Γράφει η Βαλαντούλα Χειλά

dsc02457Από την κ. Βαλαντούλα Χειλά λάβαμε και δημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο-απάντηση στη δημοσίευση της κ. Νίνα Γεωργιάδου με τίτλο «Τρέχα, Άλια, τρέχα»:

Την ώρα που με δείχνεις με το ένα δάκτυλο, με τίτλους που δεν μου αρμόζουν, τα άλλα τρία σου δάκτυλα δείχνουν εσένα. Η πρωτιά στον τομέα των επιθέσεων με βαρείς χαρακτηρισμούς προς το πρόσωπό μου, δεν σε απαλλάσει από το απυρόβλητο!

Όταν μπροστά στην πόρτα του δικού σου σπιτιού και γειτονιάς, δε βιώνεις ούτε τον ακάθαρτο και σαφώς πονεμένο άνθρωπο, ούτε τον άρρωστο με μεταδοτικές ασθένειες, αλλά σαφώς κυνηγημένο από την πατρίδα του άνθρωπο, ούτε τον άνθρωπο που δεν έχει που να κάνει τις σωματικές του ανάγκες, αλλά σαφώς απελπισμένο και τρομαγμένο, δεν μπορείς να έχεις το δικαίωμα να κρίνεις.

Άσε, λοιπόν, εμάς να βιώνουμε κατά πρόσωπον τη ζοφερή και περιέργως ύποπτη πραγματικότητα (θάλασσα ευρωπαϊκή έχει και η Βουλγαρία και η Ρουμανία), να ανεχόμαστε, να δίνουμε από το υστέρημά μας μια ξερή φρυγανιά και λίγο γάλα αλλά και να ουρλιάζουμε για το καράβι της αγαπημένης Ελλάδας και της Καλύμνου που κινδυνεύει να πέσει στην ξέρα. Να ουρλιάζουμε για την πολιτική ανευθυνότητα, τις πρόχειρες λύσεις, τον επαναστατισμό του καναπέ και της ησυχίας του σπιτιού μας, στο »απελθέτω απ’ εμού το πικρόν ποτήριον τούτο».

Τρέχα, λοιπόν, κι εσύ, τρέχα να προλάβεις την Άλια, γιατί το καράβι την πήρε σε άλλον πονεμένο τόπο κι εσύ δεν πρόλαβες πάλι να κάνεις το χαμόγελο να ανθίσει στο πρόσωπό της.

Τι κρίμα! Εσύ έχασες την Άλια και ψάχνεις να βρεις τώρα μια νέα Άλια, λασπώνοντας όλους τους άλλους γύρω, ενώ τα δάκτυλά σου πυροβολούν πληκτρολογώντας εκ νέου και ανελέητα. Προ πάντων εκ του ασφαλούς και όχι βέβαια εκ του σύνεγγυς. Σσσσς. Καληνύχτα σε σένα. Η Ελλάδα και η Κάλυμνος συνεχίζει να αγωνίζεται για να επιβιώσει.

Α! Όταν τελειώσεις, βγάλε έναν δεκάρικο λόγο μπροστά στον καθρέφτη σου. Είμαι σίγουρη ότι ο συνομιλητής σου είναι κάτι διαφορετικό από έναν ανθρωπιστή κι έναν αντιφασίστα, και για τους Έλληνες και για τους λαθρομετανάστες.

Υ.Γ: Είμαι αυτή που στην »εξωτική» της καντίνα ζέστανε το γάλα για το μωρό της Άλια, φόρτισε το κινητό της για να μπορεί να επικοινωνεί με τους δικούς της μέσα στην αγωνία της, προσέφερε τις ταπεινές της ξαπλώστρες για να ξαπλώσει το πονεμένο της κορμί, καθάρισε ταπεινά τις ακαθαρσίες που άφησε. Αλλά εσύ μάλλον πληκτρολογείς και πάλι λασπώνοντας, με τίτλους, τους συμπατριώτες (;) σου αφού βέβαια έβαλες το betadin σου, έκανες το ζεστό σου ντους, ταχτοποίησες το μαξιλάρι σου.

