DSC08763Στους κατατρεγμένους που φθάνουν καθημερινά στην Κάλυμνο αναζητώντας ένα καταφύγιο ζωής και μια αξιοπρεπή ολιγοήμερη παραμονή, ήταν αφιερωμένη η χθεσινοβραδινή γιορτή που διοργάνωσε η Ομάδα Στήριξης Μεταναστών που πρόσφατα συγκροτήθηκε και λειτουργεί στους κόλπους του Πολιτιστικού Συλλόγου «Πρόοδος».
Η γιορτή που πραγματοποιήθηκε στο Ανοιχτό Θέατρο Χώρας περιελάμβανε ομιλίες, συλλογική κουζίνα, κλήρωση λαχειοφόρου και ζωντανή μουσική από το μουσικό σύνολο του Γιώργου Καραφύλλη και τον Πάνο Πολύζο.
Απάνθρωπη αντιμετώπιση
Η πρώτη ομιλία έγινε από την κ. Ελευθερία Παπουτσάκη η οποία ενημέρωσε τους παρευρισκόμενους για το χρονικό των αφίξεων μεταναστών στην Κάλυμνο και για τους στόχους και τις δράσεις της Ομάδας Στήριξης.
Στη συνέχεια η κ. Αριάδνη Σπανάκη νομική εκπρόσωπος στα Δωδεκάνησα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες μίλησε για το πλαίσιο της ελληνικής διαδικασίας του ασύλου, υπογραμμίζοντας πως τα Δωδεκάνησα είναι το μοναδικό σημείο όπου δεν υπάρχει ένα Κέντρο Πρώτης Υποδοχής. Μετέφερε τα λόγια ευγνωμοσύνης των μεταναστών που φθάνουν στην Κάλυμνο για τους ανθρώπους που τους υποδέχονται και τους βοηθάνε να διαβιώσουν αξιοπρεπώς τις ελάχιστες ημέρες παραμονής τους στο νησί, δεδομένου ότι η πλειονότητα επιδιώκει να αναζητήσει σε άλλες χώρες άσυλο. Η κ. Σπανάκη στηλίτευσε τον τρόπο λειτουργίας των Κέντρων Κράτησης στη χώρα, αφού όπως είπε χαρακτηριστικά «οι χειρότεροι εγκληματίες γνωρίζουν πόσο χρόνο θα είναι έγκλειστοι σε μια φυλακή, όχι όμως και οι μετανάστες. Κι αυτό είναι απάνθρωπο».
Ευγνώμονες και συγκινημένοι
Το δικό τους ευχαριστώ εξέφρασε η ομάδα των Σύριων προσφύγων που αυτές τις ημέρες φιλοξενούνται στο εντευκτήριο του Ανοιχτού Θεάτρου Χώρας όταν δυο μέλη της πήραν το λόγο και περιέγραψαν την κατάσταση που βιώνουν τον τελευταίο καιρό στη χώρα τους και τους λόγους που τους ανάγκασαν να την εγκαταλείψουν. Οι Σύριοι εξέφρασαν την ευγνωμοσύνη τους στην Ομάδα Στήριξης των Μεταναστών προσφέροντας ανθοδέσμες στα μέλη της και στην πρόεδρο της «Προόδου» κ. Νίνα Γεωργιάδου.
Αξιοσημείωτη είναι η ιστορία του Χουσεϊν από την Συρία ο οποίος φεύγοντας από την πατρίδα του στην οποία είχε ξεσπάσει πόλεμος και έχοντας ακούσει τόσες και τόσες ιστορίες συμπατριωτών του που πέθαναν σε μια βάρκα μέσα στη θάλασσα πριν φτάσουν στην Ευρώπη,«χτύπησε» ένα τατουάζ στο μπράτσο του που έλεγε “I refuse to sink” δηλαδή “αρνούμαι να βυθιστώ” ως μια δήλωση πείσματος και θέλησης να τα καταφέρει και να σταθεί τυχερός.


 

Γιατί έτσι είναι ο ρατσισμός!
