pegasus_LARGE_t_242261_54495709Είναι καιρός τώρα που περπατώ σε μέρη που δεν έχω πατήσει ακόμα, μέρη που είναι δίπλα μας και που δεν ξέρουμε ότι υπάρχουν, μονοπάτια ξεχασμένα, σπίτια, πηγάδια… Κάθε φορά τα ίδια συναισθήματα, χαρά και λύπη συγχρόνως.

Περπατάω με ξένους στα μέρη αυτά και νιώθουν το ίδιο, βλέπουν την ιστορία μας και εντυπωσιάζονται, την εγκατάλειψη και λυπούνται. Πίκρα! Πετρόχτιστα μονοπάτια να γκρεμίζονται, γειτονιές να αδειάζουν, αρχαίοι τόποι και κάστρα να βουλιάζουν στην εγκατάλειψη, κι εμείς στη μιζέρια του κουτσομπολιού, του διπλανού, της παραδιπλανής και του fb…

Μετά από ένα τέτοιο περίπατο στο χωριό, στο “Φρούι” τρελάθηκα. Είπα θα κατέβω και θα τα γράψω, θα τους τα χώσω. Δεν το ’κανα όμως. Πάντα αυτό κάνουμε όλοι, ο ένας τα χώνει στον άλλο.  Αργά το βράδυ είδα τις φωτογραφίες που είχα τραβήξει και ξεκίνησα όχι να κρίνω, αλλά να γράφω για τις δυνατότητες του τόπου αυτού για την δύναμη που έχουν οι άνθρωποι, όταν συνεργάζονται, όταν εμπιστεύονται ο ένας τον άλλο. Στον τόπο αυτό τον μικρό, το πάτημα του ενός επηρεάζει το βήμα του άλλου…

Μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση που υπάρχει στο νησί έχουν όλοι, δημοτικές αρχές και πολίτες. Καιρός λοιπόν είναι να σταματήσουμε να κρίνουμε και να αρχίσουμε να προτείνουμε. Και αν η ιδέα του άλλου είναι καλύτερη, να παλεύουμε για αυτήν σα να ’ναι δική μας. Δεν υπάρχει αντιπολίτευση και συμπολίτευση, υπάρχει η Κάλυμνος και το μέλλον των παιδιών μας, όχι το εγώ μας. Ότι ήταν να μετρηθεί… μετρήθηκε πολλές φορές, δεν αναμετριόμαστε για το μπόι μας, αλλά παλεύουμε για το μέλλον όλων μας.

Κάπως έτσι το ξεκίνησα, χωρίς να καταγγέλλω χωρίς να τα χώνω. Έγραψα χωρίς πολλή σκέψη αυτό που αισθανόμουν ότι μπορεί να γίνει, χωρίς καμιά ιδιότητα παρά μόνο αυτή του κατοίκου του νησιού. Δεν αφηγήθηκα κάτι που δεν θα μπορούσε να συμβεί (πχ να σύρω την Κάλυμνο δύο ώρες από την Αθήνα) και δεν νομίζω ότι αυτό που αναφέρει η Νομική σε σχόλιό της δεν έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια.

Τα σχόλια, οι κοινοποιήσεις τα λαικ και ο πραγματικός αριθμός των αναγνωστών έχουν την ερμηνεία τους. Διαβάζουμε λίγο, δεν κατανοούμε τι διαβάζουμε ή κατανοούμε αλλά φοβόμαστε. Φοβόμαστε να εκφράσουμε αυτά που σκεφτόμαστε ή μας βολεύει η κατάσταση και όλα μοιάζουν σαν μυθιστόρημα.

Ναι το κάστρο μπορεί να λειτουργήσει, να φωτιστεί. Ναι υπάρχουν υπόσκαφα και μέχρι πριν από εξήντα χρόνια έμεναν εκεί.  Ναι τους θέλουμε τους περιφερειακούς, την ησυχία, την καθαριότητα, την αντιπλημμυρική μας προστασία, το πόσιμο νερό, την καινοτομία στην επιχείρηση και όχι την αντιγραφή. Ναι πρέπει να προστατέψουμε την ιστορία μας και να την αναδείξουμε. Ναι έχουμε μονοπάτια που μπορούν να αξιοποιηθούν. Ναι πρέπει όλοι να ανασκουμπωθούμε και να δουλέψουμε.

Και Όχι δεν θέλω να «κατέβω». Θεωρώ ότι ο καθένας από εμάς εάν κάνει τη δουλειά του όσο καλύτερα μπορεί και λίγο παραπάνω, τότε τα προβλήματα μας θα λυθούν. Αυτό προσπαθώ να κάνω διαρκώς. Το να βγάζουμε το μάτι του αλλουνού, δεν ομορφαίνει το δικό μας.

Με εκτίμηση

Στάθης Σ. Κλήμης

Κάτοικος νήσου Καλύμνου


Διαβάστε παρακάτω τα όσα «είδε» και «έζησε» στην Κάλυμνο ο I. Jones:

 

Πέντε μέρες στο νησί των σφουγγαράδων (1η μέρα)

20464481_1630644853626623_362668586_n 

Τέσσερις το πρωί και το καράβι πλησιάζει στο λιμάνι της Καλύμνου. Απ’ το κατάστρωμα βλέπω τα φώτα της Πόθιας. Μεγάλο λιμάνι. Δυο κάστρα φωτίζονται στο βάθος. Το ένα  στ΄ αριστερά, μικρό με τρεις ολόλευκους μύλους στα πόδια του και το αεράκι να κινεί τα ιστία τους. Τ’ άλλο, στα δεξιά μεγάλο, επιβλητικό, καστροπολιτεία ολόκληρη.

