12219416_1019626541421655_7741901447710099519_nΜε το ψευδώνυμο «Ευδαιμονίου Γιώργος» και το ποίημά του «Άτιτλο» συμμετείχε στον διαγωνισμό με θέμα «Πανανθρώπινες Αξίες» που διοργάνωσε η Ένωση Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος, ο Γιώργος Κουλιανός.

Στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στις 4 Μαρτίου, στην κατάμεστη αίθουσα των Δυτικομακεδονικών Σωματείων στη Θεσσαλονίκη, απονεμήθηκε στον Καλύμνιο εκπαιδευτικό, από την Επιτροπή Αξιολόγησης, ο δεύτερος έπαινος για το παρακάτω ποίημά του:

 Άτιτλο

Κουρασμένοι δείκτες

κουβαλούν ανόρεχτα

ραγισμένα σώματα

απ΄ τα παιδικά δωμάτια

ως τους θαλάμους  νεκροτομείων

 βαριά φορτία για μηχανισμούς αδύναμους…

γι αυτό τα γδύνουν βιαστικά

απ΄ το κοντάρι, το ξίφος, τον θώρακα

το βέβαιο βλέμμα προς τους ανεμόμυλους

κι άλλα περιττά φορτία.

Έτσι ελαφρότερα γλιστρούν

πιο εύκολα στη λήθη…

Το παρακάτω αδημοσίευτο ποίημα έγραψε ο Γιώργος Κουλιανός με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα, τα σχετικά με την προσφυγική κρίση. Μας το έστειλε μαζί με πολλούς χαιρετισμούς στην πατρίδα του:

ta-paidia-oi-mikroi-prosfuges-sugklonistikes-eikones.w_lΟ μικρός πρόσφυγας

Τι κοιτάτε;

ένα μικρό ρετάλι είμαι

απ΄ το ρούχο της συνείδησης του κόσμου

που έχασε παντοτινά την ύφανσή του

Το μελανό στα μάγουλα

είναι από τα φιλήματα των δελφινιών

Μη ρωτάτε πώς με βρήκαν τα δελφίνια

(κάποιες ερωτήσεις μοιάζουν με γνώριμους πνιγμούς)

Με βρήκαν καθώς γύρναγα πέρα δώθε στους βυθούς

γυρεύοντας θαλάμια στοργικά

Μου είπανε για τις συμπόνιες, πως είναι παράξενα κήτη

δεν τιμονιάρονται σωστά, συχνότατα εξοκείλουν

 

Ένα μέλλον που είχα φερμένο

πρόθυμο, ταπεινό, πιστός σύντροφος της προσμονής

πήγε σφηνώθηκε στα βράχια. Αδύναμο ήταν.

Το μέλλον προσαρμόζεται σε όλες τις θάλασσες

φτάνει να ορίσεις κατά κει μια ζώνη προστασίας

Ξέρεις αν ξύσεις λίγη ιστορία

θα βρεις κι άλλους που διψούσανε για μέλλον

μα τους βρήκανε φριχτές γουλιές…

 

Γιατί κοιτάτε;

πρώτη φορά βλέπετε χαμόγελο κολλημένο σε πνιγμένο;

Mα όλο το βέβαιο του θανάτου

δεν είναι κολλημένο σε μια υποψία χαμόγελου;

 

Ακούστε

έχω δυο φίλους κάπου εδώ αντίκρυ

μ΄ ένα κομμάτι ελπίδας ο καθένας μες στον κόρφο

έτοιμοι από καιρό για το σκληρό ταξίδι

(κείνο με τις μεγάλες ανοικτίρμονες υγρασίες

που μ΄ έσταξαν κι εμένα εδώ να)

Τούτοι πεινούν για μέλλον

δε βολεύονται με ξεροκόμματα του πρόσκαιρου

                                        

Και τι σύμπτωση

δε ξέρουν για τα χαμόγελα…

 

Μα τι κοιτάτε λοιπόν;

το πρήξιμο που έχω στην κοιλιά;

Τίποτα, αστερίες αποθηκεύω για έναν άλλο ουρανό

Όχι αυτόν τον μαύρο που μου δάνεισε ο μαύρος σάκος.

Όταν ο δύτης θα με βγάλει στη στεριά

και θα μ΄ αδειάσει ψόφιο αλίευμα στο κράσπεδο

όταν τα μάτια σας δαγκάνες, άκανθες, φριχτά σαγόνια γίνουν

εγώ θα βγάλω από το στήθος μου το κέλυφος

κι αμέσως με δυο τρεις επιδέξιους στροβιλισμούς

πάλι θα βρεθώ σε κόσμους υγρούς και φιλόξενους

κι όταν η ανάγκη και ο πόνος θα στερέψουν

εκεί μ΄ ένα μου πήδημα

θα πεταχτώ απ΄ το μικρό μου κέλυφος

και θ΄ ανοιχτώ στο σύμπαν

Ανοίγει εύκολα το κέλυφος, αρκεί να το θελήσεις

 εσείς να δούμε πως θα βγείτε απ΄ το δικό σας …

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s