DSC06899Το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία έχει πράγματι την πιο ωραία και την πιο πανοραμική θέα στην Κάλυμνο. Από τη μια η Πόθια, παραδίπλα το Καντούνι, πιο κει η Λέρος με λίγα σπίτια να διακρίνονται στο βάθος, από την άλλη το λιμανάκι στον Βαθύ, οι οροσειρές του νησιού να διαδέχονται η μια την άλλη, τα Ίμια λίγο πριν τις τουρκικές ακτές…

Μπορεί η ανάβαση να ήταν κουραστική και να διήρκησε μιάμιση περίπου ώρα, η παραμονή μας όμως στο εσωτερικό και στον περίβολο του μικρού ναού, ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία. Στη διαδρομή οι μικρές στάσεις ήταν απαραίτητες για να συνειδητοποιήσει το μυαλό τις ομορφιές που αντίκριζαν τα μάτια μας.

Η ορειβατική πρόταση έγινε από το Γραφείο Αθλητισμού του Δήμου Καλυμνίων και τριάντα…έτοιμοι για περιπέτεια και σωματική κόπωση προσήλθαμε στις 9.30 το πρωί στην πλατεία του χωριού για να ξεκινήσουμε μέσα από τα στενά δρομάκια, να περάσουμε κάτω από το μεγάλο κάστρο και να ανηφορίσουμε καρφί για τον Προφήτη Ηλία.

Κάποιοι προπορεύονταν με τον Βασίλη Διακομιχάλη και οι υπόλοιποι ακολουθούσαν την Πόπη Ρηνιού, τους γυμναστές του ΔΑΟΚ, που είχαν την ευθύνη της διοργάνωσης.

Το άρωμα του θυμαριού, οι κόκκινες ανεμώνες, ο χαρακτηριστικός ήχος που έκαναν τα κουδουνάκια των προβάτων, μας συνόδευαν σε όλη τη διαδρομή, μέχρι να φτάσουμε στο πρώτο εκκλησάκι του Αη Γιάννη του Θεολόγου, χτισμένο στο βράχο.

Κάποιοι έσπευσαν να κόψουν… φατολίτες, ένα χαρακτηριστικό κίτρινο αγριολούλουδο και θυμήθηκαν πως μικροί έσκαγαν τα άνθη του στο μέτωπό τους κάνοντας έναν μικρό κρότο.

Όταν επιτέλους φτάσαμε στον Προφήτη Ηλία με έκπληξή μας αντικρίσαμε έξι Καλύμνιους που πραγματοποιούσαν εργασίες στο ξωκκλήσι. Όπως μάθαμε την τελευταία δεκαετία, επτά με οκτώ Σαββατοκύριακα το χρόνο, ανεβαίνουν στην κορυφή του βουνού και εθελοντικά κάνουν έργα συντήρησης, διαπλάτυνσης του αύλειου χώρου και ότι άλλο μερεμέτι έχει ανάγκη το εκκλησάκι.

Αφού αλλάξαμε μπλούζες και τις αερίσαμε στα σχοινιά για να στεγνώσουν στον μανιασμένο αέρα, βγάλαμε τις προμήθειές μας από τα σακίδιά  μας και εξαφανίσαμε ότι είχαμε μεταφέρει, αλλά και ότι οι προνοητικότεροι μας πρόσφεραν από το περίσσευμά τους. Πολλή πείνα…

Θαυμάσαμε τη θέα, προσανατολιστήκαμε, φωτογραφηθήκαμε, μαζέψαμε τα μπλουζάκια μας από τα σχοινιά, χαιρετήσαμε τους ανθρώπους που μας καλοδέχτηκαν και πήραμε το δρόμο της επιστροφής, ο οποίος όντας κατηφορικός φάνηκε σε όλους μας ευκολότερος και γρηγορότερος…

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s