DSC09884Το παλιό σκοροφαγωμένο ξύλινο βαλιτσάκι του ναυτικού πεθερού της και η αρνητική απάντηση που εισέπραξε όταν απευθύνθηκε σε επαγγελματία για να της το αναπαλαιώσει, στάθηκε η αφορμή για την Μαρία Γ. Μακρυλλού να ασχοληθεί με την συντήρηση και ανάδειξη παλαιών επίπλων και ειδών σπιτιού. Η ιστορία αυτού του αντικειμένου, τα ταξίδια επιβίωσης που έκανε με τον ναυτικό σε δύσκολες και στερημένες εποχές, τα όσα “έζησε” μέσα στο παλιό σκαρί που αναμετρήθηκε πάμπολλες φορές με τα κύματα και τα κατάφερε, το καθιστούσαν κειμήλιο για την ίδια και την οικογένειά της και σε καμιά περίπτωση δεν μπορούσε να το φανταστεί στα σκουπίδια. Επιστράτευσε λοιπόν όλη τη δεξιοτεχνία της –πράγμα που τη διέκρινε από μικρό παιδί-και άφησε το ίδιο το βαλιτσάκι να την οδηγήσει βήμα βήμα για να το σώσει από την περαιτέρω φθορά του χρόνου, να το φροντίσει όπως του άξιζε και να το κάνει και πάλι χρηστικό.

Αυτή ήταν η αρχή που της επιφύλασσε μια ακόμη πιο ενδιαφέρουσα συνέχεια η οποία έμελλε να της ανοίξει ένα δρόμο στη ζωή της, να την κάνει να αισθανθεί δημιουργική και το σπουδαιότερο, να ασχοληθεί με κάτι που υπεραγαπούσε. Τα υπόλοιπα ήρθαν από μόνα τους…

Σου μιλούν, αρκεί να μπορείς να τα ακούσεις
Δυο γυναίκες ήταν οι πρώτες που την εμπιστεύτηκαν παραδίδοντάς της αντικείμενα που σήμαιναν πολλά για τις ίδιες και που ήθελαν να τους χαρίσει την αρχική τους λάμψη και ομορφιά. Είναι να μην το δει αυτό η Μαρία στα μάτια των ανθρώπων που τη βρίσκουν και της ζητούν να ξαναζωντανέψει κάθε τι με το οποίο είναι δεμένοι συναισθηματικά. Βάζει τα δυνατά της, αφουγκραζόμενη αρχικά το αντικείμενο που έχει απέναντί της, διαβεβαιώνοντάς μας πως «αν μπορείς να το ακούσεις, μπορεί να σου μιλήσει». Και όταν τους δώσει την τελική μορφή για την οποία ώρες και μέρες αγωνίζεται στο μικρό της εργαστήρι, τότε η ευγνωμοσύνη που εκπέμπεται εκατέρωθεν (από τον δημιουργό και το έργο του) είναι διάχυτη και έκδηλη ακόμη και στον πιο δύσπιστο, μέχρι πρότινος, παρατηρητή.

Η κρίση μας έφερε πιο κοντά στο παρελθόν μας
DSC09885Συζητώντας με την Μαρία Μακρυλλού καταλήγουμε και οι δυο στο συμπέρασμα πως η κρίση μας έφερε πιο κοντά στο παρελθόν μας και το παρελθόν της οικογένειάς μας. Αρχίσαμε να αξιοποιούμε και να μεταποιούμε οποιοδήποτε παλαιό αντικείμενο, κάνοντας το παρελθόν και τις μνήμες μας μόδα. Βέβαια υπάρχουν και εκείνοι που τα αντικείμενα τα οποία κουβαλούν μια ιστορία πάνω τους, τους προκαλούσαν ανέκαθεν ενδιαφέρον. Και σ΄αυτή την κατηγορία ανήκει η Μαρία και ο αδελφός της Μιχάλης, στο σπίτι του οποίου η ίδια, όχι απλώς πειραματίστηκε, αλλά έδωσε ψυχή τε και σώμα, αφού και οι δυό τους έχουν παράλληλες πορείες με τα αντικείμενα που βρίσκονται κάτω από τη συγκεκριμένη στέγη. Το παλαιό ξύλινο τραπέζι της γιαγιάς μεταποιήθηκε και έγινε τραπεζάκι σαλονιού με βιτρίνα στην επιφάνειά του για να εκθέτει ο Μιχάλης συλλογές από παλαιά νομίσματα και μικροαντικείμενα άλλης εποχής. Το μπουρό (συρταριέρα) έγινε θήκη για cd και πολλά άλλα αντικείμενα βρήκαν τη θέση τους μέσα στο σπίτι, κάνοντάς το πιο λειτουργικό και σύγχρονο.