Τα μικρά σπιτάκια, με τα έντονα χρώματα, σκαρφαλωμένα στου λιμανιού τις κοφτές πλαγιές, μοιάζουν κουκλόσπιτα δίνοντας την πρώτη πολύχρωμη νότα στον επισκέπτη.

Δεν βρήκα να νοικιάσω εκεί, όλα κλεισμένα στο booking com. Κάποιος αγόρασε όλα τα παλιά ακατοίκητα και εγκαταλειμμένα και τα ‘κανε μικρές γειτονιές όπως παλιά, η κάθε μια με το μπακάλικό της, το καφενεδάκι της, το ταβερνάκι της. Την επόμενη φορά ίσως σταθώ πιο τυχερός.

Το πλοίο έδεσε, κατέβηκα και μπήκα σε ένα ταξί. Στου Fsiou Village λέω. Ο οδηγός, ντόπιος, μου εξηγεί την διαδρομή περνώντας με μέσα από την πόλη. Επιτρέπεται έως τις 7 το πρωί μαθαίνω. «Την υπόλοιπη μέρα δύο ηλεκτρικά τραινάκια εξυπηρετούν όσους κινούνται στο κέντρο και εμείς, από τους περιφερειακούς δεξιά και αριστερά, πάμε στα μπροστινά μέρη».

Η καθαριότητα όπου κι αν στρέψεις το κεφάλι σου υποδειγματική. Φωτισμένα νεοκλασικά και ασπρισμένα πεύκα και στις δυο πλευρές  του δρόμου. Έχεις την αίσθηση πως είσαι πίσω στο χρόνο…

Σε πέντε λεπτά φτάσαμε στην πύλη του συγκροτήματος. Ένα φαράγγι που λειτουργούσε σαν λατομείο έχει διαμορφωθεί κατάλληλα με μια λίμνη στο κέντρο, ξύλινα σπιτάκια σκορπισμένα παντού και πολλά διαμορφωμένα δωμάτια σκαμμένα στον βράχο. Επιδοτήθηκε, μου λέει ο ταξιτζής, ως καινοτόμα επιχείρηση. Λειτουργεί όλο τον χρόνο και με τις ειδικά διαμορφωμένες πίστες αναρρίχησης στον φυσικό ασβεστόλιθο είναι ο απόλυτος προορισμός του αναρριχητή και όχι μόνο. Ο φωτισμός του εξαιρετικός, αναδεικνύει το φυσικό περιβάλλον. Πέρδικες πίνουν νερό απ’ τη λίμνη, μυρίζει ρίγανη και θυμάρι!!!

Αρκετά κουρασμένος την πέφτω για ύπνο στο μικρό, αλλά άνετο, υπόσκαφο. Αύριο είναι μεγάλη μέρα.


Πέντε μέρες στο νησί των σφουγγαράδων (2η μέρα)

20562892_1634751926549249_271817922_n

Ξυπνάω ολόφρεσκος.  Τρώω ένα γευστικότατο πρωινό με παραδοσιακά προϊόντα του νησιού μέλι, σύκα, μαρμελάδες πορτοκάλι, μανταρίνι, χυμούς ….. τέλεια. Γεμάτος ενέργεια και με ένα ηλεκτρικό ποδήλατο που μου δίνουν free, αποφασίζω να κατέβω στην πόλη. Ρωτάω στη ρεσεψιόν και μια ευγενική υπάλληλος με κατευθύνει στο λιμάνι.

Λιμάνι λοιπόν: Δίπλα ακριβώς στο ιταλικής κατασκευής Λιμεναρχείο, ένα ανακαινισμένο κτήριο εξυπηρετεί κάθε επισκέπτη. Δεν υπάρχουν υπάλληλοι, έξι μεγάλες οθόνες αφής πληροφορούν τον επισκέπτη για δρομολόγια, event, τα πάντα. Το μόνο που έχω να κάνω είναι να συμπληρώσω όνομα, μειλ, κινητό και κατάλυμα. Μια ηλεκτρονική κάρτα που εκδίδεται άμεσα είναι το απόλυτο εργαλείο. Παίρνω αμέσως μήνυμα στο κινητό και κατεβάζω την αντίστοιχη εφαρμογή του Δήμου. Όλες πλέον οι πληροφορίες είναι και στο κινητό μου. Με το GPS έχω θέση, διαδρομές, αποστάσεις, τα πάντα! Ουάου, λεω.

Μουσεία τώρα ….. Αρχαιολογικό, Ναυτικό, Νεοκλασικό. Απ΄ όπου περνώ καλντερίμια καθαρά με λουλούδια στολισμένα, γλάστρες με βασιλικό και δυόσμο, άρωμα Ελλάδας παντού …. Μου είπαν ότι κάθε γειτονιά επιβραβεύεται αν είναι καθαρή και στολισμένη με εκπτώσεις στους λογαριασμούς νερού και στα τέλη ηλεκτρικού ρεύματος, και στον διαγωνισμό που γίνεται κάθε χρόνο η νικήτρια έχει δωρεάν ίντερνετ για 4 μήνες.

