thumbnail_img_1376Αϊ –Νικόλα της Χαλής πούσαι μπρος το μουράγιο, βλέπε τους τους θαλασσινούς και δίνε τους κουράγιο.

Δυο είναι οι άγιοι που τιμά περισσότερο το νησί μας. Ο Άγιος Παντελέμονας το καλοκαίρι και ο Άγιος Νικόλαος τον χειμώνα. Κι όμως τίποτε κοινό δεν έχουν μεταξύ τους: στην κορφή του βουνού ο ένας, κάτω στην ακρογιαλιά, κοντά στη θάλασσα ο άλλος. Πάνω στα νιάτα του ο ένας, με ολοζώντανα, φωτερά μάτια, γέροντας σεβάσμιος ο άλλος μ’ άσπρη, μακριά γενειάδα.

Τούτες οι δυο γιορτές ξεσηκώνουν το νησί ολάκερο, λες και μας μιλούνε πιο πολύ από κάθε άλλη, γιορτινή μέρα.

Κάθε μια με τη χαρά της, κάθε μια με το δικό της γνώρισμα. Πάντα η ίδια, πάντα όμορφη, επιβλητική. Κι ύστερα είναι και τούτη η ιδιαίτερη χάρη πούχει η ψυχή του νησιώτη να τα  ανανεώνει όλα και τα ίδια πράγματα, καινούργια πράγματα να του φαντάζουν και να τον συγκινούν: όσες φορές κι αν πάει στη γιορτή τ’Αϊ- Νικόλα, πάλι με δέος, με συγκίνηση θ’ ανέβη τα σκαλιά, ώσπου να φτάσει στη μεγάλη εκκλησιά, με την πέτρινη, λαξευτή όψη.

Ήρθε και φέτος. Την προσμέναμε, όπως πάντα, σαν κάτι ξεχωριστό στην ψυχή του νησιού. Την πρόσμεναν οι σφουγγαράδες που είχαν τάμα κι ήξεραν πως γυρισμός και γιορτή είναι κοντά! Την πρόσμενε ο καπετάνιος που, στην άγρια φουρτουνιασμένη νύχτα, σαν ένα χέρι νάδραξε  το τιμόνι του καϊκιού του και να το οδήγησε στο απάνεμο λιμάνι. Την πρόσμενε κι καπετάνισσα να μπει καμαρωτή στην εκκλησιά του, λάμποντας από χαρά ,ύστερα από έξι μήνες αναμονή και καρδιοχτύπια…

Ένα είναι τ’ αλάθευτο σημάδι πως πλησιάζει η γιορτή: θα δεις το λιμάνι να γεμίζει από καΐκια και τα ξάρτια τους να πυκνώνουν και να φαίνονται σαν ένα μικρό δάσος. Και μαζεύονται όλα σε κείνη τη μεριά, τη μεριά του Τελωνείου, που στέκει από πάνω του η εκκλησιά, για νάναι φαίνεται πιο κοντά  στον Άγιο, να λάβουνε μέρος και κείνα στη χαρά της γιορτής τους.

Φέτος έλαμπε ο ήλιος σαν καλοκαιριάτικος κι η θάλασσα ως πέρα μακριά στ’ αντικρυνό νησί της Κω, απλωνόταν γαλήνια.

Ο κόσμος ξεκίνησε από παντού κι η μεγάλη ευρύχωρη εκκλησιά βρέθηκε γρήγορα πλημμυρισμένη ως έξω την αυλή και τη μεγάλη σκάλα. Γέροι, νέοι , άντρες, γυναίκες, παιδιά, κανένας δεν έλειπε. Εκείνοι οι γεροδεμένοι άντρες, με τ’ αδρά χαρακτηριστικά και τα μπλε σκούρα κασκέτα νοιώθουν πιο καλά τούτη τη γιορτή! Όταν ατελείωτα μερόνυχτα πάλευαν με τη θάλασσα, σαν σ’ όνειρο θάβλεπαν ετούτη την ημέρα, θα βούρκωναν τα μάτια τους και θα παίρνανε κουράγιο. Σήμερα τη ζούνε στ’ αλήθεια  και τους σφιχτοδένει πάλι, με την άλλη μεριά του εαυτού τους, το σπίτι την οικογένεια ,τόσο πολύτιμα αγαθά…

Η γιορτή του Αγίου πέρασε, πήρε πλήθος τα ταξίματα, άρτους λαμπάδες, αρμάθες σφουγγάρια, ασημένια μικρά καΐκια. Πέρα απ’ τη μέρα της γιορτής, η εκκλησιά Του στέκει πάντα εκεί, στην είσοδο του λιμανιού, φρουρός και προστάτης εκείνων που μ’ αληθινή πίστη τον επικαλούνται.

Κι αν η καμπάνα της γιορτής σώπασε, στέκει πάντα σ επιφυλακή, για να χτυπήσει ξανά στη γιορτή την ξέχωρη του κάθε ναυτικού, στον γυρισμό του, όποτε έρχεται για τον καθένα η αγιασμένη αυτή ημέρα της ζωής του!

ΘΕΜΕΛΙΝΑ ΚΑΠΕΛΛΑ

Από την εφημερίδα «Προοδευτική Κάλυμνος»

Του Εμμανουήλ Μ. Καπελλά,

Φύλλο της 16ης Δεκεμβρίου 1953

Για την αντιγραφή, Φανή Καπελλά- Κουτούζη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s