Της Νίνας Γεωργιάδου

Γιώργος Ντάσης

Στη μνήμη του Γιώργου Ντάση

Λατρεμένε μου, Γιώργο, πολυαγαπημένε  μου σύντροφε, πέρασαν τα εννιάμερα της μεγάλης απουσίας σου, με μια μοναξιά αφόρητη και μια αίσθηση διαρκούς εφιάλτη.

Μας άφησες στις 8 Απρίλη αυτής της μαύρης, δίσεχτης χρονιάς.  Σε αποχαιρετήσαμε, μετά από τρεις μέρες, όσοι σε λατρεύουμε και όσοι σε αγαπάμε, με τον πιο απλό αποχαιρετισμό που θα ταίριαζε σ’ εσένα, τον ανεπιτήδευτο άνθρωπο. Σε αποχαιρετήσαμε με τον ίδιο λιτό τρόπο που ήξερες πάντα να ζεις.  Δυο λόγια, το  τελευταίο φιλί και την αβάσταχτη πίκρα μας. Mας πίκρανες πολύ. Το ήξερες ότι θα είναι βαθύς και ανυπόφορος ο πόνος της απουσίας σου όμως δεν μπόρεσες να τον αποτρέψεις. Κι εγώ αισθάνομαι τόσο ανίκανη γιατί δεν μπόρεσα να σε κρατήσω.

Γιώργο μου, ήσουν για τους φίλους μας ένα στήριγμα, μια ανεξάντλητη πηγή αλληλεγγύης και ουσιαστικής συντροφικότητας. Ένα σπίτι πάντα ανοιχτό για να στεγάσει και να φιλέψει γνωστούς και άγνωστους, και η κουβέντα σου, η πιο ζεστή παρηγοριά στις δυσκολίες  τους και το πιο εύστοχο πείραγμα στις ξέγνοιαστες στιγμές. Θα μείνεις για πάντα ένας αξέχαστος φίλος.

Γιώργο μου, ήσουν για τους δικούς μας ανθρώπους, τα αδέρφια, τα ανίψια,  τα εξαδέρφια, ένας πολύτιμος δικός τους άνθρωπος,  που χωρίς μισόλογα κατέθετες την αγάπη σου, τη δική σου πάντα παρήγορη και γενναιόδωρη προσέγγιση στις ατυχίες και τις δυσκολίες τους,  τη δική σου πάντα γνήσια συμπαράσταση.

Γιατί, πολυαγαπημενέ μου Γιώργο, ό,τι κι αν έκανες, ό,τι κι αν έλεγες, ήσουν πάντα αυτό που έδειχνες.

Γι αυτό και άφησες μεγάλη οδύνη με το χαμό σου.

Θα μείνεις ο  αναντικατάστατος αδερφός, ο καλύτερος θείος, ο πολύτιμος δικός τους άνθρωπος.

Γιώργο μου, για τα λατρεμένα μας παιδιά, για το Βαγγέλη μας και το Νικόλα μας, είσαι ο πολυαγαπημένος τους πατέρας, ο καλός τους μπαμπάς, ο φίλος τους, με τον οποίο μοιραζόντουσαν αισθήματα, σκέψεις, πειράγματα και προσδοκίες και  που λαχταρούσαν να τον δουν να γερνάει. Είναι το χατίρι που δεν τους έκανες. Η μόνη σου ασυγχώρητη πράξη στα παιδιά σου, να τα φορτώσεις με τόσο πόνο, φεύγοντας νωρίς κι αφήνοντάς τα μ’ ένα κενό βαθύ και δυσαναπλήρωτο.

Οι πολυαγαπημένοι σου γιοι,  σε φρόντισαν με τόση τρυφερότητα και αγάπη, όσο λίγα παιδιά φρόντισαν το γονιό τους.

Τις τρεις τελευταίες μέρες βάρυνες, Γιώργο μου. Το έβλεπα, το ένοιωθα και προσπαθούσα να προετοιμάσω τους γιους μας. Μα  επέμεναν σε μια σπαραξικάρδια αυταπάτη. «Είναι φυσιολογικό , ρε μάνα. Μαζεύει δυνάμεις για να συνέλθει».

«Μεγαλώσαμε λάθος τα παιδιά μας», μου έλεγες. «Τους μάθαμε να είναι αντισυμβατικοί και   ευάλωτοι  σ’ ένα κόσμο γεμάτο ηλίθιες συμβάσεις και σκληρότητα.» Δεν θα μπορούσαν να είναι όμως αλλιώς τα δικά σου παιδιά, αγαπημένε μου Γιώργο, γιατί ήσουν, εσύ πρώτος, ριζοσπαστικός και ασυμβίβαστος και  το ζωντανό παράδειγμα της  ακεραιότητας, για τα παιδιά μας και για όσους σε γνώρισαν. Ποτέ δεν τους είπες, «θα κάνετε αυτό» ή «θα πιστεύετε εκείνο». Η πράξη σου ήταν πάντα το μέτρο και ο δείκτης της εντιμότητας και της αξιοπρέπειας.