Ντριιιιιιν, η εφαρμογή με ειδοποιεί, σε 30 λεπτά θα γίνει η αναπαράσταση της παραδοσιακής μεθόδου σπογγαλιείας με σκαντάλι και σκάφανδρο. Το GPS με καθοδηγεί. Περιμένω στην ουρά, 20 € εισιτήριο, πολλά μου ακούγονται, όλοι όμως αγοράζουν. Δίπλα στην ιχθυόσκαλα κατεβαίνουμε είκοσι σκαλιά και μένω έκθαμβος. Εκατό άτομα κοιτούν μέσα από ένα τριπλό τζάμι ασφαλείας τα ψάρια που βρίσκονται έως το επίπεδο του ματιού εγκλωβισμένα ανάμεσα στα γυαλιά, και στο βάθος ο βυθός διαμορφωμένος. Βλέπουμε τη βάρκα με τον βουτηχτή και παράλληλα στα ηχεία, σε αγγλικά και ελληνικά, ακούγονται τα ιστορικά στοιχεία που συνοδεύουν την παράσταση. Ανατριχίλα διαπερνά το κορμί μου, θαυμασμός για τον λαό αυτό και την παράδοσή του.

Στα μεγάφωνα ακούω ότι την επομένη έχει την αναπαράσταση του φευγιού των σφουγγαράδων στο λιμάνι, στην κεντρική πλατεία. Ηθοποιοί της ντόπιας θεατρικής ομάδας, αλλά και ναυτικοί μαζί με το Λύκειο των Ελληνίδων θα παίξουν τον ρόλο τους. Μια ξεναγός δίπλα με ενημερώνει ότι έρχονται τουρίστες ακόμα και από τα δίπλα νησιά, υπάρχει και εκεί ενημέρωση για το τι γίνεται σε κάθε νησί του αρχιπελάγους …  Οι Δήμοι συνεργάζονται μεταξύ τους και σιγά σιγά μαθαίνουν και οι ντόπιοι. Ρε μπας και είμαι σ΄ άλλο τόπο, σκέφτομαι…Αύριο λοιπόν…

Ανεβαίνω εντυπωσιασμένος τα σκαλιά για την επιφάνεια. Ο καιρός έχει αρχίσει και χαλάει (τι καλοκαίρι και αυτό φέτος). Ανεβαίνω στον εμπορικό για καφέ και σφολιάτα. Κι εδώ πλακόστρωτα, λεία από το πάτημα χρόνων σε όλο το μήκος, είναι το παλιό μονοπάτι που υπήρχε κάτω από την άσφαλτο πριν τη νέα διαμόρφωση. Περπατάω με ασφάλεια σε ένα ελαφρά υπερυψωμένο πεζόδρομο δίπλα στα καλαίσθητα μαγαζιά. Μπαίνω σε ένα να ρίξω μια ματιά, ανεβαίνοντας τρία σκαλοπάτια ανοξείδωτα. Η υπάλληλος μου εξηγεί ότι τα παλαιότερα χρόνια με μια απλή ψιχάλα, ήθελες πιρόγα για να μπεις στον εμπορικό. Τώρα με τις δεξαμενές ομβρίων που κατασκευάστηκαν, τα πολλά μικρά φράγματα στις ρεματιές, τον αγωγό στον παράλληλο δρόμο που διοχετεύει το νερό στη θάλασσα και αυτά τα σκαλοπάτια με το κενό από κάτω, το πρόβλημα έχει λυθεί … Το διαπιστώνω κι εγώ γιατί η δεκάλεπτη νεροποντή με βρήκε να απολαμβάνω την χειροποίητη τυρόπιτα και το εσπρεσάκι μου σε ένα όμορφο καφέ με ανθισμένο αγιόκλημα απέξω.

Συνεχίζω τον δρόμο μου προς τα πάνω και φτάνω στον παλιό σταθμό. Εκεί κάποτε ήταν τα ταξί και περίμεναν την κούρσα. Τώρα με τα τρενάκια και τους δύο περιφερειακούς, η βάση τους είναι έξω από την πόλη. Κάτω από τους ροδίτικους φίκους και γύρω γύρω από την πλακόστρωτη πλατεία, καφέ και μεζεδοπωλεία. Πίνω ένα τσιπουράκι στα γρήγορα με ένα τραγανιστό ντόπιο χταποδάκι για συνοδεία και ντουγρού για την «Αγορά».

Κάτω από το δημαρχείο, σε ένα όμορφο χώρο παραγωγοί του νησιού εκθέτουν τα προϊόντα τους. Πήρα μέλι, κουλούρες κρίθινες, θρύμπη, αλισφακιά, ρίγανη, συμπυκνωμένο χυμό μανταρινιού, γλυκό τοματάκι και λίγα παστά. Όλα από μικρούς τοπικούς συνεταιρισμούς.

20503999_1634751933215915_133239631_n

Τώρα βουρ στη γέφυρα για μπάνιο. Καταγάλανα νερά . Ευτυχώς πήρα το μαγιό μου. Κοιτάω την εφαρμογή. Δίπλα έχει καταδυτικό κέντρο αλλά και λουτρά. Πετάγομαι παίρνω πληροφορίες και κλείνω την μεθεπόμενη για κατάδυση και το ίδιο απόγευμα στις 6 για μασάζ και μπάνιο στις ραδιούχες πηγές.

Δυο ώρες μετά βρίσκομαι σε μια πέτρινη γούρνα με ζεστό νερό και χαλαρώνω. Ο φυσιοθεραπευτής μου λέει ότι ένας πλούσιος από το Ντάργουιν που βοηθάει την Κάλυμνο, έδωσε χρήματα για την αναπαλαίωση του και τον σύγχρονο εξοπλισμό του. Τώρα δουλεύουν αρκετοί φυσιοθεραπευτές αλλά και ντόπιοι γιατροί εδώ. Συνεργάζονται με Δήμους του εξωτερικού όλο το χρόνο, θεραπευτικός τουρισμός, λέει. Ανανεωμένος πια ανεβαίνω στο Fsiou Village για να ξεκουραστώ λίγο.

