14568959_10210795317427415_1485177964_nΓράφει η Ιωάννα Δρούτσα

Γνώρισα τον Αντώνη Σουρούνη τυχαία μέσα από τα βιβλία του την εποχή που σκεφτόμουν να μετακομίσω στην Θεσσαλονίκη. Τον λάτρεψα. Για τον καθαρό του λόγο , για το πόσο περιγραφικός μπορεί να είναι  όταν μιλά για πρόσωπα, καταστάσεις και συναισθήματα με μονό δύο λέξεις . Πάντα to the point.

Τελικά μετακόμισα στην Θεσσαλονίκη και μάλιστα στην γειτονιά του, στην Ακροπόλεως  – τέρμα Αγίας Σοφίας, στην γειτονιά που έζησε και μεγάλωσε και περιγράφει με τόση γλαφυρότητα στα βιβλία του.  Διάβαζα τότε τις « Κυριακάτικες ιστορίες» του ή και άλλα βιβλία του που μιλούν για εκείνη την περίοδο της ζωής του, για εκείνες τις γειτονίες  και νόμιζα ότι τα ζούσα κι εγώ.

Επτά χρόνια μετά ήρθα καλοκαίρι στην Κάλυμνο. Εκείνη την εποχή διάβαζα για δεύτερη φορά ένα εμβληματικό, αγαπημένο  βιβλίο του, το  «Γκας ο Γκάνγκστερ».  Τότε ήταν που γνώρισα και τον Καλύμνιο σύζυγο μου, τον καλό μου Αντώνη. Μου μιλούσε για την ζωή του και ήταν σαν να μου μιλούσε ο ήρωας του βιβλίου. Λες και ο Σουρούνης  άκουσε τις ιστορίες του δικού μου Αντώνη και κάθισε και τις έγραψε στο χαρτί. Μέσα από αυτές τις ιστορίες ερωτεύτηκα τον σύζυγο μου. Και δεν κρύβω ότι τον πρώτο καιρό κοιτούσα τον Αντώνη με μια καχυποψία και σκεφτόμουν « Δεν μπορεί τέτοια ομοιότητα σε γεγονότα και  βιώματα . Ο κατεργάρης έχει διαβάσει τον « Γκας» και τώρα κάνει ότι δεν τον ξέρει και με παραμυθιάζει με τις ίδιες σχεδόν καταστάσεις που ζεί και ο ήρωας του βιβλίου».

Μέχρι που κατάλαβα.  Δεν ήταν ο Αντώνης μου που αντέγραφε και μου διηγούνταν τα κατορθώματα του ήρωα στο βιβλίο, τα είχε όντως  ζήσει. Ήταν ο Σουρούνης που είχε αγαπήσει τόσο πολύ τους Καλύμνιους και την Κάλυμνο, που έπλασε έναν χαρακτήρα στα μέτρα τους.  Έναν χαρακτήρα που δεν φοβήθηκε την ζωή,  που ταξίδεψε  με τα γκαζάδικα όλο τον κόσμο για να μαζέψει εμπειρίες  και να ζήσει, που αγαπά την θάλασσα όσο και το νησί του, έναν χαρακτήρα που όταν αγαπά, ΑΓΑΠΑ!

Γιατί με τα χρόνια κατάλαβα ότι σχεδόν όλοι οι Καλύμνιοι που ψήθηκαν στην ζωή,  παρόμοιες ιστορίες έχουν να σου πούν.  Άλλωστε ούτε ο ίδιος ( όπως έλεγε το επίθετο του προέρχεται  από το τούρκικο Σουργκιούνης = εξόριστος, ξεριζωμένος ) την φοβήθηκε την ζωή. Παιδί μεταναστών στη Γερμανία, ταξίδεψε κι αυτός σε όλο σχεδόν τον κόσμο και έκανε όλες σχεδόν τις δυνατές δουλειές, από τραπεζικός υπάλληλος και ιδιοκτήτης καντίνας,  έως ναυτικός και επαγγελματίας παίκτης ρουλέτας («Ο χορός των ρόδων»).

Ο  Σουρούνης, ο Έλληνας  Τζακ Κέρουακ όπως τον χαρακτήρισαν, την αγάπησε την Κάλυμνο και αρκετές φορές την ανέφερε, είτε ξεκάθαρα στα βιβλία του, π.χ.  «Υπόψιν της Λίτσας» , είτε υπονοώντας την.  Σε αυτήν θεωρούσε ότι όφειλε και το προσωπικό του θαύμα, όπως θα έχει αναφέρει σε παλαιότερο κείμενό του που είχε γράψει για το νησί στην Athens Voice (ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ) . Ήρθε εδώ μετά από ένα  σοβαρό ατύχημα που είχε στα γκαζάδικα  και ύστερα από πολύμηνη παραμονή σε αμερικάνικα νοσοκομεία , όπου πλέον δεν μπορούσαν να του κάνουν τίποτε άλλο.  Έμεινε στον Εμπορείο, ανάρρωσε και στην συνέχεια σε μια απόπειρα να παραμείνει στο νησί άνοιξε την “Καντίνα” , που όλοι γνωρίζουμε στο Καντούνι. Επέστρεφε αρκετά καλοκαίρια και άνοιγε την “Καντίνα” , ως καντίνα τότε μέχρι που το μαγαζί  τελικά πέρασε σε άλλα χέρια.

Υ.Γ. Ο Αντώνης Σουρούνης, πέθανε χθες βράδυ, Τετάρτη 5 Οκτωβρίου, στη Θεσσαλονίκη έπειτα από χρόνια ασθένεια. Ήταν 74 ετών.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s