dsc_3337Ένας καθηγητής, οι μαθητές του στο σχολείο, μετρημένες διαδρομές στη φύση καθόλη τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς. Αυτά στην αρχή, πριν από μια επταετία περίπου. Γιατί όσο τα χρόνια περνούσαν οι διαδρομές άρχισαν να αυξάνονται (σχεδόν κάθε Κυριακή) και η σύνθεση της περιπατητικής ομάδας διευρύνθηκε αρκετά, αφού ήμασταν πολλοί αυτοί που ζηλέψαμε τις πανέμορφες φωτογραφίες που κοινοποιούνταν μετά από κάθε εξόρμηση και… κολλήσαμε στη σχολική παρέα.

Ο φυσικός Στάθης Κλήμης εδώ και χρόνια παίρνει τα βουνά, τα βράχια και τις παραλίες του νησιού με τους μαθητές του στο 1ο Λύκειο Καλύμνου στοχεύοντας μέσα από αυτούς τους περιπάτους σε μια διαφοροποιημένη διδασκαλία, βοηθώντας τα παιδιά να μαθαίνουν χωρίς τα ίδια να το συνειδητοποιούν. Ακλόνητη πεποίθησή του άλλωστε είναι πως ο ρόλος της φύσης είναι καθοριστικός στην υγιή ανάπτυξη των παιδιών και πως πρέπει να βιώσουν τον εαυτό τους ως κομμάτι της και όχι έξω από αυτήν.

Serpa Duck

Αυτές οι Κυριακάτικες εξορμήσεις λοιπόν, έχουν τη δική τους ιστορία:

Ο Στάθης ξεκίνησε πριν από δεκαπέντε χρόνια, το 2002 να περπατά μόνος στα βουνά του νησιού του, μετά από μια προσωπική απώλεια, το θάνατο του πατέρα του. «Μετά από αρκετή εσωτερική αναζήτηση πήρα τα βουνά που λένε. Περπάταγα και όσο περπατούσα τόσο πιο πολύ γαλήνευα».

11031085Όλο αυτό το ταξίδι στην Κάλυμνο του χθες- με οδηγό μια παλιά γεωγραφία της Καλύμνου του καθηγητή Ρεϊση – του αποκάλυψε άγνωστες περιοχές και μονοπάτια του νησιού, αλλά και ανθρώπους που καθόρισαν με τον δικό τους τρόπο την ιστορία του τόπου. Όντας από το 1992 λάτρης της φωτογραφίας, οδηγήθηκε το 2006 στην έκδοση ενός φωτογραφικού λευκώματος με τίτλο «Κάλυμνος: το Νησί των Σφουγγαράδων».

«Δεν ήθελα να κρατήσω τόση ομορφιά για τόσο λίγο, τόσο όσο διαρκεί ένα περπάτημα, ένα ξαπόστεμα. Να τις πάρω μαζί, σκέφτηκα, να τις δουν, να τις χαρούν κι άλλοι. Τις έκλεισα στη φωτογραφική μηχανή, τις έβαλα στο χαρτί, τις έκαμα βιβλίο» έχει γράψει ο ίδιος.

Μετά σκέφτηκε τους μαθητές του. «Ξεκινάω πριν από επτά χρόνια να περπατάω μαζί τους τέσσερις με πέντε διαδρομές κάθε χρόνο. Όχι πολύ συχνά, άλλοτε μέσα από προγράμματα, άλλοτε για να ξεφεύγουν από τα χαμηλά…

Παρατηρούσα μετά από κάθε περίπατο ότι η συμπεριφορά τους στην επιστροφή ήταν διαφορετική, οι μεταξύ τους σχέσεις γίνονταν καλύτερες, μίλαγαν και γέλαγαν. Μέσα σε δυο με τρεις ώρες άλλαζαν.

Πέρυσι ξεκίνησα πιο ζεστά, φοβισμένα στην αρχή γιατί μετά τις πρώτες κλασικές διαδρομές, άρχιζαν πιο δύσκολες και δεν ήξερα πως θα ανταπεξέλθουν τα παιδιά. Όλα καλά όμως. Περπατάμε σχεδόν κάθε Κυριακή, άλλοτε λίγοι και άλλοτε περισσότεροι.

thumbnail_images-4bbbΗ ομάδα ονομάστηκε Σέρπα και η πάπια που κολύμπησε Φλεβάρη μήνα μαζί μας έδωσε και την κατάληξη Duck».

Φυσικό αντικαταθλιπτικό η επαφή με τη φύση

Ο Στάθης επιμένει και διατείνεται προς πάσα κατεύθυνση πως το παιδί, μαθαίνει μέσα από την κίνηση, τη δράση, την παρατήρηση και την ερμηνεία αυτής.