Το βραδάκι έχει ποτό και φαγητό. Λινάρια λέω στο ταξί, μετά από πρόταση της κοπέλας στη ρεσεψιόν. Θα σας αφήσω στον κεντρικό στις Ελιές και από εκεί δεξιά στον πεζόδρομο, μου λέει. Περπατάω στον πεζόδρομο, μικρά μαγαζάκια, καφέ, εστιατόρια. κλαμπ. θα ξεσαλώσω απόψε!


Πέντε μέρες στο νησί των σφουγγαράδων: Αργινώντα, Σκάλια, Εμπορειός, Τέλεντος

20624681_1639149322776176_479233526_n

(3η μέρα): Ξυπνάω με έναν ελαφρύ πονοκέφαλο λίγο αργά. Δεν προλαβαίνω για πρωινό, παίρνω ένα κρουασάν στο χέρι, πίνω ένα καφέ στα γρήγορα να ανοίξει το μάτι μου και νοικιάζω ένα αυτοκίνητο από την ρεσεψιόν.

Σε πέντε λεπτά μου το φέρνουν, βάζω τον προορισμό Αργινώντα στον χάρτη. Περνάω από περιοχές με αρκετή βλάστηση. Είμαι στις Ελιές και το μάτι μου παίρνει μια τεράστια παιδική χαρά αριστερά με φουσκωτά κάστρα και πισίνα στο κέντρο. Ιδιωτική, αλλά αν και πρωί βλέπω πολλά παιδιά να τσαλαβουτούν εδώ κι εκεί. Συνεχίζω ανάμεσα στα δέντρα και μετά από μια απότομη στροφή αριστερά χάνομαι στην μαγεία του τοπίου που αντικρίζω. Ένας δίαυλος θάλασσας και ένα πανέμορφο νησί δημιουργούν ένα τοπίο μαγικό. Σε όλη την διαδρομή, έως και το μικρό φρούριο στο καστέλι, παγκάκια για τον επισκέπτη με σκέπαστρα.  Ήδη τα περισσότερα από αυτά είναι καταλυμένα από φυσιολάτρες περιπατητές.

Το τοπίο αλλάζει στην επόμενη στροφή και ένας μεγάλος κόλπος ανοίγεται μπροστά μου . Φτάνω στην πλατεία της Παναγιάς Γαλατιανής και παρκάρω. Δύο καλαίσθητα ξύλινα περίπτερα φιλοξενούν προϊόντα της περιοχής. Μου ζυγίζουν μια φέτα φρέσκο φουρνιστό ψωμί, δύο φέτες τυρί καλύμνικο στο λάδι και παίρνω και ένα γιαούρτι με μέλι. Τρώω με όρεξη. Τριγυρίζω στην περιοχή και στο μικρό μουσείο, στο αρχαίο ελαιοτριβείο δίπλα, περνάω την επόμενη μισή ώρα έως τις 11 που έχω το ραντεβού για κατάδυση.

Το Δημοτικό Καταδυτικό Κέντρο είναι ένα όμορφο κτήριο και φιλοξενεί τρία μεγάλα ενυδρεία των 5 κυβικών το καθένα με αρκετά τοπικά είδη ψαριών, αίθουσα διαλέξεων, αίθουσα θεωρητικών μαθημάτων και χώρο για τον εξοπλισμό.  Η υπάλληλος με οδηγεί, μαζί με άλλα εννέα άτομα, στην αίθουσα για τα θεωρητικά μαθήματα. Στο κέντρο εργάζονται πέντε ντόπιοι εκπαιδευτές και δύο υδροβιολόγοι οι οποίοι σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Κρήτης επιβλέπουν τη μοναδική στην Ελλάδα καλλιέργεια σφουγγαριών λίγο έξω από τον κόλπο. Το κέντρο εξυπηρετεί επίσης σχολεία της Καλύμνου και της Δωδεκανήσου και φιλοξενεί μόνιμη έκθεση υποβρύχιας φωτογραφίας.

Μισή ώρα μετά είμαι 4 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και κοιτάζω στα μάτια ένα χταπόδι. Ο εκπαιδευτής μου δείχνει πώς να το ταΐσω. Ένας τεχνητός ύφαλος ξεκινάει στα 20 περίπου μέτρα και συνεχίζει έως την ξέρα 2 μίλια πιο μέσα. Έπειτα από 40 λεπτά οι δύο ομάδες επιστρέφουμε στην ακτή. Οι περισσότεροι από τους πρωτόβγαλτους δύτες -όπως εγώ- έχουν ένα χαμόγελο ως τα αυτιά…

Ντυνόμαστε, συμπληρώνουμε το φύλλο αξιολόγησης που μας δίνεται και πληρώνουμε 70 ευρώ. Από αυτά τα 50 πάνε στον εκπαιδευτή και τα 20 στον Δήμο για τις λειτουργικές δαπάνες του κέντρου και τις εκδηλώσεις που διοργανώνει κάθε χρόνο.

