macedonia-protest-thessalonikiΓράφει η Νίνα Γεωργιάδου

Μια μαύρη γραμμή ενώνει πολλά  κομμάτια στην περιοχή των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής. Είναι η περιοχή που η ενδοϊμπεριαλιστική φαγούρα έχει φυτέψει ένα μόνιμο πυροκροτητή και τον ανάβει όποτε ο πόλεμος κλείνει το μάτι στο χρηματιστήριο.

Το τόξο Βαλκάνια – Μέση Ανατολή έχει όλες τις προϋποθέσεις να γεννά προσχήματα εθνικισμών και πολέμων. Πολλές εθνότητες, διαφορετικές γλώσσες, θρησκευτικό φανατισμό, πολύ πετρέλαιο, πολύ αδικοχυμενό αίμα, πολύ υποτέλεια αλλά και πολύς αγώνας για ελευθερία. Πολύ κοντά στη  Ρωσική αρκούδα, πολύ κοντά στο ανέκδοτο της Ευρώπης των λαών, πολύ μακριά απ’ την Πλανηταρχία (αλλά αυτό δεν έχει καμιά σημασία. Το Βιετνάμ ή το Αφγανιστάν ήταν ακόμη μακρύτερα).

Με τα συστατικά αυτά μαγειρεύεται συχνά πυκνά η ίδια συνταγή. Εμβόλιμες διενέξεις, καλοστημένες αντιπαραθέσεις, εμφυλιοσπαραγμοί, πόλεμοι.

Τα προσχήματα πολλά, οι αφορμές ήταν πάντα ζήτημα σκηνοθεσίας, η αιτία μια: ο έλεγχος της γεωστρατηγικά και σε πρώτες ύλες, πάμπλουτης περιοχής.

Έτσι, σε πρώτη ματιά, η ανακήρυξη της Ιερουσαλήμ σε πρωτεύουσα του Ισραήλ από το νέο πλανητάρχη μοιάζει να μην έχει καμιά σχέση με την αναζωπύρωση του Σκοπιανού εθνικισμού και την αναβίωση των δικών μας ακροδεξιών νέο-Σελευκιδών.

Να όμως που η «Αραβική άνοιξη» φυλλορόησε γρήγορα, αφήνοντας πίσω της ένα τρομακτικό μεν σκλαβοπάζαρο κι έναν άγριο εμφύλιο στη Λιβύη, μια νέα απολυταρχία στην Αίγυπτο, μια καταματωμένη λιμοκτονούσα Υεμένη, αλλά… τον Άσαντ να παραμένει στη Συρία μαζί με τις Ρωσικές βάσεις.

Κι αφού λοιπόν « η Αραβική άνοιξη» δεν άφησε όλα τα «λουλούδια» να ανθίσουν,  το μαντρόσκυλο Ισραήλ παραμένει ο πρωτοσύγκελος των Αμερικανών στην περιοχή και χρειαζόταν  ένα στοργικό χάδι, που λέγεται Ιερουσαλήμ. Στην άλλη άκρη της καυτής ζώνης,  τα Βαλκάνια, μετά και την ισχυρή παραμονή της Ρωσίας στην Κριμαία,  έπρεπε  να βεβαιωθεί πως παραμένουν, ψυχή τε και σώματι, στη στρούγκα ΕΕ-ΗΠΑ.

Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και το κατασπάραγμα της πρώην Γιουγκοσλαβίας κατέληξαν βέβαια στον απόλυτο έλεγχο των Βαλκανίων από το βορειοατλαντικό σύμφωνο. Όμως, όταν οι Αμερικανοί θέλουν, τα  θέλουν όλα. Έτσι θέλουν, εδώ και τώρα, τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ και τη Σερβία στην ΕΕ κι όχι με ειδική μόνο σχέση συνεργασίας, αλλά μέχρι τα μπούνια.

Πυροδοτήθηκε λοιπόν ξανά η ονοματολογική διένεξη ανάμεσα στα Σκόπια και την Ελλάδα, προκειμένου να ενεργοποιηθούν τα απαραίτητα αντανακλαστικά για υψηλή προστασία.  Ήταν κοντά στα Χριστούγεννα που ο υφυπουργός εξωτερικών της πλανηταρχίας, στο εντελώς – φαινομενικά – άσχετο, δήλωσε ότι στηρίζουν την επίλυση της ονοματολογικής διένεξης ανάμεσα σε Ελλάδα και ΠΓΔΜ και την ένταξη της Σερβίας στην ΕΕ. Η σκηνοθεσία του νέου έργου απλή ως χοντροκομμένη αλλά αποτελεσματική. Στις δυο χώρες άρχισαν τα όργανα, αναδεύτηκαν εκατέρωθεν οι «πατριώτες», ξεσκόνισαν και οι παπάδες τα λάβαρα τους και είμαστε στο σήμερα.