DSC08769Ελευθερία Παπουτσάκη: «Ήταν 19 Φεβρουαρίου 2014, παραμονή Τσικνοπέμπτης, 4 μήνες πριν όταν έφτασε η πρώτη ομάδα προσφύγων από την Συρία στο νησί μας. Ήταν 25 άτομα, ανάμεσα τους 2 γυναίκες και 1 παιδί, ο Χασάν. Περπάτησαν όλη νύχτα και έφτασαν τα χαράματα στην Παλιόννησο. Εκεί συνάντησαν τον κύρ-Ηλία, τον βοσκό. Τους καλωσόρισε και τους πήρε όλους στο σπίτι του. Τους έδωσε ψωμί, ελιές και πορτοκάλια. Η γλώσσα ποτέ δεν στάθηκε εμπόδιο στην επικοινωνία, όταν υπήρξε η θέληση επαφής. Μια χαρά συνεννοήθηκε ο κύριος Ηλίας. Με νοήματα τους είπε να κοιμηθούν στο σπίτι του, στο κρεβάτι του, στο πάτωμα και όταν ξεκουράστηκαν κάλεσε την αστυνομία.
Μετά ακολούθησαν πολλές άλλες ομάδες και πλέον φτάνουν στο νησί μας γύρω στα 20 άτομα μέρα παρά μέρα, δηλαδή γύρω στους 200 κάθε μήνα. Οι άνθρωποι αυτοί έρχονται από την Συρία, όπου μαίνεται εμφύλιος πόλεμος εδώ και τρία χρόνια. Δεν είναι κρατούμενοι και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να τους επαναπροωθήσει. Δικαιούνται όλοι ασύλου. Αλλά το νομικό πλαίσιο θα το αναλύσει αμέσως μετά η Αριάνδη, η οποία εργάζεται στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ και έρχεται εδώ για κάθε ομάδα. Τους κατατοπίζει, πάντα με διερμηνέα, για το ευρωπαϊκό νομικό πλαίσιο και τους φέρνει σλίπινγκ μπαγκ και είδη πρώτης ανάγκης.
Ας επιστρέψουμε όμως στην 1η ομάδα. Εμείς τους εντοπίσαμε έξω από το αστυνομικό τμήμα και σπεύσαμε αμέσως για να τους βοηθήσουμε. Φιλοξενήθηκαν για λίγες ημέρες στο μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα. Οι Καλύμνιοι άνοιξαν τα σπίτια τους και έδωσαν τρόφιμα, ρούχα, βαλίτσες, παπούτσια. Το ίδιο έγινε και με τα καταστήματα. Ο Σμαλιός έστειλε στο μοναστήρι νερά και τρόφιμα. Τα Τζάμπο μια βαλίτσα παιδικά ρούχα για τον Χασάν, η Βεντέτα ρούχα και παπούτσια και αν ίσως κάποιον ξεχνάω να το συμπληρώσουν οι υπόλοιποι. Συγκεντρώθηκαν και χρήματα, γιατί η μητέρα με το παιδί δεν κρατούσε καθόλου.
Οι περισσότεροι πάντως έχουν χρήματα πάνω τους. Αυτό που δεν έχουν είναι έναν αξιοπρεπή τόπο διαμονής. Η εκκλησία δεν ξαναπαραχώρησε τον Άγιο Παντελεήμονα και η συνάντηση με τον δεσπότη απέβη άκαρπη. Ήταν κατηγορηματικά αντίθετος. Μόνο ρούχα και φαγητό μπορεί να διαθέσει η εκκλησία είπε.
Τώρα φιλοξενούνται προσωρινά στο Εντευκτήριο, όπου κοιμούνται κάτω, άλλοτε πάλι στο τμήμα ή στην Σχολή Δυτών, δίπλα στο Λιμεναρχείο. Συχνά δεν έχουν κουβέρτες ή τα αφρολέξ που λειτουργούν ως υποστρώματα, εκτός από άβολα, δεν επαρκούν. Οι ντουσιέρες του πάνω ορόφου στο Ανοιχτό Θέατρο Χώρας, συχνά είναι κλειδωμένες και όταν είναι ξεκλείδωτες το νερό τρέχει κρύο κι ας έφτιαξε ο Θανάσης τον θερμοσίφωνα, καθώς τα υδραυλικά υπολειτουργούν. Τουλάχιστον αυτοί δεν πνίγηκαν.
