OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Αν όταν μαγειρεύεις για δικούς σου ανθρώπους είναι μια πράξη αγάπης, όταν μαγειρεύεις για ξεριζωμένους συνανθρώπους σου και δη για μικρά παιδιά, τότε σίγουρα πρόκειται για μια ιερή πράξη. Γιατί τι είναι, αν δεν είναι ιερή πράξη, να μαγειρέψεις ξημερώματα δυο μεγάλες κατσαρόλες με ζεστή σούπα ζεσταίνοντας σώματα και καρδιές βρεγμένων προσφύγων-ανάμεσά τους και πολλά μωρά- που μόλις έφτασαν στον τόπο σου;

Η chef Νίκα Κωστοπούλου και η σερβιτόρα Εύη Συνδικάκη εδώ και δεκαπέντε μέρες περίπου είναι και …επισήμως οι μαγείρισσες της Ομάδας Στήριξης Μεταναστών και Προσφύγων της Καλύμνου. Μόλις τελείωσε η τουριστική περίοδος και έκλεισαν τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος στο Μασούρι όπου εργάζονταν και οι δύο, επέλεξαν αντί να ξεκουραστούν, να προσφέρουν τις υπρεσίες τους στην Ομάδα, μαγειρεύοντας καθημερινά για τους δεκάδες πρόσφυγες που φιλοξενούνται στο νησί.

Χρησιμοποιούν μια αίθουσα στο Ανοιχτό Θέατρο Χώρας όπου πέρυσι λειτουργούσε το Τμήμα Μαγειρικής του Δημόσιου ΙΕΚ και η διεύθυνση του Ινστιτούτου με χαρά τους παραχώρησε έως ότου επαναλειτουργήσει η συγκεκριμένη ειδικότητα. Η Νίκα δίδασκε εκεί πέρυσι και ο χώρος της είναι οικείος και επιπλέον είναι πλήρως εξοπλισμένος.

Μπαίνοντας σκοντάφτεις πάνω σε κιβώτια με τρόφιμα που καθημερινά καταφθάνουν από Καλύμνιους -και όχι μόνο- ιδιοκτήτες σούπερ μάρκετ, εμπορικών επιχειρήσεων, αρτοποιείων, μανάβικων, αλλά και από νοικοκυρές που προσφέρουν από το υστέρημά τους.

Τα κορίτσια, με τη βοήθεια κι άλλων εθελοντών, βάζουν όλοι τους την τέχνη και την αγάπη και κάθε μεσημέρι στη 1 παίρνουν τις κατσαρόλες τους με το φαγητό της ημέρας και με το αυτοκίνητό τους τις μεταφέρουν στο προσφυγικό καταφύγιο (παλαιά σφαγεία) στο λιμάνι.

Οι νέοι σε ηλικία πρόσφυγες, σπεύδουν να τις βοηθήσουν στη μεταφορά του φαγητού. Τα τραπέζια στρώνονται, οι εθελοντές που κάνουν τη βάρδια τους στο καταφύγιο παίρνουν θέση και η διανομή ξεκινά. Όταν μάλιστα οι μέρες είναι ηλιόλουστες, το φαγάκι είναι βάλσαμο για τους ταλαιπωρημένους ανθρώπους της προσφυγιάς. Προς στιγμήν έχεις την ψευδαίσθηση πως πρόκειται για μικρές καθημερινές στιγμές, κυρίως όταν βλέπεις μανούλες να έχουν αγκαλιά τα παιδάκια τους και να τα ταϊζουν και άλλες να το προσπαθούν με διάφορα τεχνάσματα… Όπως κάνουν όλες οι μανούλες του κόσμου, όπου κι αν βρίσκονται.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Την αγάπη που εισπράττουμε, την ευγνωμοσύνη που βλέπουμε στα μάτια τους και την χαρά που αισθανόμαστε γι’ αυτό που κάνουμε, προσωπικά δεν την έχω αισθανθεί όπου κι αν έχω δουλέψει και μαγειρέψει μέχρι τώρα, είτε ήταν μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, είτε εστιατόρια” λέει η Νίκα Κωστοπούλου και η Εύη Συνδικάκη σπεύδει να προσθέσει χαμογελώντας πως “δεν περνά μέρα που να μην κλάψουμε ”.

Πολλές είναι και οι φιλίες που έχουν δημιουργήσει με πολλούς από τους πρόσφυγες, με τους οποίους συνεχίζουν να επικοινωνούν και να μαθαίνουν νέα τους όπου κι αν βρίσκονται. Άλλωστε ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνον που του έδωσε ένα πιάτο φαί όταν ο ίδιος και τα παιδιά του πεινούσαν;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s