DSC06019Από τον πρόεδρο του δ.σ. του Αναγνωστηρίου Καλύμνου «Αι Μούσαι» κ. Παναγιώτη Γιαμαίο λάβαμε και δημοσιεύουμε την παρακάτω επιστολή:
« Έλαβα γνώση της «αναγκαίας παρέμβασης» της κ. Φανής Καπελλά – Κουτούζη, μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου του Αναγνωστηρίου, που αφορά στην καταγραφή του Αρχείου Δημογεροντίας – Δημαρχίας Καλύμνου, μέσα από τον τοπικό ηλεκτρονικό τύπο αλλά και από το προσωπικό μου ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, την οποία η ίδια είχε την καλοσύνη να μου κοινοποιήσει.Θυμίζω ότι το Αναγνωστήριο συμμετείχε ως Πνευματικό Κέντρο στην από κοινού με το Δήμο παρουσίαση της ολοκλήρωσης αυτής της καταγραφής κι ο υπογράφων αυτό το σημείωμα, ως πρόεδρος των «Μουσών», είχα καταθέσει – με έμφαση μάλιστα – στο προλόγισμά μου στην εκδήλωση εκείνη τη χαρά μου και την ικανοποίησή μου για την περάτωση αυτής της εργασίας. Απέδωσα, δε, τα εύσημα και απηύθυνα τις θερμές και ειλικρινείς μου ευχαριστίες στην επιτροπή και ιδιαιτέρως στον πρόεδρό της, τέως πρόεδρο αλλά και νυν επίτιμο του Αναγνωστηρίου μας, κ. Κυριάκο Χατζηδάκη, για τη διετή θυσιαστική, πράγματι, προσφορά του. Αγκαλιάσαμε και προβάλαμε το έργο αυτό, γιατί ήταν αποτέλεσμα επίπονης δουλειάς συγκεκριμένων, διακεκριμένων δικών μας μελών. Απ’ αυτό ουσιαστικά (το Αναγνωστήριο) ξεκίνησε αυτό το εγχείρημα κι ολοκληρώθηκε, γιατί υπήρχε ισχυρή θέληση, αποφασιστικότητα, υπομονή, επιμονή και ζήλος. Μετετράπη από τον έχοντα την ευθύνη του συντονισμού και της πραγμάτωσης αυτού του στόχου, κ. Χατζηδάκη, με στοίχημα ζωής. Τον χαρακτήρισα Αγιορείτη. Αυτά, άλλωστε, ειπώθηκαν στην επίσημη παρουσίαση, το βράδυ της 22ας Φεβρουαρίου 2014. Σ’ αυτήν, επιπρόσθετα, έγινε και μνεία – πέραν της αείμνηστης Ευδοκίας Ολυμπίτου –και στη συμβολή των: αείμνηστου Γιάννη Ροδίτη και κ. Γεωργίου Κάππα, οι οποίοι συγκέντρωσαν, καθάρισαν, νοικοκύρεψαν και προστάτεψαν αυτό το Αρχείο.
Επί της ουσίας, λοιπόν, του θέματος, που ξανανοίχτηκε με την ευκαιρία του δημοσιεύματος της κ. Φανής Καπελλά και των όσων μέχρι στιγμής έχουν δει το φως της δημοσιότητας, στο πλαίσιο πάντα του δημόσιου διαλόγου που διεξάγεται, καταθέτω κι εγώ κωδικοποιημένα τις απόψεις μου:
α. Δεν απαξιώθηκε και δεν υποβιβάστηκε από κανέναν η αείμνηστη Ευδοκία Ολυμπίτου και φυσικά το έργο της. Ο κ. Χατζηδάκης έκανε αναφορά στη δουλειά της και στην προσφορά της. Αναφέρθηκε λεπτομερώς σ’ αυτό που έκανε μαζί με την ομάδα των φοιτητών κατά το θέρος των ετών 2005 και 2009. Πράγματι, δεν έγινε αναφορά από τον ίδιο στο ότι αυτό συντελέστηκε επί των δύο θητειών του δημάρχου κ. Γεωργίου Ρούσσου και της έχουσας την προεδρία του Δημοτικού Οργανισμού Πολιτισμού κ. Φανής Καπελλά – Κουτούζη. Πιστεύω, εξ όσων γνωρίζω, ότι αυτό δεν έγινε εσκεμμένα. Ήταν, όμως, σημαντική παράλειψη.
