DSC08213

Φωτο από την πολύ όμορφη πρωτοβουλία των νηπιαγωγών του Πανόρμου

Μικρές λεξούλες, χαιδευτικές, παρατσούκλια της αγάπης που μοιάζουν με γουργουρητά περιστεριών, προσωνύμια που μπεμπεκίζουν, που στα αυτιά των άλλων ακούγονται γελοίες αλλά δεν είναι, λέξεις που τυχόν δεν υπάρχουν αλλά είναι παραφθορές άλλων, λόγια που τα φούρνισαν οι ατέλειωτες ώρες αγκαλιάς, ξενυχτιού, νανουρίσματος, παιχνιδιού….

Γαργαλητά, γέλια, αυτοσχέδιες μουσικές, αλλά και γνωστά τραγούδια που μόνο έχοντας απέναντι ένα ζευγάρι μάτια αποκτούν ψυχή τραγουδώντας τα…

Λόγια τρυφερά που ψιθυρίζονται μόνο μεταξύ μάνας και παιδιού για χρόνια, που δεν τα κατέγραψε ποτέ κανείς….

Συνήθειες αγαπημένες όπως το πιάσιμο του αυτιού της μαμάς την ώρα του ύπνου, ένα καλό βελούδο φόρεμα που το έχει κάνει καθημερινό γιατί αρέσει στον μικρό της η υφή του και το φοράει συνεχώς για να του δίνει χαρά, για να το ηρεμεί…

Πράγματα που αναπόφευκτα με τον καιρό ξεχνιούνται και χάνονται γιατί τα παιδιά μεγαλώνουν και αφήνουν στην άκρη κάθε τι μπεμπεκίστικο….

Σήμερα το πρωί στο Νηπιαγωγείο του Πανόρμου, οι δυο δασκάλες των παιδιών μας η κ. Πόπη και η κ. Πέπη μας κάλεσαν να γιορτάσουμε με τα παιδάκια μας την χθεσινή “γιορτή της μητέρας” και μας ζήτησαν να “σπάσουμε” τον ιδιωτικό μας κώδικα, τον κώδικα επικοινωνίας μας με τα μικρά παιδιά μας, σήμερα αλλά και παλαιότερα όταν ήταν μωρά και οι αγκαλιές και τα “γούτσου- γούτσου” ήταν πιο συχνά.

Στην αρχή αισθανθήκαμε αμήχανα και θεωρήσαμε ότι θα ήταν αστείο να μοιραστούμε αυτά που η κάθε μια είχε στο μυαλό της. Όταν όμως ο πάγος έσπασε και αρχίσαμε να γελάμε ντροπαλά και να περιγράφουμε κάπως βιαστικά εικόνες και περιστατικά, όταν άρχισαν να ακούγονται τα πρώτα νανουρίσματα, αλλά και αγαπημένα τραγούδια όπως αυτό του Παύλου Σιδηρόπουλου «Να μ’ αγαπάς», μόνο να γελάσουμε δεν μας βγήκε.

Συγκινηθήκαμε πολύ, φορτιστήκαμε, είδαμε ότι κάθε μανούλα με το παιδάκι της έχουν τους δικούς τους κώδικες, τα δικά τους συνθηματικά και…συνωμοτικά, που θα τους συνδέουν μια ζωή. Πράγματα που κάνουν ακόμη πιο ισχυρή και μοναδική αυτή τη σχέση.

Η τρυφερότητα, η αγκαλιά, το χάδι πρέπει να δίνονται αφειδώς γιατί είναι εκείνα που θα χτίσουν τον αυριανό άνθρωπο.

Γνωστός ψυχοθεραπευτής έχει πει πως “οι ενήλικοι που επισκέπτονται το γραφείο μου, όταν ερωτώνται τι τους λείπει περισσότερο, απαντούν η «αγκαλιά». Αυτό το έλλειμμα δεν εγγράφεται στο νοητικό κομμάτι, αλλά στο όλο σύστημα του ανθρώπου”. Το ίδιο είχε πει, με διαφορετικά λόγια και η Μαλβίνα Κάραλη “δεν υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, έξυπνοι και χαζοί, όμορφοι και άσχημοι. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που αγαπήθηκαν και άνθρωποι που δεν αγαπήθηκαν”.

Ευχαριστούμε πολύ τις δυο κυρίες που μας θύμισαν για μια ακόμη φορά τη σπουδαιότητα του ρόλου μας!!!

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s