. Θα ξυπνήσουν και θα σας τιμωρήσουν».

Έτσι και στο διάλειμμα μιλούσαμε χαμηλόφωνα ή δε μιλούσαμε καθόλου για να αποφύγουμε μιαν αναπάντεχη Δευτέρα Παρουσία. Από τη μια αυτό, από την άλλη η καχύποπτη σιωπή που επέβαλλε η Χούντα, με έκαναν να δω κι αυτό το ρητό, σα μια μακάβρια εντολή. Αφού η σιωπή είναι χρυσός, οι νεκροί είναι ολόχρυσοι.

Σήμερα, όπως και πάντα, η σιωπή δεν είναι μόνο συνειδητή απονέκρωση, είναι συνενοχή στο έγκλημα που συντελείται ενάντια σε κάθε μορφή ζωής».

Με τη γεύση της στάχτης

Καταλήγοντας η ίδια επισημαίνει για το βιβλίο της:

«Όσα καταγράφονται εδώ, τα είπαν πολλοί άλλοι και πολύ καλύτερα. Οι καιροί μας όμως είναι τόσο πυκνοί που, όσες λέξεις κι αν ειπωθούν, δε φτάνουν να τους περιγράψουν.

Όσοι, από μοιραία σύμπτωση, κρατάτε αυτό το βιβλίο, ξέρετε ίσως πως οι λέξεις δεν είναι πάντα καραμέλες μιας γλυκιάς νουβέλας. Δεν έχουν πάντα το μεγαλείο του έπους, ούτε το βάθος του φιλοσοφικού στοχασμού. Συχνά έχουν τη γεύση της στάχτης γιατί μιλούν για αποκαΐδια.

Είτε είστε οι άτυχοι της υπόθεσης και το βιβλίο αυτό το αγοράσατε στους χαλεπούς καιρούς της ανέχειας, είτε λίγο πιο τυχεροί και το δανειστήκατε, δε γλιτώνετε από τη γεύση της στάχτης, εκτός αν επιλέξετε να το καταχωνιάσετε αδιάβαστο σ’ ένα ψηλό και απροσπέλαστο ράφι, σα γεροντοκόρη στα αζήτητα.

Καλημέρα, λοιπόν, κι όσο κι αν είναι χτες, για κάθε χτες υπάρχει ένα σήμερα και για κάθε σήμερα ένα αύριο».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s