papa-stratis-ailan-skitso-sigkinei-0Ξημερώματα 22ας Ιανουαρίου 2016. Χτυπούν οι καμπάνες στις εκκλησιές της Πόθιας δίνοντας το σύνθημα και στις υπόλοιπες του νησιού. Ανησυχία και αναστάτωση μέσα στη νύχτα, μέχρι να μαθευτεί το κακό. Μικροί μεγάλοι κατεβαίνουν στο λιμάνι και εκεί πληροφορούνται το μεγάλο θανατικό. Ένα ακόμη σαπιοκάραβο έστειλε στο βυθό της θάλασσας αθώες ψυχές κατατρεγμένων. Ανάμεσά τους πολλά μωρά και παιδιά.

Στην προκυμαία σύσσωμοι οι τοπικοί άρχοντες, θρησκευτικοί και πολιτικοί, ανασκουμπώθηκαν και φροντίζουν τους διασωθέντες. Είναι εκεί όλοι τους και περιμένουν να παραλάβουν τις σορούς των συνανθρώπων τους. Όσες εντοπιστούν και ανασυρθούν. Δίπλα τους όλοι οι κάτοικοι του νησιού, να βοηθούν, να θρηνούν, να βγάζουν φωνή στο Θεό!!!

Ιερέας κρατά στα χέρια του  το πρώτο άψυχο σώμα ενός μικρού πρόσφυγα και προσεύχεται. Η εικόνα συγκλονίζει!

Ημέρα πένθους σε ολόκληρο το νησί. Στα σχολειά οι δάσκαλοι μιλούν στα παιδιά για τον πόλεμο, την προσφυγιά, το  μεταναστευτικό κύμα, επιδιώκοντας να συμβάλουν σε μια παιδαγωγική της ειρήνης, της αλληλεγγύης και της ισότητας.

Οι Καλύμνιοι είναι όλοι συγκεντρωμένοι στο λιμάνι. Το νησί έχει παραλύσει. Ένα τεράστιο και πρωτόγνωρο κύμα αλληλεγγύης δημιουργείται.

Οι νησιώτες υψώνουν φωνή και απαιτούν να εισακουστούν σε όλη την ανθρωπότητα. Απαιτούν να σταματήσει το λαθρεμπόριο ψυχών και η επικερδέστατη βιομηχανία θανάτου από τα γειτονικά παράλια. Απαιτούν να σταματήσει ο εμπαιγμός όλων εκείνων που μιλούν για δημοκρατία  και την ίδια ώρα βρίσκονται πίσω από κάθε πολεμική σύγκρουση και εμφύλια διαμάχη.

Οι εικόνες κάνουν το γύρο του κόσμου, όλοι μιλούν για το μικρό νησί του Αιγαίου που ύψωσε το ανάστημά του και τη φωνή του για λογαριασμό των συνανθρώπων τους από την Συρία, το Αφγανιστάν το Ιράν, το Ιράκ, το Πακιστάν που δεν μπορούν να αντιδράσουν στο κακό που γίνεται.

Κάτι έχει αρχίσει να αλλάζει από την μικρή αυτή γωνιά της Ευρώπης. Από τη μικρή αυτή γωνιά του κόσμου, όπου οι άνθρωποι δεν το σηκώνει άλλο η ψυχή τους να ζουν δίπλα σε έναν απέραντο ομαδικό υγρό τάφο που τον νομίζανε κάποτε για θάλασσα.

Τελικά αυτός ο κόσμος μπορεί και να αλλάξει.

Γιατί πλέον η μικρή Ομάδα Στήριξης Μεταναστών και Προσφύγων Καλύμνου έχει μεγαλώσει… επικίνδυνα.

 

 

 

One response »

  1. Ο/Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ-ΚΑΤΙΝΑ ΑΤΣΑ λέει:

    ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ…ΟΝΕΙΡΟ ΣΟΥ,ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΩ ΠΟΣΟ «ΛΙΓΟΙ» ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s