Γράφει ο Γιάννης Θ. Πατέλλης
ΕΚΛΟΓΕΣ-2015Διατηρώ ζωηρά στη μνήμη μου τις πρώτες εκλογικές αναμετρήσεις, μετά την απελευθέρωση, ως μαθητής. Αργότερα άσκησα το συνταγματικό μου δικαίωμα ή καθήκον, αδιαλείπτως, συμμετέχοντας στις εκάστοτε εκλογές πάντα ως… ψηφοφόρος. Και, δόξα τω Θεώ, έζησα αρκετές από αυτές, εθνικές ή τοπικές.
Όλα αυτά τα χρόνια η κάθε μια εκλογική αναμέτρηση είχε τα χαρακτηριστικά και τις ιδιαιτερότητές της. Θα μπορούσα άνετα να σας διαβεβαιώσω ότι δεν έπληξα ποτέ. Ιδιαίτερα όταν ως λαός έχουμε μια ιδιομορφία που θα την έλεγα εθνική αδυναμία : Μας αρέσουν οι εκλογές. Δεν περνά καλά-καλά εξάμηνο από την τελευταία εκλογή και η εκάστοτε αντιπολίτευση ζητά νέα με το αιτιολογικό της δυσαρμονίας λαϊκής βούλησης και κυβέρνησης. Έτσι η τετραετής διακυβέρνηση του τόπου, από το εκάστοτε πλειοψηφούν κόμμα, σχεδόν ποτέ δεν ολοκληρώνεται. Γι’ αυτό ίσως θα ήταν σκόπιμο, σε μια νέα συνταγματική αναθεώρηση, να μπει διάταξη με την οποία να προκηρύσσονται εθνικές εκλογές όταν …τρεις τουλάχιστον εταιρίες δημοσκοπήσεων διαπιστώνουν αύξηση των ποσοστών της αντιπολίτευσης.

Νομίζω όμως ότι έχουμε και μια ακόμα ιδιαιτερότητα περί τα εκλογικά. Την αδυναμία στη χρήση του επιθέτου «κρίσιμος». Δεν θυμούμαι καμία εκλογική αναμέτρηση που να μην έχει χαρακτηριστεί «κρίσιμη». Με τη διαφορά ότι κάθε επίθετο χάνει την ετυμολογική του δυναμική όταν του γίνεται συχνή και αλόγιστη χρήση. Έτσι και τώρα, που πράγματι με το αποτέλεσμα αυτής της εκλογής διακυβεύονται πολλά για την χώρα μας, σε πολλούς πολίτες υπάρχει το κυρίαρχο αίσθημα της αποστροφής προς το πολιτικό σύστημα και η τάση για χαλαρή και τιμωρητική ψήφο.

Ίσως και γιατί σε πολλούς έχει εδραιωθεί η πεποίθηση ότι αφού στο παρελθόν περάσαμε τόσες «κρίσιμες» εκλογές και επιβιώσαμε «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Απλώς ψυχορραγεί εις το διηνεκές, αφού δεν μπορεί να αναγεννηθεί, γιατί δεν το θέλει. Και μην νομίζετε πως η «Κόλαση», που μας φοβίζουν, θα έχει καζάνια που θα βράζουμε και διαβολάκια που θα μας βασανίζουν. Θα μοιάζει απελπιστικά με αυτό που ζούμε σήμερα, μια παρατεταμένη εκκρεμότητα, μια συνεχή ανασφάλεια και το κυριότερο χωρίς κάποια, αμυδρή έστω, ελπίδα ανάκαμψης και προκοπής.

Σήμερα ζούμε σ’ ένα κόσμο στον οποίο, καλώς ή κακώς, επικράτησε ο καπιταλισμός και δεν υπάρχουν πια ούτε η Σοβιετική Ένωση, ούτε η Κίνα του Μάο. Υπάρχει αντί αυτών η Ρωσία του Πούτιν και μια νέα Κίνα με ολότελα δικές της προτεραιότητες. Εκατό χρόνια μετά το μεγάλο ιδεολογικό ταρακούνημα που έζησε ο πλανήτης, η Οκτωβριανή Επανάσταση ζει πλέον μόνο μέσα στις αριστουργηματικές ταινίες του Αϊζενστάιν.

Ίσως η μόνη προτροπή που έχει σημασία, σ’ αυτές τις πράγματι κρίσιμες εκλογές που έρχονται, δεν είναι τόσο η επιλογή ιδεολογικού χώρου, αλλά κυρίως η αναζήτηση και προώθηση του μέγιστου αριθμού υποψηφίων με κάποιο έργο στο βίο τους, πριν ενταχθούν στην πολιτική. Επιβραβεύοντας με τη ψήφο σου τον άριστο και εργατικό υποψήφιο βοηθάς να διοικηθεί χρηστά ένα νοσοκομείο, στελεχώνεις με τους καλύτερους καθηγητές ένα πανεπιστήμιο, επενδύεις στην καινοτομία και την έρευνα, δίνεις έδαφος στη δημιουργικότητα και επιχειρηματικότητα των νέων, κατοχυρώνεις διαφανείς και αξιοκρατικές διαδικασίες, σπρώχνεις ένα βήμα μπροστά τη χώρα. Σε τελική ανάλυση πείθεις τους διεθνείς εταίρους και δανειστές σου ότι έχουν να κερδίσουν από την ανάπτυξη της χώρας σου και όχι τη συνεχή συρρίκνωσή της. Γιατί πολύ απλά ελπίδα ανάκαμψης χωρίς δημιουργία, χωρίς προσήλωση στο καινοτόμο μέλλον, δεν υπάρχει.

Κάλυμνος, Ιανουάριος 2015.

ioannispatellis@hotmail.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s