Κοιτάω την εφαρμογή στο κινητό, μου άνοιξε η όρεξη με την βουτιά και κοντά είναι τα Σκάλια. Πέντε λεπτά με το αυτοκίνητο και σε λίγο βρίσκομαι να κάθομαι κάτω από ένα αιωνόβιο πλατάνι σε ένα παραδοσιακό μεζεδοπωλείο. Δύο σούβλες, η μία με κοκορέτσι (ενάντια στις προσταγές της Ευρώπης ) μου σπάνε τα ρουθούνια! Απολαμβάνω μια ποικιλία με το ουζάκι μου και πιάνω τη συζήτηση με τον ιδιοκτήτη. Το χωριό είχε εγκαταλειφθεί, αλλά τον τελευταίο καιρό με τον τουρισμό και τη ζήτηση δωματίων πολλοί ιδιοκτήτες έχουν ανακαινίσει τα παραδοσιακά τους σπίτια και τα νοικιάζουν. Απόψε έχει παραδοσιακό καλύμνικο γλέντι με τραγούδια του τόπου και ντόπια φαγητά και θα έρθουν όλοι οι τουρίστες από Σκάλια, Εμπορειό και Αργινώντα. Με προσκαλεί, αλλά το πρόγραμμα των πέντε ημερών δεν μου επιτρέπει παρεκκλίσεις.

Φεύγω και μέχρι το αμάξι τσεκάρω τον Εμπορειό.  Εστιατόρια καφέ μπαρ, κάστρο, ερημικές παραλίες, αγροτουρισμός (be a local for one day!!!). Μπορείς να κάνεις ότι και ο ντόπιος: ψάρεμα με παραγάδι ή καθετή από καϊκι, άρμεγμα, παρασκευή τυριού, μάζεμα βοτάνων.

Κατεβαίνω στον όμορφο κόλπο που κάποτε ήταν εμπορικό λιμάνι. Ιστιοπλοϊκά είναι παραταγμένα στην σειρά και τα μικρά ντιγκυ τους πηγαινοφέρνουν τους ιστιοπλόους. Ωραίο, ήσυχο και καθαρό μέρος. Παρατηρώ μερικούς τύπους να ψαρεύουν πάνω από ένα κλουβί, 50 μέτρα από την ακτή. Εκεί πάνε κολυμπώντας και υπάρχει εξοπλισμός ψαρέματος καθώς και ένας ντόπιος που τους βοηθάει και τους εξηγεί την διαδικασία. 8 ευρώ το ψάρι που βγάζουν, το πηγαίνουν σε όποιο εστιατόριο θέλουν και τους το ψήνουν. Τα εστιατόρια μοιράζονται τα έσοδα από τα ψάρια. Θα ήθελα να το κάνω, αλλά ήδη είμαι χορτάτος.

Αφήνω τον Εμπορειό πίσω μου και πηγαίνω προς Μυρτιές για να πάρω το καϊκι που θα με πάει Τέλεντο. Εκεί θα περάσω το υπόλοιπο της ημέρας. Επιλέγω το σκάφος με τον γυάλινο πάτο και την ξενάγηση, μαθαίνω για τον μεγάλο σεισμό, τη βυθισμένη πολιτεία και τον μύθο της μαρμαρωμένης βασιλοπούλας περνώντας πάνω από τα ερείπια της αρχαίας πόλης. Μισή ώρα μετά κατεβαίνω στην Τέλεντο. Ήσυχο μέρος, καθαρό, λάμπει. Ακυρώνω την απογευματινή αναρρίχηση για αύριο και κατεβαίνω για μπάνιο στον Χοχλακά. Λάδι, ξαπλώστρα, μοχίτο και κρυστάλλινα νερά! Η απόλυτη συνταγή χαλάρωσης.

Η ώρα περνάει γρήγορα και η πείνα μου μεγαλώνει. Πετάγομαι για φρέσκο ψαράκι σε μία ταβέρνα εκεί κοντά με θέα τα βουνά της Καλύμνου. Σουρουπώνει σιγά σιγά και ακολουθώ την συμβουλή του εστιάτορα  για μια μικρή βόλτα στα αρχαία λουτρά και πίσω στον λόφο για το ηλιοβασίλεμα. Μαγεία! Άλλοι διακόσιοι περίπου, ζευγάρια ως επί το πλείστον, χάνονται στα χρώματα του δειλινού. Η καμπάνια του Δήμου για το νησί του έρωτα και του παραμυθιού έχει καρποφορήσει μου λέει ένας φωτογράφος από την Τέλεντο, που απαθανατίζει τα ζευγάρια με φόντο τη μαρμαρωμένη βασιλοπούλα.

Η εφαρμογή στο κινητό έχει πάρει φωτιά και με ειδοποιεί για την συναυλία δίπλα. Ακολουθώ το πετρόχτιστο μονοπάτι που καταλήγει σε μια φυσική κοιλότητα που κάποτε ήταν το αρχαίο θέατρο και που διαμορφώθηκε από την αρχή. Οι μουσικές του Αιγαίου πλημμυρίζουν τον χώρο και η Καίτη Κουλλιά τραγουδάει ελληνικά και σμυρναίικα τραγούδια. Ανατριχίλα στο κορμί από το γέμισμα των αισθήσεων.

Μετά το τέλος περπατάμε σιγά σιγά, χωρίς να μιλάμε προς το καϊκι για την επιστροφή. Η αύρα της θάλασσας με δροσίζει και με ξυπνάει από το όνειρο. Μαγεία! Το νησί είναι μαγικό… και οι ντόπιοι το ‘χουν καταλάβει . Το νησί του έρωτα και του παραμυθιού ….


Πέντε μέρες στο νησί των σφουγγαράδων: Χαλή, Βαθύς, Κάστρο

20668886_1643320629025712_64337185_n

(4η μέρα): Στις 9 το πρωί ο ξεναγός με περίμενε στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου. Γνωριστήκαμε, ο Γιάννης φιλόλογος, δύο χρόνια τώρα ασχολείται με την ξενάγηση στο νησί του. Μπήκαμε στο αυτοκίνητό μου και ξεκινήσαμε με κείνον στην θέση του οδηγού. Προορισμός μας ο Βαθύς.

