Paylos TrikoilisΟι Καλύμνιοι πρέπει επιτέλους να καταλάβουν ότι προστατεύοντας το περιβάλλον του νησιού, προστατεύουν το μέλλον της ίδιας τους της πατρίδας, προστατεύουν το μέλλον των παιδιών τους.

-Σας λείπει η Κάλυμνος τα τελευταία πέντε χρόνια που ζείτε οικογενειακώς στην Στοκχόλμη;

Η Κάλυμνος πάντα μου λείπει. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω έντονα την έλλειψη ειδικά όταν σκέφτομαι τους αγαπημένους μου ανθρώπους στο νησί, τη μητέρα μου, τα αδέρφια μου, τα ανίψια μου, τους φίλους μου και τους πολύ καλούς μου συνάδελφους στο σχολείο του Άργους.

-Συμφωνείτε με την άποψη πως πιο σπουδαίος από τον τόπο που κατοικούμε, είναι ο τόπος που μας κατοικεί;

Συμφωνώ με αυτήν την άποψη. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Κάλυμνο. Οι γονείς μου μου έμαθαν να σέβομαι τον εαυτό μου, τους ανθρώπους αλλά και τον τόπο που μας φιλοξενεί. Αυτόν το σεβασμό προσπαθώ να περάσω και στα δικά μου παιδιά. Ο τόπος που τώρα κατοικώ είναι εμποτισμένος με τα ίδια ιδανικά: Σεβασμός της ανθρώπινης ζωής, της φύσης ώστε ο άνθρωπος να ζει ευτυχισμένος και να ευημερεί. Όλοι οι άνθρωποι εδώ έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν στην ευημερία που η χώρα τους προσφέρει. Αρκεί να το θέλουν οι ίδιοι. Συνεχίζω να κάνω την ίδια δουλειά που έκανα στην Κάλυμνο και εδώ στη Σουηδία. Δεν έχει σημασία αν κάνω μάθημα σε Ελληνάκια, Σουηδάκια ή Τουρκάκια… Σημασία έχει ότι όπως στην Ελλάδα προσπαθούσα να προετοιμάσω τα παιδιά για την ενήλικη ζωή τους έτσι το ίδιο προσπαθώ κι εδώ. Σεβασμός στο συνάνθρωπο, στη φύση, διαμόρφωση δημοκρατικών ανθρώπων που όλοι μαζί προσπαθούν να δώσουν λύση στα καθημερινά τους προβλήματα με τη συμμετοχή, τη συζήτηση. Δεν ήταν δύσκολο για μένα να προσαρμοστώ στην καθημερινή ζωή της Στοκχόλμης ή στην καθημερινότητα της δουλειάς μου. Τις ίδιες αξίες που είχα μαζί μου από την μικρή Κάλυμνο συνάντησα κι εδώ και συνεχίζω να τις έχω μαζί μου όπου κι αν πάω.

-Τι θυμάστε πιο καθαρά από την πρώτη σας γειτονιά;

Η γειτονιά μου ήταν το Μαράσι της Υπαπαντής. Μια γειτονιά που τότε ήταν γεμάτη από παιδιά. Καθημερινός στόχος μου, σαν παιδί, ήταν να τελειώσω τα μαθήματά μου για να ανοίξω την πόρτα και να βγω έξω για να συναντήσω τον Αγγελή, το Γιάννη, την Άννα, την Ελένη, το Θεοδόση, τη Μαρία, το Φραζή, το Μιχάλη, το Σωτήρη την Κική και άλλα παιδιά για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, τερία-τερία, αλυντές, ποδόσφαιρο… Τα σπίτια που ζούσαμε ήταν μικρά, αλλά οι αυλές τους τεράστιες αφού όλη η γειτονιά ήταν δική μας. Τα καλοκαίρια τελείωνε το παιχνίδι το βράδυ. Τότε καθόμαστε στη σκάλα δίπλα στο σπίτι μας και λέγαμε τα γουλιασμένα…(Ιστορίες με φαντάσματα και τέρατα…) Σήμερα η γειτονιά έχει σχεδόν ερημώσει… Μόνο γεροντάκια ζουν πια και λιγοστές νέες οικογένειες.

