an-od-1Μ’ έτρωγε από καιρό. Να βρίσκομαι στην Κάλυμνο από τον περασμένο Αύγουστο και να μην έχω σκαρφαλώσει στα βράχια; Και στους φίλους τι θα έλεγα όταν- πηγαίνοντας τον άλλο μήνα στην πατρίδα για διακοπές- με ρωτήσουν αν έκανα αναρρίχηση; Όχι τίποτα άλλο, αλλά κόμπαζα μετακομίζοντας πέρυσι στο νησί, πως θα είναι μια καλή ευκαιρία να δοκιμάσω τα προσωπικά μου όρια, να νικήσω τους φόβους μου (και άλλα τέτοια γνωστά τσιτάτα).

Κάτι η ντροπή λοιπόν, κάτι η περιέργεια, κάτι η έντονη επιθυμία να διαπιστώσω ιδίοις…σώμασι τι είναι αυτό που κάνει τόσους και τόσους ανθρώπους να ζεύονται σχοινιά, ζώνες, ειδικά παπούτσια και άλλα απαραίτητα και να το “κόβουν” για τα βράχια και βρέθηκα οικογενειακώς και ανήμερα της Αγίας Καλλιόπης στην «Οδύσσεια».

Αυτό πληροφορήθηκα από την Αλεξάνδρα ότι είναι το όνομα του πεδίου πάνω από τον Αρμεό όπου φτάσαμε κατά τις 10 το πρωί σε ένα μέρος σκιερό και με πανοραμική θέα στη θάλασσα και την Τέλενδο (βλ. γνωστές φωτογραφίες που κυκλοφορούν παγκοσμίως).

Και κάπου εδώ αρχίζει η καταγραφή μιας ξεχωριστής εμπειρίας.
Είχα προετοιμαστεί για να κάνω δυο, τρεις δρασκελιές με απόσταση από το έδαφος όχι μεγαλύτερη του ενός, άντε το πολύ, των δύο μέτρων, να φωτογραφηθώ (για να υπάρχουν και τα πειστήρια) και να κατέβω. Έβαλα τα ειδικά παπούτσια, δέθηκα ή μάλλον με δέσανε, κρέμασα και μια σακούλα στη μέση μου με μαρμαρόσκονη (δεν ξέρω γιατί αλλά το μυαλό μου πήγε στον Δημοσθένη Ταμπάκο) και ξεκίνησα με χαμηλή, ομολογώ, αυτοπεποίθηση.

Θες η βεβαιότητα ότι ήμουν ασφαλής σε κάθε περίπτωση, θες η παρουσία του δασκάλου Λουκά, θες η εμψύχωση των από κάτω, θες το πείσμα που πιάνει τον Έλληνα κάτι τέτοιες…δύσκολες ώρες, θες ο σχοινοσύντροφος που ήταν έμπειρος και σχεδόν με ανέβασε με τους επιδέξιους χειρισμούς του, θες η εικόνα στο νου του ατρόμητου φίλου Κώστα που έπεφτε από την ψηλότερη γέφυρα για bungee jumping στην Ελλάδα στο φαράγγι της Αράδαινας…βρέθηκα στην κορυφή της διαδρομής και δεν το πίστευα!!! Στη γλώσσα των αναρριχητών είναι επιπέδου 6Α (εύκολη και καλά) και επιλέγεται συνήθως για ζέσταμα.

Το απολαυστικότερο όλων όμως ήταν το κατέβασμα. Μετά από μια υπερπροσπάθεια, με την αδρεναλίνη να έχει χτυπήσει κόκκινο, με τις αισθήσεις όλες σε εγρήγορση, με την υπερηφάνια να με κατακλύζει που ο στόχος επετεύχθη και με την σιγουριά πως η επόμενη φορά θα είναι και ευκολότερη, άρχισε η κάθοδος, χοροπηδώντας και αιωρούμενη (τόσα βιντεάκια είχα δει θαυμάζοντας τους αναρριχητές, περίμενα πως και πως τη στιγμή για να τους μιμηθώ).

Περνώντας σιγά σιγά η ώρα και καταφθάνοντας στην «Οδύσσεια» όλο και περισσότεροι αναρριχητές, διαπίστωσα κοιτάζοντας γύρω μου, πως εκεί πάνω δεν “διαβιεί” μια ιδιαίτερη ράτσα ανθρώπων. Είναι άνθρωποι κάθε ηλικίας, σωματότυπου και εθνικότητας, με έναν κοινό στόχο: να κατακτήσουν την κορυφή της διαδρομής ξεκινώντας από τα εύκολα και αυξάνοντας σταδιακά τον βαθμό δυσκολίας. Ξεπερνώντας πραγματικά προσωπικούς φόβους και όρια. Εφευρίσκοντας έναν μοναδικό τρόπο επαφής με τη φύση, αθλητισμού, ανακάλυψης του εαυτού τους, αυτοεπιβεβαίωσης.

Από την πρώτη αυτή εμπειρία και την σημαντικότατη βοήθεια που είχα από τον Δημήτρη (τον παρτενέρ) αντιλήφθηκα πως πρόκειται για ένα άθλημα που αναπτύσσει σε εξαιρετικό βαθμό την κοινωνικότητα του αναρριχητή, μιας και η συνεργασία μεταξύ των ατόμων είναι υψίστης σημασίας για την ασφαλή και επιτυχημένη περαίωση της συγκεκριμένης δραστηριότητας.

Εκείνο δε που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση όλων, ήταν η αντίδραση της τετράχρονης κόρης μου. Για να είμαι πιο ακριβής όχι η αντίδρασή της, αλλά η ηρεμία με την οποία με παρακολουθούσε να σκαρφαλώνω σε τέτοιο ύψος. Κι αυτό για λίγο, γιατί έβρισκε μεγαλύτερο ενδιαφέρον στο θυμάρι που μάζευε με την ξαδερφούλα της. Άλλη μια ηχηρή επιβεβαίωση λοιπόν των ειδικών πως ο φόβος είναι «μεταδοτικός» και τα παιδιά μαθαίνουν να φοβούνται παρατηρώντας τις συμπεριφορές άλλων ανθρώπων και ιδιαίτερα των γονιών τους. Η κόρη μου ήταν σε ένα περιβάλλον με δεκάδες ανθρώπους σκαρφαλωμένους σε μεγάλα και μεγαλύτερα ύψη και δεν της έκανε φοβερή εντύπωση το γεγονός, δεδομένου ότι το αντιμετώπισε ως κάτι απόλυτα φυσιολογικό.

Την επόμενη φορά, της είπα, θα σκαρφαλώσουμε μαζί και συμφώνησε….

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s