Την αξιοπρέπεια που κράτησες σε όλο το διάστημα του πόνου και του φόβου του θανάτου, χωρίς ποτέ να βογγήξεις ή να παραπονεθείς. Και αυτό τα έκανε όλα, για μας, πιο αβάσταχτα.

«Κοίτα, Γιώργο μου, έξω απ’ το παράθυρο. Μπήκε ο Απρίλης. Μέχρι το τέλος του μήνα θα έχεις σηκωθεί, θα βγούμε απ’ το νοσοκομείο και θα κάνουμε ατέλειωτες βόλτες». «Είναι καλή εποχή και για να πεθάνει κανείς», μου είπες  κι αυτή ήταν η μοναδική νύξη για να μας πεις πως ξέρεις, για να μας προετοιμάσεις.

Λατρεμένε μου Γιώργο, για μένα είσαι ο έρωτας που ποτέ δεν λιγόστεψε και που λίγοι άνθρωποι έχουν το προνόμιο να ζήσουν.

Είσαι ο σύντροφός μου στις χαρές, τις δυσκολίες της ζωής και τους αγώνες που μαζί δώσαμε.

Για μένα είσαι ο πατέρας που δεν γνώρισα, ο αδερφός που δεν είχα  και ο μεγάλος, ο καλύτερός μου φίλος που με στήριζε και με ενθάρρυνε.

Ζήσαμε μαζί 38 χρόνια μεγάλης αγάπης.

Και τι τραγική ειρωνεία, Γιωργο μου,  38 μερόνυχτα στο νοσοκομείο, μέσα στον άχρονο χρόνο του πόνου σου, ζήσαμε τον επίλογο της αμοιβαίας αφοσίωσης. Κάθε απόγευμα έφευγα μακριά σου για 5 μόνο λεπτά για να πάρω καφέ κι ερχόμουν πίσω τρέχοντας, φωνάζοντάς σου απ’ το διάδρομο, «Γιώργο μου, ήρθα», για να σ’ ακούω να μου λες, «καλώς μου την». Και συναντιόμασταν, κάθε φορά,  με την ίδια λαχτάρα.

Λατρεμένε μου Γιώργο, ο κεραυνός που μας χτύπησε στα μέσα του Φλεβάρη, αυτής της χρονιάς του λύκου, μας κατάκαψε.

Το προηγούμενο μου γράμμα στο έγραψα το Δεκέμβρη του 1980 όταν έφυγες φαντάρος. Δε θυμάμαι πια τι σου έγραφα. Σίγουρα ότι σ’ αγαπώ και μου λείπεις. Το ίδιο σου γράφω και τώρα.

Σ’ αγαπώ και μου λείπεις.

Μόνο που αυτή η απουσία σου θα είναι μια ατέλειωτη κι οδυνηρή θητεία.

Λατρεμένε μου Γιώργο, αν μπορούσα να σου διαβάσω αυτό το κείμενο, όπως έκανα πάντα για να μου πεις τη  γνώμη σου, ξέρω τι θα έλεγες. «Πολύ γλυκανάλατο, ρε γυναίκα».

Όμως δεν είσαι εδώ για να με συμβουλέψεις κι έτσι,  ό,τι και να πω, αγαπημένε μου Γιώργο, τώρα πια, θα είναι άστοχο και λίγο.

Μου λείπει, αβάσταχτα, η αγάπη σου, η ενθάρρυνση σου, η φροντίδα σου, το πείραγμα, η τρυφερότητα, τα αστεία και το γέλιο σου,

η συντροφικότητά και ο ριζοσπαστισμός σου.

Θα είσαι πάντα η Μεγάλη  Απουσία.

Θα σε κρατήσουμε, τα παιδιά μας κι εγώ,  ολοζώντανο στο μυαλό και την καρδιά μας.

Όμως θα συνεχίσω για πάντα να σε ψάχνω σε κάθε γωνιά του σπιτιού μας, νοιώθοντας, όπως αυτή τη στιγμή, μιαν ατέλειωτη αυτολύπηση γιατί δεν σε βρίσκω πουθενά.

Γιώργο μου, πολυαγαπημένε μου, καλό σου ταξίδι.

 

 

 

 

 

6 responses »

  1. Ο/Η ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΤΖΗΘΕΟΔΩΡΟΥ λέει:

    Βαρύς και αβάστακτος είναι πόνος όταν χάνει κανείς φίλους και ανθρώπους γνωστούς του …Όμως απέραντα πιο βαρύς και πιο αβάστακτος είναι όταν χάνει τον άνθρωπο του,τον άνθρωπο της ζωής του…και δεν υπάρχουν λόγοι παρηγορίας,για να τον απαλύνουν…αρκεί μια μικρή ,ίσως,μια μικρή μόνο φράση…ναι είσαι καλά να τον θυμάσαι,Νίνα.

