klonari-2Λατρεύω να αφηγούμαι και να αναδεικνύω στα εγγόνια μου τη λεβεντιά, την ευστροφία και την εμπορική δραστηριότητα του Καλύμνιου, που δεν υπάρχει πια.

-Πώς και πότε βρεθήκατε στην Κάλυμνο;

Δεν «βρέθηκα». Κατά τύχη δεν γεννήθηκα στην Κάλυμνο! Στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο μπαμπάς μου, ο  Πέπης Πελεκάνος, αγοραστής σπόγγων και συνεταίρος στην εταιρεία  Βουβάλη, είχε την υποχρέωση να φροντίζει μια τεράστια παρτίδα σφουγγαριών στις αποθήκες της Γερμανοκρατούμενης Αίγινας. Ο Πέπης ήταν Άγγλος υπήκοος, άρα η οικογένεια του πάλευε με τον κίνδυνο της απέλασης προς άγνωστο στρατόπεδο συγκέντρωσης αν δεν παρουσιαζόταν στην ΚΟΜΑΝΤΑΤΟΥΡ καθημερινά. Πείνα, τουμπανιασμένοι νεκροί στους δρόμους, χαρούπια ο καλύτερος μεζές, κοντραμπάντο το λάδι, τα σπίρτα, τα σκουληκιασμένα μακαρόνια. Και τότε, η μαμά (Άννα Μικέ Κουντούρη),  συνέλαβε και… γέννησε εμένα. Στη Κάλυμνο ήρθα το ’48, μετά την Ενσωμάτωση – 6 χρονών αγοροκόριτσο!

-Θυμάστε το πρώτο σπίτι που μείνατε, και πού ζείτε σήμερα;

Πάντα κατοικούσαμε στο σπίτι στην Ευαγγελίστρια. Χρήσιμο κτήριο! Στον πόλεμο, το υπόγειο το χρησιμοποιούσε η γειτονιά για καταφύγιο απ’ τους  βομβαρδισμούς μέχρι την άφιξη των Γερμανών που το πήρανε όλο το σπίτι για το αρχηγείο τους. Σε άλλες εποχές χρησίμεψε σαν ξενοδοχείο «Ακροπόλ», αργότερα έγινε η κλινική του Καθοπούλη. Από καιρό τώρα, το ισόγειο λειτουργεί σαν Κέντρο Ξένων Γλωσσών, όπου δίδαξα την αγγλική γλώσσα με υπευθυνότητα, παιχνίδια, debates, γιορτές και πολύ θέατρο επί 54 συναπτά έτη! Σήμερα το λειτουργεί η κόρη μου, και το υπόλοιπο σπίτι κατοικείται από την οικογένεια της. Είναι μεγάλο και μπελαλίδικο. Ο άντρας μου και εγώ προτιμήσαμε το πολύ μικρότερο, αλλά απολαυστικό σε θέα, εξοχικό που χτίσαμε πάνω απ’ το Καντούνι. Από εκεί, εκείνος ασχολούνταν με τον αθλητικό σύλλογό του, «Καζώνη», το γήπεδο, την κολύμβηση, τα σχολεία του, και εγώ κυρίως με την Θεατρική Ομάδα Καλύμνου, τον Δήμο και όπου αλλού χρειαζόντουσαν ένα χέρι.

-Πως περιγράφετε την Κάλυμνο σε κάποιο ξένο, όταν σας ζητά να του μιλήσετε για το νησί σας;

Επί χρόνια, όταν ήμουν υπεύθυνη τουρισμού, διαφήμιζα την Κάλυμνο σαν “The real island experience”,  δηλαδή: ελάτε να γευθείτε πως είναι το γνήσιο Ελληνικό νησί! Και τι δεν έχει να προσφέρει η Κάλυμνος; Παράδοση, βράχια αναρρίχησης, υποβρύχιο πλούτο, διαδρομές γεμάτες βότανα, αλλόκοτα μυθικά στοιχεία, σπήλαια μοναδικής διαμόρφωσης, εκκλησιές εξαιρετικής εικονογράφησης, σπαρμένα μικρονησάκια για απομόνωση και υπέροχες θέες όπως η Τέλενδος, το φιόρδ με την κοιλάδα του Βαθύ, ανθρώπους όλο ζωντάνια …και πάει λέγοντας!