Περάσαμε απ’ την ιχθυόσκαλα, το μαράσι του Αγίου Στεφάνου και τη Βιομηχανική Ζώνη.  Αριστερά πάνω, μου έδειξε τον χώρο που έκαιγαν παλιά τα σκουπίδια. Μετά τα πρόστιμα από την Ευρωπαϊκή Ένωση ο χώρος διαμορφώθηκε σε ένα πολύ ωραίο δασύλλιο. Το περιποιούνται οι υπάλληλοι του δήμου και έχει φυτευτεί με πεύκα που ευδοκιμούν εδώ, πίσω από τα βουνά του Προφήτη Ηλία, ανθεκτικά στην ασθένεια που ξεραίνει τα υπόλοιπα. Σιγά σιγά από το φυτώριο αυτό θα αντικατασταθούν όλα τα ξενόφερτα πεύκα στο νησί.

Στρίβουμε από την χερσόνησο της Χαλής. Αυτό το κομμάτι γης, αφού άλλαξε αρκετούς ιδιοκτήτες, αγοράστηκε από έναν πλούσιο του εξωτερικού και διαμορφώθηκε κατάλληλα σε αγροτουριστική επιχείρηση. Βλέπω από μακριά στην πλαγιά μερικά άλογα με τους αναβάτες τους. Έχει δική του παραλία που βλέπει τα παράλια της Μικράς Ασίας, μονοπάτι πετρόχτιστο που οδηγεί στον διπλανό κόλπο και την πολύ όμορφη ακρογιαλιά της Ακτής.

Συνεχίζουμε και ο Γιάννης ανάβει τα αλάρμ για να παρκάρει δεξιά. Μου εξηγεί ότι εδώ θα σταματήσουμε για να δούμε τον Βαθύ από ψηλά. Μια μεγάλη λωρίδα θάλασσας μπαίνει μέσα στον κόλπο -σαν φιόρδ ένα πράγμα -και το πράσινο των εσπεριδοειδών φτάνει έως εκεί που βλέπει το μάτι, ψηλά στα Στημένια. Τα καλύμνικα μανταρίνια, μου λέει, ήταν ονομαστά και εξάγονταν στην Ρωσία πριν από χρόνια. Δυστυχώς αρκετές χιλιάδες δέντρα ξεριζώθηκαν για να γίνουν εντατικές καλλιέργειες. Με τη βοήθεια όμως ενός δυναμικού συλλόγου που αποτελείται από νέους, τώρα η κοιλάδα επανέρχεται στους παλιούς της ρυθμούς παραγωγής με πιστοποιημένα βιολογικά προϊόντα πλέον και παρασκευαστήριο. Τα προϊόντα με πολύ καλές τιμές, διοχετεύονται στο εξωτερικό.

20707137_1643321875692254_806385396_o

Συνεχίζουμε το δρόμο μας και φτάνοντας στην είσοδο του χωριού αφήνουμε το αμάξι δεξιά. Θα μας το φέρει ένας φίλος του Γιάννη στη Ρίνα, στο λιμάνι του Βαθέος.

Με τα πόδια λοιπόν ξεκινάμε μέσα από ένα διαμορφωμένο πολιτιστικό μονοπάτι. Ο Γιάννης μου λέει θρύλους και ιστορίες για πειρατές, ναυμαχίες και θαύματα καθώς αφήνουμε εκκλησάκια και σπίτια αιώνων που βρίσκονται στο διάβα μας. Δεν χορταίνω να ακούω. Φτάνουμε στη Ρίνα. Κλειστό και εδώ από τροχοφόρα, απολαμβάνω την ηρεμία του τόπου. Πίνουμε τον καφέ μας σε ένα από τα πολλά παραδοσιακά καφε-μεζεδοπωλεία. Ο κόλπος είναι φυσικό λιμάνι και το καλοκαίρι είναι γεμάτος από ιστιοπλοϊκά. Περπατάμε δίπλα στον βράχο σε ένα ξύλινο μονοπάτι που βγαίνει έξω έως τον Αι Γιώργη από την μία μεριά και στην Περιστεριά από την άλλη. Φτάνουμε περπατώντας κάτω από το σπήλαιο Δασκαλιό, αφού διασταυρωνόμαστε συνεχώς με κόσμο που πηγαινοέρχεται από τα κότερα.

Κόβουμε 5 ευρώ εισιτήριο και ανεβαίνουμε στο σπήλαιο. Από την παλαιολιθική εποχή ήταν τόπος κατοικίας. Εντυπωσιασμένος ενημερώνομαι για τα ιστορικά και γεωμορφολογικά στοιχεία. Κατεβαίνουμε προσεκτικά και περπατάμε προς τα έξω. Έχει κι άλλα σπήλαια η Κάλυμνος και όλα έχουν αξιοποιηθεί. Είναι επισκέψιμα με ραντεβού στην Υπηρεσία Τουρισμού του Δήμου. Κάθε χρόνο προκηρύσσονται θέσεις για φύλακες και ξεναγούς, όπως ο Γιάννης. Συνεχίζουμε στο όμορφο ξύλινο μονοπάτι, ένα μέτρο πάνω από το νερό. Έχουμε κλείσει εισιτήριο για τις αλμύρες, μια παραλία 10 λεπτά με το καϊκι. Θα μπορούσαμε να πάμε με καγιάκ ή να νοικιάσουμε σκάφος, όπως μου λέει. Πανέμορφος κόλπος με πυκνή σκιά από αλμυρίδια, σχίνους αλλά και καλαμωτές που έχει φτιάξει ο Νικόλας που έχει την καντίνα εκεί. Όλες οι απόμερες παραλίες με διαγωνισμό έχουν δοθεί σε ντόπιους με χαμηλό εισόδημα. Αυτοί εξυπηρετούν τα σκάφη και τους φυσιολάτρες περιπατητές και είναι υπεύθυνοι για την καθαριότητα, το πότισμα και την φροντίδα των δέντρων στην παραλία.  Κάθε παραλία έχει τουλάχιστον 10 ιστιοπλοϊκά μου λέει, από εδώ έως τα γλαρονήσια, πάνω από την Λέρο. Αγοράζουμε νερό για τον δρόμο. Ο ξεναγός μου προτείνει να κάνουμε την επιστροφή μας με τα πόδια. Ένα όμορφο μονοπάτι μας οδηγεί πάνω από τον κόλπο και μετά στην Αγία Ειρήνη στην Ρίνα.