  2. Ποτέ και με κανέναν τρόπο η ζωή δεν μπορεί να μας προετοιμάσει για τον πόνο του θανάτου. Η Νίνα μας έχασε έναν αγαπημένο, πολύτιμο σύντροφο και συνοδοιπόρο ζωής, τα παιδιά του έναν πατέρα-στήριγμα που σεβόταν και στήριζε ουσιαστικά τα όνειρα ζωής τους, εμείς έναν μοναδικό φίλο, έναν άνθρωπο ακέραιο και έντιμο σε κάθε πτυχή της ζωής του, το δικό μας στήριγμα σε έναν κόσμο σκληρό και απάνθρωπο. Μα πάνω από όλα, πονάει η απώλεια των μικρών στιγμών, που ήταν αναπόσπαστρο κομμάτι της καθημερινότητας.. Τα καλαμπούρια του, οι συζητήσεις και οι συμβουλές του, ένα ποτήρι κρασί με την παρέα, ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη όταν χρειαζόσουν στήριξη, ένα καθαρό βλέμμα νου και καρδιάς να διαλύει, με λίγα και απλά λόγια, τα σκοτάδια που μας ζώνουν. Πώς να παρηγορήσεις τη σύντροφο της ζωής του, που μετά από 38 χρόνια απέμεινε μισή; Ελπίζω η αγάπη των δικών σου ανθρώπων και όλων εμάς των φίλων σας, να γεμίσουν λίγο το τεράστιο αυτό κενό..

  3. Ο/Η ΜΟΥΣΕΛΛΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ λέει:

    κ. Γεωργιάδου,
    Παρακαλώ να δεχτείτε τα ειλικρινή συλληπτήρια τόσο τα δικά μου, όσο και όλων των συναδέλφων λογιστών- φοροτεχνικών του νησιού μας. Ο Γιώργος, που επιτρέψτε μου να πω τον γνωρίζαμε και εμείς αρκετά καλά, δεν είναι λίγα τα 20 χρόνια καθημερινής επαφής, ήταν ένας άνθρωπος φαινομενικά «κλειστός». Όμως όποιος κατάφερνε να ανοίξει την ψυχή του έβλεπε ένα άνθρωπο αξιοπρεπή και ντόμπρο με μεγάλες ευαισθησίες και ας τις έκρυβε πολλές φορές επιμελώς.
    Αυτή του η ευαισθησία όμως ήταν που τον έκανε να αναζητά την αποχώρηση από την υπηρεσία. Δεν μπορούσε να ταυτιστεί με τις αλόγιστες οικονομικές πολιτικές, που ξεζούμιζαν τον απλό κόσμο. Δεν το άντεχε, απλά το υπέμενε.
    Να ‘στε σίγουρη, εσείς και τα παιδιά σας, επειδή πολλές φορές υπήρξα συνομιλητής του, εάν μπορούσε θα σας έκανε και αυτό το χατίρι. Να γεράσει μαζί σας και να δείτε τα παιδιά σας ταχτοποιημένα. Αυτό ήταν και το δικό του όνειρο. Εσείς, τα παιδιά σας, το σπίτι σας, ο κήπος του και το αμπέλι του, απλά και ανθρώπινα πράγματα.
    Δεν κατάφερε όμως κι αυτός να τα χαρεί όσο το επιθυμούσε. Δυστυχώς.
    Φεύγοντας όμως σας άφησε παρακαταθήκη, ίσως αυτό για το οποίο θα πρέπει τελικά να πασχίζουμε όλοι μας, το καλό του όνομα που είχε δημιουργήσει στο νησί. Και μόνο γι αυτό θα πρέπει να είστε υπερήφανοι.
    Να ΄στε καλά να ζήσετε και να το θυμάστε πάντα.
    Εκφράζοντας τα αισθήματα όλων των συναδέλφων μου
    Μανώλης Μουσελλής
    Πρόεδρος Συλλόγου
    Λογιστών Καλύμνου

  4. Ο/Η Καππος Γιωργος λέει:

    Κουραγιο,κοριτσι μου…..

  5. Ο/Η Δημήτρης Βόλος λέει:

    Νίνα, ότι θυμάσαι δεν πεθαίνει ποτέ.

  6. Ο/Η Γιώργος Παππάς λέει:

    Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΣ ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΕ ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΦΕΡΕ ΜΕΓΑΛΗ ΘΛΙΨΗ.ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΖΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ.ΤΙ ΝΑ ΠΩ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΟΓΙΑ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s