-Ποια ήταν η καλύτερη περίοδος της ζωής σας στην Κάλυμνο;

Η καλύτερη εποχή πιστεύω πως ήταν, όταν πια σα γονιός ο ίδιος και δάσκαλος, προσπάθησα αυτά που ήθελα τα παιδιά μου να βιώσουν στην Κάλυμνο ώστε να την αγαπήσουν, προσπάθησα να τα μεταδώσω και στα παιδιά του σχολείου. Όσον αφορά τα δικά μου παιδιά πιστεύω πως το πέτυχα προς το παρόν. Αγαπούν το νησί σαν το πρώτο σπίτι τους και το σκέφτονται όλο το χρόνο μέχρι να ξαναπατήσουν το πόδι τους το επόμενο καλοκαίρι. Όσον αφορά τα παιδιά του σχολείου, χαίρομαι όταν συναντώ τους γονείς τους και μου λένε πώς οι ίδιοι άλλαξαν τρόπο συμπεριφοράς απέναντι στο περιβάλλον εξαιτίας του καθημερινού ελέγχου που τα παιδιά τους, τους υπέβαλλαν. Δυστυχώς δε συνέβαινε με όλους τους γονείς. Εύχομαι να είναι πάντα καλά όλα τους και να χαίρονται την Κάλυμνο όπως τη χαίρομαι κι εγώ.  

-Τι κρατάτε πιο έντονα από την Κάλυμνο και τι επιλέγετε να ξεχνάτε;

Αυτό που με κάνει υπερήφανο είναι όταν οι Καλύμνιοι χωρίς κανένα προσωπικό όφελος σέβονται την ανθρώπινη ζωή από όπου κι αν κατάγεται αυτή. Και το βίωσα εκείνο το καλοκαίρι που το νησί κατακλύστηκε από πρόσφυγες. Παρόλα τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζαν, οι Καλύμνιοι έδειξαν τι θα πει φιλότιμο και αλληλεγγύη. Αυτό που με χαροποιεί είναι ότι η προσπάθεια συνεχίζεται και οι ομάδες που υπάρχουν στο νησί προσπαθούν να βοηθήσουν όσο μπορούν τους ανθρώπους αυτούς.

Αυτό που προσπαθώ να ξεχάσω είναι ότι οι Καλύμνιοι δε σέβονται πια τον ίδιο τον τόπο που τους γέννησε και ό,τι κι αν κάνουν έχει από πίσω κάτι που στοχεύει στο προσωπικό όφελος και όχι το όφελος του νησιού. Και αυτό γίνεται φανερό από το γεγονός ότι αυτούς που οι Καλύμνιοι διαλέγουν για άρχοντές τους και αυτοί που είναι τριγύρω τους θέλουν να εκλεγούν για προσωπικά τους οφέλη. Κάτι που ευτυχώς δε συμβαίνει στα γύρω νησιά τα οποία προοδεύουν σχεδόν σε όλους τους τομείς. Ο Καλύμνιος θεωρεί πως είναι ο καλύτερος από όλους. Οι Καλύμνιοι έχουν χάσει την αίσθηση της μετριοφροσύνης σαν αρετής. Θεωρούν πως μόνο αυτό που εκείνοι κάνουν είναι σημαντικό κι όχι αυτό που κάνει ο άλλος.

-Ποιος είναι ο αγαπημένος σας καλύμνικος ήχος;

Έχω διαφορετικούς ήχους που αγαπώ, έναν για κάθε εποχή.Ο αγαπημένος μου ήχος το χειμώνα είναι ο θόρυβος της μανιασμένης θάλασσας, έτσι όπως τον άκουγα από το πατρικό μου σπίτι, στο Μαράσι. Την άνοιξη μου αρέσει να ακούω τα χελιδόνια που έρχονται στο νησί και το καιρό που φτιάχνουν τις φωλιές τους πετούν και τιτιβίζουν ασταμάτητα. Το καλοκαίρι ηρεμώ ακούγοντας το φλοίσβο να σκάει απαλά στην παραλία και το φθινόπωρο να ακούω τον κοκκινολαίμη και τον κότσυφα που έρχονταν στην αυλή μου και κελαηδούσαν. Ήξεραν πως κανένας δε θα τα κυνηγήσει κι έτσι ήταν ήρεμα, κελαηδούσαν κι εγώ τα απολάμβανα.

Ένα επίθετο που χαρακτηρίζει ακριβώς τους Καλύμνιους;

Οι Καλύμνιοι είναι υπερβολικοί στις εκδηλώσεις της καθημερινής τους ζωής και πολλές φορές η υπερβολή τους καταντά το αδύνατο σημείο τους.