3 responses »

  1. Ο/Η Jo λέει:

    Απλα respect! Τα ειπες ολα! Μπραβο!

  2. Εντυπωσιακή η ευαγγελική περικοπή περί πικρού ποτηρίου. Έγώ ξέρω και την άλλη περί του «ουαί υμίν, Γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριτές». Για να μην παριστάνουμε όμως εδώ το κατηχητικό, θα σας αφιερώσω μιαν ελληνική ρήση, για τη γλώσσα τη λανθάνουσα που λέει την αλήθεια. Εκείνη η παράγραφος με τους πλούσιους χαρακτηρισμούς, για ακάθαρτους, πλην πονεμένους και για άρρωστους με μεταδοτικές ασθένειες πλην όμως κυνηγημένους κάτι δεν θέλει να πει αλλά τελικά το φωνάζει. Ανακαλώ στη μνήμη μου τα ουρλιαχτά, των οποίων συχνά έγινα αυτήκοος μάρτυρας, και που αναφέρονται σ’ αυτό το προϊόν «γνήσιας αγανάχτησής», ψάχνοντας σ’ αυτά «το καράβι της αγαπημένης Ελλάδας»., αλλά θυμάμαι άλλα. Τα υπόλοιπα τα θεωρώ υπόθεση των εξομολογητών σας ή …άλλων ειδικοτήτων. Κατά τα άλλα τους δεκάρικούς μου (μπορεί και τους εικοσάρικους) τους απευθύνω πάντα σε ακροατήριο. Τον καθρέφτη μου τον έχω για να βλέπω τα μούτρα μου, χωρίς να χρειάζεται να φτύσω από ντροπή. Πριν κλείσω, να υπόδείξω, πως τώρα που «καθάρισε» η παραλία, μήπως είναι καιρός να πάτε να βγάλετε εκείνες τις μπετόβεργες στη δεξιά πλευρά, πριν γίνει κανένας αμέριμνος λουόμενος, σούβλα;
    Μετά μπορείτε μεταξύ σας να ανταλλάσετε φιλοφρονήσεις για «μεγαλεία ψυχών» στο διηνεκές. Από πλευράς μου και αυτή η σπατάλη χρόνου, για τούτο το σχολιασμό, πάει πολύ.

  3. Ο/Η Emmanuel Olympitis λέει:

    Κρίμα, ειλικρινά.
    Λυπούμαι, όταν ο αγαπητός, ο υπέροχος και μοναδικός άνθρωπος, η Νίνα, μια απολύτως σπάνια και συνειδητοποιημένη πολίτης του «πιστεύω» και «πράττω» του τόπου αυτού, σήμερα βάλλεται αψυχολόγητα. Γιατί; Για ένα υπέροχο ανθρωπιστικό άρθρο της, απ’ αυτά που μας συγκινούν, μας επανασυνειδητοποιούν, μας επαναφέρουν στην τάξη ως κοινωνία.
    Αγαπητή μας Νίνα,
    Συνέχισε. Συνέχισε να ραπίζεις την απουσία μας, από αυτά που οφείλουμε στον τόπο και τους ανθρώπους κι είμαστε ανίκανοι να τα πράξουμε πνιγμένοι στην καθημερινότητά μας. Συνέχισε, με τον βαθύ συναισθηματισμό στον απαράμιλλο λόγο σου να κατορθώνεις πάντα να μας συνεπαίρνεις και να μας αφυπνίζεις για όσα αφήνουμε να περνούν χωρίς την συμμετοχή μας, συνέχισε, γιατί ο καρποφόρος λόγος σου είναι, όπως πάντα άδολος, καθαρός και, ποιός τυφλώνεται από μίσος και δεν το βλέπει άραγε, απολύτως ανθρώπινος και δίκαιος. Φώτιζε με την ευστροφία, την καλοσύνη και την ακούραστη δραστηριότητά σου κι άσε να υπερβάλλουν ενίοτε με ταπεινούς, παράφωνους αντίλογους …

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s