«Όσο περπατάς, τόσο περισσότερο σου αρέσει. Το σώμα συνηθίζει, ο εγκέφαλος αναγκάζεται να αφήσει πίσω τις μη συμβατές με αυτόν λειτουργίες των τελευταίων 150 ετών του είδους μας και να διεκπεραιώσει αυτές που είχαμε για χιλιάδες χρόνια πριν.

Κουράζεσαι αλλά είναι καθαρά μυϊκό. Απελευθερώνονται ενδορφίνες και αυτό είναι ευεργετικό και για το μυαλό και για το σώμα. Φυσικό αντικαταθλιπτικό.

Αφήνεις τα προβλήματα και ασχολείσαι με το πώς θα κινηθείς σωστά, που θα πατήσεις,  πως θα ανέβεις κλπ. Δεν είναι μόνο λοιπόν η αναρρίχηση για την Κάλυμνο, είναι και τα μονοπάτια της.

thumbnail_11415551_1008354572522324_5151495032455604934_oΚανονικά θα έπρεπε να υπήρχε αυτή η δραστηριότητα και στα σχολεία. Σκέφτομαι να ξεκινήσω διαδρομές και με μικρά παιδιά του Δημοτικού. Οι κόρες μου περπατάνε από 5 ετών. Τα μικρά μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν νέες καταστάσεις,  προσαρμόζονται και έρχονται σε επαφή με τη φύση. Πόσο πια ipad;

Στο εξωτερικό τα παιδιά μαθαίνουν σκι και κατασκηνώνουν στη φύση στο πλαίσιο εκπαιδευτικών  εκδρομών. Εδώ δεν τα στέλνουμε αναρρίχηση, δεν τα πάμε για περπάτημα στο βουνό γιατί φοβόμαστε μη χτυπήσουν. Προτιμούμε να τρώνε σουβλάκια και τρανς λιπαρά, να καπνίζουν και να πίνουν φραπέδες, ξύδια στις καφετέριες. Και αυτά είναι τα τυχερά, γιατί τα άτυχα πάνε και σε άλλα…».

 Άλλοι τόποι δημιουργούν ιστορία γιατί δεν έχουν και εμείς την αφήνουμε να χαθεί

 «Πάνω στα βουνά υπάρχει ένας άλλος κόσμος και κάθε εποχή είναι και διαφορετικός. Αλώνια, μάντρες, αιωνόβιες ελιές, αρχαία κάστρα, σπίτια ερειπωμένα, τοίχοι από ξερολιθιά, πηγάδια στερεμένα απ’ το νερό, ρεματιές που οδηγούν σε μικρές παραλίες…  Όλα παρατημένα και ανεκμετάλλευτα.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΆλλοι τόποι δημιουργούν ιστορία γιατί δεν έχουν και εμείς την αφήνουμε να χαθεί, να γκρεμιστεί. Λυπάμαι και με θλίβει να το βλέπω.

Η εσωστρέφεια μας έχει τυφλώσει. Κοιτάμε τι κάνει ο διπλανός και αποβλακωνόμαστε στην τηλεόραση και στο facebook».

 Ο βράχος αυτός είναι κόλλημα

«Υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος εκεί πάνω και υπάρχουν εκατομμύρια περιπατητές που θα ερχόντουσαν ξανά και ξανά γιατί ο βράχος αυτός είναι κόλλημα.

Το νιώθουν αυτοί που τον αγαπούν, οι επισκέπτες που έρχονται ξανά και ξανά. Θα συνεχίσω να περπατάω και θα προσπαθήσω να μυήσω σε αυτό όσο περισσότερα παιδιά μπορώ. Ελπίζω και εύχομαι αυτά να  μπορέσουν να αλλάξουν, να αναστρέψουν την πορεία του νησιού όταν θα έρθουν για να ζήσουν εδώ. Να το οδηγήσουν εκεί που πρέπει …

Δεν ξέρω τι κάνει ο Jonny, αλλά εμείς συνεχίζουμε να περπατάμε…».

Γυμνάζομαι και ταυτόχρονα περνάω καλά με τους φίλους μου!

12670925_1149638625060584_3184279137365422844_nΠως βιώνουν όμως τα ίδια τα παιδιά τις Κυριακάτικες αυτές εξορμήσεις;

«Οι περίπατοι στο βουνό είναι μια μοναδική εμπειρία, καθώς έρχομαι σε επαφή με το φυσικό περιβάλλον του νησιού μου. Επιπρόσθετα μου αρέσει αυτή η δραστηριότητα, διότι γυμνάζομαι και ταυτόχρονα περνάω καλά με τους φίλους μου» λέει ο Γιάννης.