Αυτό όμως που με κάνει περήφανο για αυτούς είναι ότι είναι φιλότιμοι άνθρωποι. Μου το θυμίζουν κάθε φορά π.χ. που με παρέα ανεβαίνω τα σκαλιά του Κάστρου του Χωριού για να ξεναγήσω φίλους που έχουν έρθει στο νησί. Πέρσι ανέβηκα με την κόρη μου. Πριν να αρχίσω να ανεβαίνω είχα ήδη στο χέρι μου ένα μεγάλο μπουκάλι δροσερό νερό, από τα χέρια μιας γυναίκας που ούτε που με ήξερε…

-Ως διευθυντής στο Δημοτικό Σχολείο Άργους είχατε καινοτομήσει ως προς την ευαισθητοποίηση των μαθητών σας και των γονιών τους σε περιβαλλοντικά θέματα. Πιστεύετε πως υπάρχει ανάγκη επαναπροσδιορισμού της σχέσης των κατοίκων του νησιού με το φυσικό τους περιβάλλον, με σκοπό πάντα την προστασία του;

Πιστεύω πως πρέπει επιτέλους να καταλάβουν ότι προστατεύοντας το περιβάλλον του νησιού, προστατεύουν το μέλλον της ίδιας τους της πατρίδας, προστατεύουν το μέλλον των παιδιών τους. Ένα παράδειγμα που αποδεικνύει πως οι Καλύμνιοι δεν σέβονται το περιβάλλον του νησιού τους είναι το νέο που άκουσα στην αρχή του φθινοπώρου.  Μαθαίνω λοιπόν με χαρά πως απαγορεύεται το κυνήγι στη νοτιοδυτική πλευρά του νησιού. Κινήθηκαν θεοί και δαίμονες για να αναιρεθεί η απόφαση. Μέχρι και Δωδεκανήσιος βουλευτής έφερε το θέμα στην Βουλή. Και εδώ σκέφτομαι: Ποιο είναι το συμφέρον του νησιού; Να προστατευθεί η χλωρίδα και η πανίδα του νησιού για να υπάρχει και στο μέλλον ή να αφεθεί στα χέρια αυτών που νομίζουν ότι επειδή εκτρέφουν πέρδικες τις οποίες απελευθερώνουν στο νησί για να τις αποδεκατίσουν ήδη από τις πρώτες μέρες του κυνηγιού και χαρούμενοι έπειτα να καμαρώνουν για το κατόρθωμά τους; Και εδώ θα πρέπει να πούμε πως δεν τουφεκίζουν μόνο τις πέρδικες αλλά oτιδήποτε πετάει, τρώγεται δεν τρώγεται. Όλα αυτά τα έχω δει με τα ίδια τα μάτια μου από τα χρόνια που ζούσα στο νησί.

-Ποιο είναι το δικό σας όραμα για το νησί σας;

Το δικό μου όραμα για την Κάλυμνο είναι οι άνθρωποι που ζουν εκεί να αγαπούν και να σέβονται τον τόπο τους. Σήμερα υπάρχουν όλα τα μέσα και η τεχνογνωσία για να προστατευθεί το φυσικό περιβάλλον του νησιού, το οποίο παρόλο που το έχουμε ταλαιπωρήσει εξακολουθεί να είναι ζωογόνο, πανέμορφο και απολαυστικό σε κάθε του γωνιά.

Οι άρχοντες του νησιού επιτέλους να παρατήσουν το «εγώ» τους στο πιο απόμακρο μέρος της ψυχής τους και να αρχίσουν να δίνουν τη ψυχή τους και να συνεργάζονται όλοι από κάθε πολιτική μερίδα για το καλό του τόπου. Επίσης είναι αυτοί που που πρέπει να φροντίζουν ώστε να αναπτυχθεί το νησί ώστε οι νέοι που ακόμα θέλουν να γυρίζουν για να ζήσουν στο νησί να βρίσκουν δουλειές που αντιστοιχούν στις σπουδές τους και να νοιάζονται για τα το καλό του τόπου τους.