Ξαποσταίνουμε στο πρώτο μεζεδοπωλείο στον δρόμο μας, μια χαμογελαστή κυρία μας εξυπηρετεί, γευόμαστε την ντόπια κουζίνα και χαλαρώνουμε λίγο με ένα ποτήρι ντόπιο κρασί. Λίγο μετά περνάμε από ένα μικρό οίκημα που περιέχει πληροφορίες για τον Βαθύ. Ότι Μπορεί να δει κανείς στον Βαθύ είναι εκεί. Πληρώνουμε 5 ευρώ και επιλέγουμε να δούμε τις Φυλακές , την Παλαιοπαναγιά, τον Ταξιάρχη και τον Κάστελλα. Ο Γιάννης με οδηγεί στον Βαθύ και γνωρίζω την ιστορία του από κοντά. Ανεβαίνουμε στον περιφερειακό δρόμο και ψηλά πάνω αφήνω την κοιλάδα πίσω μου. Όμορφο μέρος!

Αργινώντα- Μασούρι- Ελιές και Χώρα. Ο Γιάννης με αφήνει κάτω από το κάστρο και εκεί με περιμένει ο Μιχάλης για αναρρίχηση. Από εδώ ξεκινούν οι περιπατητές για το ψηλότερο βουνό, τον Προφήτη Ηλία. Εδώ και 3 χρόνια ο βράχος γύρω από το κάστρο έχει πάνω από 200 διαδρομές- από 15 έως και 40 μέτρα. Τα τελευταία δύο Αναρριχητικά Φεστιβάλ έγιναν εδώ. Πολιτισμός και άθληση έγιναν ένα. Ανεβαίνω στον Προστάτη βράχο με τις οδηγίες του εκπαιδευτή μου. Δίπλα μου, σε άλλες διαδρομές, σκαρφαλώνουν αναρριχητές από κάθε γωνιά του κόσμο. Πολλοί από αυτούς φτάνουν έως τα τείχη και από εκεί στο καφέ- εστιατόριο πάνω στο κάστρο ξαγναντεύουν από την Χώρα έως πέρα την Κω.

Εκκλησίες του 16ου αιώνα, μικρά μουσεία και λίγα διαμορφωμένα μεσαιωνικά κτίσματα, φιλοξενούν όσους διαθέτουν υψηλό τίμημα της διαμονής εκεί.

Γύρω από το Κάστρο η περιοχή έχει αναβαθμιστεί αγοράζονται όλα τα παλαιά οικήματα κα αναπαλαιώνονται. Σε λίγο το χωριό, όπως μου λέει ο Μιχάλης, θα γίνει σαν την Μονεμβασιά … Ξέρω ότι τα παραλέει αλλά δεν φέρνω αντίρρηση. Πίνουμε κι εμείς μια μπύρα πάνω στο μεσαιωνικό κάστρο. Τα φώτα που το φωτίζουν ανάβουν και είναι λες και γυρνάς 500 χρόνια πίσω, αλλά χωρίς τους πειρατές.

Πλούσια και η σημερινή μέρα από εμπειρίες ….


Πέντε μέρες στο νησί των σφουγγαράδων: Νερά, Πλάτη, Ψέριμος

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

5η μέρα: Ξυπνάω πολύ πρωί σήμερα γιατί η μέρα θα είναι μεγάλη. Τηλεφωνώ στον Γιάννη που θα με πάρει με το φουσκωτό στα νησιά γύρω από την Κάλυμνο. Με περιμένει στο σκάφος. Δέκα λεπτά αργότερα οι μηχανές του 7μετρου φουσκωτού είναι στις 4000 στροφές και εμείς ταξιδεύουμε με 27 μίλια, με πορεία προς τη Νερά.

Περνάμε από γιαλό Λιανή Πούντα, Πεζούλες, Βλυχάδια, Κεφάλα. Βλέπω μια υπέροχη παραλία με ένα αλμυρίκι στο κέντρο και σκέφτομαι πως θα ’πρεπε να είχα περισσότερες μέρες για διακοπές στο νησί.

Κάνουμε τον γύρο της Νερά από σοφράνο, εδώ ο Γιάννης φέρνει τους τουρίστες για ψάρεμα συρτής. Μετά τον Σεπτέμβρη έχει αφρόψαρα, λακέρδες, παλαμίδες, τονάκια.