Η συχνή άφιξή τους ήταν που μας οδήγησε στο να συγκροτήσουμε μια ομάδα στήριξής τους. Έχουμε κάνει 5 περίπου συναντήσεις και σήμερα διοργανώσαμε αυτή την γιορτή και την λαχειοφόρο. Η ομάδα είναι ανοιχτή και μπορεί όποιος θέλει να γίνει μέλος. Λειτουργεί στο πλαίσιο του πολιτιστικού συλλόγου «Η Πρόοδος», που από το φθινόπωρο στεγάζεται, στο Θέατρο Χώρας…
…Εμείς δεν είμαστε δικηγόροι. Είμαστε ενεργοί πολίτες και πιστεύουμε ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος και δεν χρησιμοποιούμε τον όρο λαθρομετανάστες. Οι άνθρωποι αυτοί είναι πρόσφυγες και πρόσφυγας σημαίνει (το αντέγραψα μάλιστα από το λεξικό): αυτός που αναγκάζεται ή εξαναγκάζεται να εγκαταλείψει την πατρίδα του ή τον τόπο της μόνιμης κατοικίας του και να καταφύγει σε μια ξένη χώρα ή στη χώρα της εθνικής του προέλευσης.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούν να εισέλθουν νόμιμα στην Ελλάδα. Φεύγουν υπό έκτακτες ανάγκες: ή επειδή γίνεται πόλεμος ή επειδή κινδυνεόυν για θρησκευτικούς ή φυλετικούς λόγους ή ακόμη για τις πολιτκές τους πεποιθήσεις.
Είναι επομένως πρόσφυγες. Θα μπορούσαν όμως να είναι και απλοί μετανάστες. Πάλι θα βοηθούσαμε. Τυχαίνει να είναι η μεσαία τάξη της Συρίας, σπουδασμένοι, με χρήματα, μέχρι και καθηγητής Πανεπιστημίου ήταν εδώ την Μεγάλη εβδομάδα. Άλλοι πάλι είναι επιζήσαντες ναυαγίου και δεν έχουν τίποτα.
Θα μπορούσαν να είναι Πακιστανοί ή Αλβανοί ή Αφρικανοί. Πάλι θα τους βοηθούσαμε. Για μας δεν υπάρχουν παράνομοι και νόμιμοι. Ας συμφωνήσουμε ότι είναι παράνομοι. Και τι με αυτό; Τους καθιστά αυτό ανθρώπους δευτέρας κατηγορίας; Θα μπορούσαν να φυγούν νόμιμα από την Συρία; Όχι φυσικά. Θα τους έβγαζε ο Άσαντ ταξιδιωτικά έγγραφα; Όχι φυσικά.
Μύθοι για το μεταναστευτικό υπάρχουν πολλοί. Ένας από αυτούς είναι ότι εμείς, οι Έλληνες, μεταναστεύουμε νόμιμα. Πόσοι από τους συγγενείς σας είναι νόμιμα στην Αυστραλία και πόσοι παράνομα; Πόσοι από τους πατεράδες μας έφυγαν νόμιμα για την Γερμανία ως Gastarbeiters και πόσοι παράνομα; Πόσοι πήγαν νόμιμα στην Αμερική την δεκαετία του ’20; Σχεδόν κανείς. Δείτε το ντοκυμαντέρ του Στέλιου Κουλογλου «Βρωμοέλληνες», έτσι μας έλεγαν τότε. Και απαγορευόταν η είσοδος των Ελλήνων στα εστιατόρια και θεωρούνταν πρώτοι σε εγκληματικότητα. Γιατί οι μετανάστες από όπου κι αν προέρχονται και όπου και αν πηγαίνουν θεωρούνται πιο βρώμικοι, πιο παράνομοι, πιο επικίνδυνοι. Γιατί; Γιατί έτσι είναι ο ρατσισμός!».

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s