-Υπάρχει κάποιο μέρος στο νησί που αγαπάτε και σας αρέσει να το επισκέπτεστε συχνά;

Κάποτε, στην  προ-ιχθυοκαλλιεργειών και οβελιστηρίων εποχή, ήταν όνειρο να κάνεις «ξωμονές» στους κολπίσκους της Ψερίμου, στη Συκάτη, στην Παλιόνησο. Τώρα, στα 75 μου, πολύ καλή είναι και η βεράντα μας πάνω απ’ το Καντούνι.

-Ποιος είναι ο αγαπημένος σας καλύμνικος ήχος;

Η τσαμπούνα του Μανώλη του Χούλλη όταν τον πιάνει ο οίστρος, και παίζει κλεισμένος στο «κουζινί»  τους.

-Τι λατρεύετε να κάνετε στην Κάλυμνο;

Να διαβάζουμε, να αναλύουμε, να ετοιμάζουμε τα έργα μας με τη Θεατρική Ομάδα Καλύμνου. Να γλεντάμε με ντόπιους σκοπούς και τραγούδια αλλά με γνήσιους και όχι επιτηδευμένους συνδαιτημόνες. Να αφηγούμαι και να αναδεικνύω στα εγγόνια μου τη λεβεντιά, την ευστροφία και την εμπορική δραστηριότητα του Καλύμνιου, που δεν υπάρχει πιά. «Να μια καρτ-ποστάλ, απ’ τον προ-προ παππού σας Μικέ, απ’ την Γιοκοχάμα! Κι’ άλλη μια από τον προ-προ παππού σας τον Μιχάλη απ’ την Καλκούτα! Κι’ απ’ τον Μουζουράκη στην Οδέσσα της Ρωσίας!» Το Καλύμνικο εμπόριο, πρέπει να μάθουν, έφτανε ως τα πέρατα της γης.

-Πείτε μας τρία πράγματα που θα έκαναν την Κάλυμνο καλύτερη.

Μια ηγεσία που να μην υπολογίζει το πολιτικό κόστος και που να έχει τη δυνατότητα να διοικήσει με αδέκαστη δικαιοσύνη! Η «μάστιγα» του νησιού δεν είναι μόνο τα ναρκωτικά! Είναι, κατά τη κρίση μου, και η έλλειψη σεβασμού για τον πλησίον, η άγνοια ή/και η αδιαφορία για το συμφέρον του συνόλου, η αμορφωσιά που οδηγεί σε λάθος επιλογές και χρεοκοπημένο μέλλον.

Μια  κρατική μέριμνα που να μην αφήνει το λαό να ζει σε κατάσταση χαώδη – δηλαδή, ο καθένας να κάνει ότι τον παίρνει να κάνει! Η αυθαιρεσία αυτή έχει καταλήξει στην αλλοίωση των σχέσεων των ανθρώπων. Οι σχέσεις είναι πλέον μόνο πελατειακές: αν σου πω την αλήθεια, θα σε χάσω από πελάτη. Ας κάτσω, λοιπόν, βουβός! Και το αποτέλεσμα; Ακόμα στο 2017 καίμε τα σκουπίδια, γνωρίζοντας τις συνέπειες! Ακόμα είμαστε βρώμικοι στους κοινόχρηστους χώρους μας! Ακόμα οι συγκοινωνίες, μέσα και έξω από το νησί, λειτουργούν αναξιόπιστα, ακόμα δεν έχουμε χώρους πολιτισμού για να αναδείξουμε τον αξιόλογο καλλιτεχνικό μας πλούτο, ακόμα εμείς οι σύγχρονοι Καλύμνιοι, θεωρούμε την αισθητική …  ανούσια, μπροστά στο βόλεμά μας! Την διατήρηση του φυσικού κάλλους και την ηρεμία του τοπίου, δευτερεύουσας σημασίας! Η βαρβατίλα είναι μαγκιά, δεν πειράζει αν τη γειτονιά έρθει ένας και την μετατρέψει σε…  μαχαλά. Φτάνει να τα ’χουμε καλά μαζί του για να κάνει και εκείνος τα στραβά μάτια. Ακόμα καταδικάζουμε, ως υπονόμευση, κάθε κριτική που μας κάνουν. Πώς να πάμε μπροστά;