Οι κάτοικοι επίσης να αρχίσουν να σκέφτονται όχι μόνο την καθαριότητα του σπιτιού τους, αλλά και του δρόμου απέξω από το σπίτι τους και της γειτονιάς τους γενικά. Όλοι να βάλουν το δαχτυλάκι τους για να αποβάλλουν όλες τις άσχημες εικόνες και να ομορφύνουν τις γειτονιές τους. Να μάθουν πως η ζωή στο νησί θα αλλάξει υιοθετώντας κάθε μέρα και μια θετική συμπεριφορά, αποβάλλοντας μια αρνητική.

Η Κάλυμνος έχει ένα σπουδαίο δυναμικό: τους πολλούς συλλόγους που δραστηριοποιούνται σε κάθε επίπεδο στο νησί. Αυτοί οι σύλλογοι θα έπρεπε να ενδυναμωθούν οικονομικά και να στελεχωθούν με ανθρώπινο δυναμικό που θα μπορεί να προγραμματίσει και να υλοποιήσει προγράμματα που θα δώσουν μια άλλη πνοή στο νησί και θα έδινε στους νέους και άλλες ευκαιρίες για να ασχοληθούν με κάτι δημιουργικό τον ελεύθερο χρόνο τους.

-Με τι προϋποθέσεις θα γυρίζατε στην πατρίδα σας;

Δεν πρόκειται να γυρίσω πίσω ακόμα κι αν είχα όλες τις προϋποθέσεις που θα ήθελα. Εδώ στη Σουηδία δουλεύω σε ένα από τα πιο καλά σχολεία της Στοκχόλμης. Μου δίνονται καθημερινά ευκαιρίες εξέλιξης. Αν θέλω να σπουδάσω ξανά μπορώ να το κάνω ( Ήδη έχω κάνει δυο προγράμματα, ένα στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης, σαν δάσκαλος από την Ελλάδα που ήθελα να δουλέψει στα σουηδικά σχολεία και ένα πρόγραμμα στο Πανεπιστήμιο του Kristiansstad για να μπορώ να διδάξω σουηδικά στις μικρές τάξεις του σχολείου). Δουλεύω σε μια ομάδα εργασίας όπου καθημερινά μαθαίνω καινούριους τρόπους για να βοηθήσω τους μαθητές να εξελιχθούν κοινωνικά, να αποκτήσουν γνώσεις ή να εξελίξουν ικανότητες που είναι απαραίτητες για την αυριανή, μελλοντική τους ζωή. Όλοι δουλεύουμε για τους ίδιους στόχους και προσωπικά εξελίσσω τις ικανότητές μου σα δάσκαλος έχοντας ταυτόχρονα την υποστήριξη των συναδέλφων μου και της διεύθυνσης του σχολείου.

Πέρα από τη δική μου προσωπική εξέλιξη σα δάσκαλος, δεν μπορώ να αγνοήσω ότι η Σουηδία προσφέρει στα παιδιά μου ό,τι η Ελλάδα δεν θα προσέφερε ποτέ, τουλάχιστον αυτούς τους καιρούς. Τα παιδιά πάνε σχολείο, έχουν την προσωπική τους ζωή, χαίρονται αυτά που τους προσφέρει η ζωή και χαίρονται που ζουν στη Σουηδία. Πάντα βέβαια υπάρχει κάτι που τους κάνει να σκέφτονται το νησί, τη δική τους Κάλυμνο. Από τη στιγμή όμως που εμείς αποφασίζουμε ακόμα για αυτούς δεν γίνεται, πιστεύω εγώ, να πηγαινοερχόμαστε Σουηδία – Ελλάδα. Όταν μεγαλώσουν και ωριμάσουν ας αποφασίσουν εκείνα.

Βέβαια, το καλοκαίρι, οι διακοπές μας είναι πάντα στην Κάλυμνο, πουθενά αλλού!

 *Ο Παύλος Τρικοίλης είναι Καλύμνιος και ζει στην Στοκχόλμη. Είναι εκπαιδευτικός και ήταν για 24 χρόνια διευθυντής στο Δημοτικό Σχολείο Άργους. Από το φθινόπωρο του 2012 δουλεύει στο Hellenic School of Stockholm σα δάσκαλος της ελληνικής γλώσσας κάθε Σάββατο. Παράλληλα από την άνοιξη του 2014 ξεκίνησε να δουλεύει σαν αναπληρωτής στα σουηδικά σχολεία. Από το φθινόπωρο του 2015 δουλεύει μόνιμα πια στο σχολείο Gustav Vasa Skola στο κέντρο της Στοκχόλμης.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s