Ο Σπύρος χαρακτηρίζει τις εκδρομές αυτές ως «μια καταπληκτική ευκαιρία για να γνωρίσουμε τα αξιοθέατα και τις τοποθεσίες του νησιού μας. Βλέπουμε πράγματα φανταστικά και το καλύτερο είναι πως ό, τι κάνουμε γίνεται ομαδικά ως «Serpa Duck». Ο συνδυασμός αυτός, καλή παρέα και ωραίες διαδρομές, δημιουργεί ένα συναίσθημα εντυπωσιακό σε κάθε περίπατο».

«Κάθε Κυριακή συναντώ εκεί πάνω ένα νέο κόσμο κρυμμένο από τα μεγάλα βουνά που περιβάλλον το νησί μου» λέει ο Τέρρυ, ενώ η Πετρούλα σχολιάζει πως «ένα μικρό νησί μεγαλώνει κάθε Κυριακή» και συμπληρώνει «Keep walking with Serpa».

Η Κατερίνα κάνει λόγο για «το πιο όμορφο συναίσθημα όταν περπατάς, γνωρίζεις και νιώθεις περήφανος για τον τόπο σου».

Τέλος ο Αντώνης θεωρεί τις εκδρομές αυτές πρωτότυπες «προσφέρουν άσκηση και πάνω απ’ όλα είμαστε ικανοί να γνωρίσουμε τα πανέμορφα τοπία του νησιού μας, να τα θαυμάσουμε και να τα αναδείξουμε, πάντα με τη συντροφιά φίλων».

14925734_1346305078727270_4669270036748200732_nΜεταφέρω για το τέλος τα λόγια της Ελισάβετ Γεωργιάδου που ηγείται ενός σχολείου πρότυπου στη Θεσσαλονίκη και φέρει το όνομα «Σχολειό της Φύσης»:

«Είναι συγκλονιστικό να βλέπεις τα παιδιά να αυτορρυθμίζονται μόλις βρεθούν σε “καθαρό” περιβάλλον. Καθαρό από στερεότυπες σκέψεις και με ελευθερία και εμπιστοσύνη στο παιδί και στη φύση».

«Η φύση είναι εκεί διαθέσιμη για να μάθεις και από την άλλη αδιαφορεί για σένα. Δεν στιγματίζει το λάθος και δεν επιβραβεύει. Μόνος σου θα διορθώσεις το λάθος που το καταλαβαίνεις εκ του αποτελέσματος και μόνος σου θα νιώσεις την ικανοποίηση της επιτυχίας. Έτσι δεν ετεροπροσδιορίζεσαι και αποκτάς εσωτερικά κίνητρα για μάθηση, που πηγάζουν από σένα και είναι για σένα. Κρατώντας ένα παιδί σε έναν κλειστό χώρο, ο οποίος περιορίζει την κίνηση και τη δράση, τις ευκαιρίες ανακάλυψης και βιώματος είναι σαν να οπλίζεις μια ωρολογιακή βόμβα, που ανά πάσα στιγμή είναι έτοιμη να εκραγεί είτε προς τα έξω είτε προς τα μέσα. Και οι δύο περιπτώσεις είναι δυσλειτουργικές για τη ζωή».

 

2 responses »

  1. Ο/Η Παύλος Τρικοίλη λέει:

    Ο φίλος Στάθης εφαρμόζει κάτι πολύ απλό: Μέσα από τους περιπάτους στη φύση, εκτός από την ομορφιά του νησιού μας που τα παιδιά γνωρίζουν, καλλιεργεί τη συντροφικότητα, που είναι ένας σημαντικός παράγοντας για να νιώθουν ασφαλή μέσα σε μια ομάδα. Έτσι και πιο εύκολα μαθαίνουν αλλά και καλλιεργούν σχέσεις που θα τα βοηθήσουν να εξελιχθούν σαν άνθρωποι. Χαίρομαι για την πρωτοβουλία του Στάθη αλλά και γιατί τα νέα αυτά παιδιά θα διδαχθούν με τον πιο απλό τρόπο το σεβασμό στη φύση κάτι που λείπει δυστυχώς από τους σημερινούς Καλύμνιους!

  2. Ο/Η γιάννης λέει:

    το φυσικό περιβάλλον πρέπει να γίνει τρόπος ζωής και όχι επισκέψιμο ως έκθεση ζωγραγικής. Σε όλους αρέσει το βουνό, μσκρυά από τις ανθρώπινες παρεμβάσεις, όμως το αξιακό σύστημα που διδασκόμαστε και βιώνουμε είναι αντίθετο τόσο στο φυσικό περιβάλλον όσο και στην ίδια τη φύση του ανθρώπου, που βάζει τη συνήθεια που του επιβάλουν με την αέναη διαφήμιση μπροστά από τη φύση του………

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s