Η δε μόρφωση, που κάποτε την επιδίωκαν οι παππούδες μας για να αναβαθμίσουν τη κοινωνική και πνευματική  θέση των παιδιών τους, τώρα έχει αντικατασταθεί από ΤΟ ΔΙΠΛΩΜΑ! ‘Πάρε το χαρτί’, αλλά δε χρειάζεται να είσαι μορφωμένος. Και, βέβαια, όχι καλλιεργημένος. Πολλές φορές ούτε καν επιδέξιος στη δουλειά σου! Ο μοναδικός στόχος είναι να βγάζεις όσο το δυνατόν  περισσότερα λεφτά, να έχεις μια έπαρση που δεν δικαιολογείται, να επιβάλεις την ύπαρξή σου με τον κρότο που κάνει το μηχανάκι σου ή να μηρυκάζεις λόγια του αέρα με ύφος σοφού…

Υπάρχει, ασφαλώς, μια μερίδα ανθρώπων σαν κι’ αυτούς που καμαρώσαμε για το πως οργανώθηκαν και περιέθαλψαν τους  πρόσφυγες, αυτούς που καμαρώνουμε καθημερινά στις εθελοντικές τους δραστηριότητες όπως στην αναρρίχηση, στους πολιτιστικούς συλλόγους, στον αθλητισμό, υπάρχουν δεκάδες επιστήμονες που στελεχώνουν πανεπιστήμια, νοσοκομεία, επιχειρήσεις   –  αλλά,  αυτοί είναι οι αφανείς ήρωες, δεν προβάλλονται σαν το παράδειγμα που θα εμπνεύσει τη μάζα. Χρειαζόμαστε πρότυπα!

-Και τρία πράγματα που αν δεν υπήρχαν δεν θα μπορούσατε να ζήσετε σ’ αυτή.

Είναι τόσο υποκειμενικά που θεωρώ ότι είναι ανάξια δημοσίευσης.

 -Υπάρχει κάτι που νοσταλγείτε από την Κάλυμνο του χθες;

Την επιστροφή στην αυτο-αξιολόγηση και στον αυτοσεβασμό για να επεκταθεί και στον συνάνθρωπο μας ο σεβασμός μας, και έτσι, να μπαλωθεί ο διερρηγμένος κοινωνικός ιστός του νησιού.

* Η Κατερίνα Κλωνάρη είναι σκηνοθέτης της Θεατρικής Ομάδας Καλύμνου, ήταν υπεύθυνη Τουρισμού του Δήμου Καλυμνίων και δίδασκε, επί 54 έτη, την Αγγλική Γλώσσα.

 

2 responses »

  1. Ο/Η Νινα Γεωργιαδου λέει:

    Η Κατερινα ειναι ο ανθρωπος που, στον καιρο του κοινωνικου κωματος και της πνευματικης ξηρασιας, ελεω δικτατοριας, μας εμαθε να ανοιγουμε μικρες χαραμαδες ελευθεριας.
    Η Κατερινα ειναι η γυναικα που στις εποχες της μοναδικης «ολοκληρωσης», ελεω εγγαμης αποκαταστασης, μας εμαθε οτι η ζωη ειναι και αλλου.
    Η Κατερινα Κλωναρη ειναι σπουδαια δασκαλα στη σκηνη και στα θρανια γιατι εχει περισσευμα ενεργειας να μεταγγιζει..
    Η γραφη μου ειναι ατονη γιατι δεν εχω κανονικο υπολογιστη.
    Για σενα, Κατερινα, θεωρησε την τονισμενη και εντονη.
    Σ ευχαριστω,
    Νινα Γεωργιαδου

  2. Ο/Η Θέμις Σκώττη λέει:

    Τι να πεις για την Κατερίνα είναι κυρία με αξιοπρέπεια αξιοσύνη δημιουργικό άτομο με προσφορά και πάνω από όλα ένας καλός Άνθρωπος Κατερίνα να είσαι πάντα καλά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s