Καθημερινή αναμέτρηση με τον χρόνο
Σήμερα η ομορφιά του παλιού περισσότερο από ποτέ προσπαθεί να δημιουργήσει ένα κοινό, αν και λίγα πράγματα του παρελθόντος έχουν καταφέρει να επιβιώσουν από το τσουνάμι της άγνοιας και την μπουλντόζα της κακογουστιάς. Αυτά τα λίγα λοιπόν όσοι ακόμη τα έχουν στα σπίτια και στις αποθήκες τους θέλουν να τα αναδείξουν, να τους δώσουν θέση μέσα στο σπίτι τους, ξυπνώντας μνήμες και τιμώντας πρόσωπα που έχουν ταυτιστεί μαζί τους.

Η Μαρία Μακρυλλού όσο κατεστραμμένο κι αν είναι ένα αντικείμενο που της πηγαίνουν για να αναπαλαιώσει, δεν απογοητεύεται. Είναι σίγουρη πως μπορεί να το σώσει, να το γλιτώσει από τον κάδο των σκουπιδιών. Έχει αναμετρηθεί πολλές φορές με τη φθορά, είτε αυτή έχει προέλθει από τον χρόνο, είτε από την υγρασία και έχει καταφέρει να βγάλει τα αντικείμενα…καινούργια από αυτή τη μάχη, όσο κι αν στην αρχή φάνταζε άνιση. Οι φωτογραφίες αντικειμένων πριν και μετά την παρέμβασή της, πραγματικά μιλούν από μόνες τους. Τελειομανής, παθιασμένη με τα παλιά κλασικά έπιπλα και «όπλο» το μεράκι της για συντήρηση, είναι κατηγορηματική για την αξία κάθε τι παλιού. «Αξίζει να τους ρίξουμε μια ματιά, να ρωτήσουμε γι’ αυτά, να μάθουμε τη χρήση τους, την ιστορία τους αλλά και για τα άτομα που κάποτε τα χρησιμοποιούσαν. Δεν χρειάζεται να πετάμε πράγματα, μπορούμε να τα ξαναφτιάχνουμε και να τους δίνουμε ζωή».

Πολλές φορές έχει βρει πράγματα στο δρόμο αδυνατώντας να κατανοήσει την ενέργεια του ανθρώπου που τα πέταξε. Φυσικά τα πήρε, τα περιποιήθηκε και κάποια από αυτά τα έχει μέσα στο σπίτι της, δίνοντάς τους την δική της εκδοχή για την ιστορία τους και τη χρηστικότητά τους…

Στο «Νεοκλασικό»
Δείγματα δουλειάς της Μαρίας Μακρυλλού μπορεί κανείς να δει στο «Νεοκλασικό», στο χώρο που φιλοξενεί την Ιδιωτική Λαογραφική και Ιστορική Συλλογή Εκθεμάτων του Μιχάλη Κυράννη στην πλατεία του 3ου Δημοτικού Σχολείου. Έναν χώρο στον οποίο αναδεικνύονται οικογενειακά κειμήλια, εκτείθεται ένα πλούσιο φωτογραφικό υλικό και πληθώρα αντικειμένων που συγγενείς και φίλοι έχουν εμπιστευθεί στο συλλέκτη, για γνωρίσουν οι επισκέπτες της Καλύμνου-και όχι μόνο- μια αλλοτινή καθημερινότητα της τοπικής νησιωτικής κοινωνίας.

Στο σημείο αυτό η Μαρία αισθάνεται την ανάγκη να ευχαριστήσει δημόσια τους ανθρώπους που πίστεψαν στη δουλειά της και την στήριξαν και εξακολουθούν να την στηρίζουν: τον κ. Νικόλα Κουτελλά, τον Καλλιτεχνικό Σύλλογο Καλύμνου, τον κ. Δημήτρη Καρδούλια (Αμόνι) και τον κ. Μιχάλη Κυράννη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s