Γυρνάμε σταβέντο και μια σειρά από 40 ιστιοπλοϊκά είναι παραταγμένα μπροστά από το μικρό λιμανάκι, δεμένα στα αγκυροβόλια που ποντίστικαν μερικά χρόνια πριν. Μπαίνουμε στα ήρεμα νερά του λιμανιού. Αριστερά ένα πανέμορφο καφενεδάκι που είναι ήδη σχεδόν γεμάτο από τους ιστιοπλόους. Ανεβαίνουμε κι εμείς για τον καφέ που δεν ήπιαμε ακόμα. Χρυσωρυχείο κι αυτό. Πυκνή σκιά, μεζέδες και ποτό μεσημέρι και βράδυ. Το νησί έχει μείνει ατόφιο, ένα εκκλησιδάκι παραπάνω με μερικά κελιά για τους πιστούς και τέσσερα μικρά πετρόχτιστα οικήματα που ανήκουν στην Δημοτική Εταιρεία  και φιλοξενούν τους λάτρεις της ηρεμίας αλλά και τους φυσιολάτρες, παρατηρητές πουλιών μιας και το νησί φιλοξενεί αρκετά είδη.

Μισή ώρα μετά ταξιδεύουμε για Πλάτη ένα πανέμορφο νησί 4 μίλια από εκεί που βρισκόμαστε.  Ένα πανέμορφο εκκλησάκι, ο Άι Νικόλας, στολίζει την νότια πλευρά του. Κι εδώ υπάρχουν 50 περίπου αγκυροβόλια για όσους θέλουν να απολαύσουν  μπάνιο σε πεντακάθαρα κρυστάλλινα νερά και καλό μεζέ στο όμορφο εστιατόριο, περπάτημα στις παραλίες του και μια μικρή βόλτα στο μικρό μουσείο που φιλοξενεί πολλά κτερίσματα που έχουν βρεθεί στο νησί. Απολαμβάνουμε τη δροσιά της θάλασσας, τους καταπληκτικούς μεζέδες του Νικόλα, δροσερή μπύρα και θέα σε τόνους του μπλε. Βαρκούλες πηγαινοέρχονται στον μικρό δίαυλο που σχηματίζει η Πλάτη με το διπλανό Νησί την Ψέριμο.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Στην Παναγιά την Γραφιώτισσα, στο απέναντι νησί, απλώνεται ένα μικρό χωριό από λευκά σπίτια. Η περιοχή έχει ενοικιαστεί για τριάντα χρόνια σε επιχειρηματία που έχει δημιουργήσει κι εδώ μία καταπληκτική Αγροτουριστική Μονάδα ειδικά διαμορφωμένη για παιδιά με ειδικές δεξιότητες. Η μοναδική στην Ελλάδα και από τις κορυφαίες στην Ευρώπη, με εξειδικευμένο προσωπικό, προσφέρει στα παιδιά και τις οικογένειές τους ώρες χαράς και δημιουργικότητας.

Αφήνουμε την Πλάτη και σε δέκα λεπτά είμαστε στο γραφικό λιμάνι της Ψερίμου. Δένουμε και περπατάμε στο νησί. Πεντακάθαρο, ντυμένο στα λευκά με σαράντα μόνιμους κατοίκους, πρότυπο ανάπτυξης τα τελευταία χρόνια. Μετά την πρώτη 5άστερη Ξενοδοχειακή Μονάδα που φτιάχτηκε εδώ, άλλαξαν πολλά μου λέει ο Γιάννης. Τα παραδοσιακά σπιτάκια αναπαλαιώθηκαν, τα δρομάκια στρώθηκαν, σταμάτησαν να έρχονται τα καραβάνια τουριστών από τα απέναντι νησιά με τα τουριστικά σκάφη, για μια βουτιά και μια πορτοκαλάδα και δόθηκε έμφαση στην ποιότητα. Η ενδοχώρα του νησιού κρύβει καταπληκτική φύση, συνεχίζει ο Γιάννης. Στην παραλία Βαθύ γίνεται το αδιαχώρητο από τις τουρκικές πολυτελείς θαλαμηγούς. Ένα σπήλαιο εκπληκτικής ομορφιάς αξιοποιήθηκε από τον Δήμο, μονοπάτια διαμορφώθηκαν και οδηγούν σε κάθε γωνιά του νησιού, τρία φράγματα έλυσαν τα προβλήματα ύδρευσης αλλά και τα προβλήματα με τις πλημμύρες που υπήρχαν κατά καιρούς.

Περπατάμε λίγο στην απέναντι πλευρά του νησιού στα Μαραθώντα. Εκεί ένας καταπληκτικός υδροβιότοπος έχει δημιουργηθεί για τα αποδημητικά πουλιά που έχουν το νησί σαν πέρασμα για τον δρόμο τους προς τον Νότο. Ξαποσταίνουμε λίγο χαζεύοντας τη φύση.

Όμορφο μέρος η Ψέριμος. Θα ’θελα να μείνω εδώ για λίγο να ξεφύγω από το στρες της πόλης. Η ώρα μας περνάει ευχάριστα. Αγοράζω λίγα ξερά σύκα, λίγο μέλι, τυρί ντόπιο και μπαίνουμε στο σκάφος για την επιστροφή μας. Τα χρώματα του δειλινού έχουν γεμίσει τον ουρανό και το θαλασσινό αεράκι στο πρόσωπο με κάνει και νιώθω ποιο ζωντανός από ποτέ. Σκέφτομαι ότι σε δυο ώρες από τώρα πετάω για Αθήνα, το διώχνω από το μυαλό μου και μένω με τις εικόνες του νησιού των σφουγγαράδων, αυτού του υπέροχου τόπου που με γέμισε αυτές τις πέντε ημέρες με εικόνες και μυρωδιές.

Θα τις πάρω μαζί μου έως την επόμενη φορά που θα ξανάρθω εδώ.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s