β. Το ότι δε συνέχισε η Επιτροπή την εργασία, με βάση το προϋπάρχον καταγεγραμμένο υλικό της αείμνηστης, αλλά άρχισε από την αρχή, το έκανε, γιατί, κατά την κρίση της, αυτό που έκανε η ίδια – ο κ. Χατζηδάκης με τους συνεργάτες του – ήταν πληρέστερο, λεπτομερέστερο. Δε γνωρίζω πολλές λεπτομέρειες για τη διαφορά στις δύο εργασίες. Εκείνο, πράγματι, για το οποίο έχω ιδίαν αντίληψη είναι ότι η επεξεργασία στην καταγραφή του περιεχομένου ενός εκάστου των τόμων από τον κ. Χατζηδάκη σε σχέση με την πρώτη καταγραφή είναι αναλυτικότερη, πληρέστερη. Αυτό είναι ξεκάθαρο για όποιον πάρει στα χέρια του και τις δύο καταγραφές και αντιπαραβάλει τα αντίστοιχα περιεχόμενα. Απόδειξη ότι οι 93 σελίδες της πρώτης καταγραφής έγιναν 700. Κι αυτό δεν αφορά τα στοιχεία κάθε τόμου ( την ταυτότητά του), τα οποία κρατήθηκαν από την αρχική καταγραφή. Αφορά στο γεγονός ότι η συμπυκνωμένη περίληψη για τα περιεχόμενα κάθε τόμου μετετράπη σε αναλυτική θεματική καταγραφή των σημαντικών εγγράφων που περιέχονται σε κάθε τόμο. Και ό,τι έγινε, έγινε εν γνώσει της αρμόδιας για το θεσμοθετημένο, πια, τοπικό, ιστορικό αρχείο του Δήμου μας, προϊσταμένης υπηρεσίας των Γενικών Αρχείων του κράτους.
γ. Αυτό που μένει για μας, την καλυμνιακή κοινωνία, είναι ότι υπάρχει μια ολοκληρωμένη, επιτέλους, καταγραφή ενός ιστορικού αρχείου που ανήκει σε όλους μας. Ανήκει περισσότερο στους ιστορικούς – ερευνητές του παρόντος και του μέλλοντος και δι’ αυτών στην τοπική μας κοινωνία. Γι’ αυτό το έργο εργάστηκαν με την ίδια αγάπη και το ίδιο ενδιαφέρον για τον τόπο, τόσο η αείμνηστη Ευδοκία Ολυμπίτου, όσο και ο κ. Χατζηδάκης. Απλώς, η δεύτερη προσπάθεια ολοκληρώθηκε. Ο κ. Κυριάκος Χατζηδάκης αφιέρωσε δυο χρόνια από τη ζωή του εθελοντικά. Ασφαλώς και το έκανε με τη θέλησή του. Δεν τον υποχρέωσε κανείς. Και τούτο γιατί είναι άνθρωπος της προσφοράς. Αυτό είναι στο DNA του. Δε ζήτησε ανταλλάγματα, δεν επεδίωξε τιμές και οφίκια. Δεν είχε κατά νου να εξαργυρώσει, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, το αντίτιμο του έργου του. Η διαδρομή του, η ιστορία του, η προσωπικότητά του, το αποδεικνύουν περίτρανα. Κακώς στοχοποιείται και βάλλεται ομοθυμαδόν, ιδίως, δε, με αναφορές από ηλεκτρονική εφημερίδα για «…παραστατικές ανυψώσεις (υπερθέσεις) του ΜΕΤΡΙΟΥ και του ΤΙΠΟΤΑ», οι οποίες αποτελούν προσβλητικά κι απαξιωτικά γι’ αυτόν τον άνθρωπο λόγια.
Κι επειδή πορευόμαστε προς το Πάσχα και θα ακούσομε για άλλη μια φορά σε λίγες μέρες τα φοβερά λόγια του Πάθους, σταυροκοπούμενοι: «σταυρωθήτω! σταυρωθήτω!» κι «αντί του μάννα χολή…», ας κάνουμε την υπέρβασή μας κι ας κατισχύσει μέσα μας το «ειρήνη υμίν». Το έχουμε όλοι ανάγκη».

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s