Εξάλλου, το ξέρουν καλά οι εντεταλμένοι ψυχολόγοι πως ο εθνικισμός και η φανατίλα θέλουν άδειες κοιλιές και άδεια κρανία.

Στον πρόσφατο εθνικιστικό αχταρμά στη Θεσσαλονίκη, στο βήμα εναλλάσσονταν ρασοφόροι με απόστρατους ένστολους. Από κάτω το πλήθος, αφελείς, εμποτισμένοι φασίστες, νεόκοποι εθνικιστές, Πινέζες, Γκοτζαμάνηδες, καλόγριες κ.λπ. κραύγαζαν άλλοτε για πόλεμο κι άλλοτε για την επιβολή δικτατορίας. Στο βάθος του σκηνικού οι νεοναζί ασελγούσαν ανενόχλητοι. Στο σκηνικό και οι έλληνες πατριώτες επιχειρηματίες που μετέφεραν τις επιχειρήσεις τους στην ΠΓΔΜ, για εξευτελισμένα μεροκάματα και φορολογική ασυλία.

Το ίδιο σκυλολόϊ διοργανώνει το εθνικιστικό γλέντι στην Αθήνα. Αν  τελικά επιβεβαιωθούν οι φημολογίες και τους «ξεπλύνει» με τη συμμετοχή του ο Μίκης Θοδωράκης, θα επιβεβαιώσει αυτό που λέει ο Ημεροδρόμος. Κρίμα. Τουλάχιστον, το μουσικό του ανάστημα και τους αγώνες του δεν μπορεί να τους αμαυρώσει κανείς. Ούτε καν  ο ίδιος..

Έτσι, ενάμιση σχεδόν αιώνα μετά το Παμβαλκάνιο όραμα του Ρήγα, αντί να έχουμε οικοδομήσει σχέσεις αμφίπλευρα συμφέρουσας οικονομικής συνεργασίας και διακρατικές συμφωνίες αμοιβαίου σεβασμού της εδαφικής ακεραιότητας, παίξαμε το παιχνίδι των νταβατζήδων. Περάσαμε τη δεκαετία του ’90 με μπούσουλα την κατάπτυστη δήλωση του Σαμαρά ότι τα Σκόπια θα τα καταπιεί η Αλβανία ή η Βουλγαρία, ποντάροντας, με δείκτη ευφυίας κρετίνου, στην καθόλου ευοίωνη πιθανότητα της Μεγάλης Αλβανίας. Αναγνωρίσαμε το Κόσσοβο, κράτος μαϊμού που ονειρεύεται να γίνει το Ισραήλ των Βαλκανίων, αλλά πουλήσαμε  τσαμπουκά στα Σκόπια σε μια φάση γελοίου κι επικίνδυνου μικροιμπεριαλισμού στην περιοχή. Οι έλληνες πατριώτες επιχειρηματίες που μετέφεραν τις επιχειρήσεις τους στην ΠΓΔΜ, για εξευτελισμένα μεροκάματα και φορολογική ασυλία, κοίταξαν τις τσέπες τους και σήμερα κόπτονται τάχα για τη Μακεδονία.

Η κοινή λογική, να στηρίξουμε την ΠΓΔΜ, ως αντίβαρο και καταλύτη στους μεγάλους εθνικισμούς και τα ιμπεριαλιστικά παιχνίδια στη γειτονιά μας, ήταν έξω από τις επιλογές μας.

Και  να λοιπόν που δυο φτωχές χώρες, αντί να δείξουμε πραγματικό πατριωτισμό, φροντίζοντας την πείνα μας και μια  σχέση αμοιβαίας οικονομικής και πολιτισμικής στήριξης, σεβασμού της εδαφικής ακεραιότητας και της ειρήνης στην περιοχή,  πάμε πίσω απ’ όλο το ακροδεξιό σκυλολόι,  για ένα όνομα, για ένα πουκάμισο αδειανό, γεμάτο μόνο μισαλλοδοξία.

Μιλάμε για απαράδεκτους Σκοπιανούς αλυτρωτισμούς εμείς, που μεγαλώσαμε τραγουδώντας το «έχω μια αδελφή σκλάβα αληθινή, τη λένε Βόρειο Ήπειρο, την αγαπώ πολύ».

Όταν οι Καλάς , στα σύνορα Πακιστάν – Αφγανιστάν υποστηρίχθηκε πως ήταν απόγονοι του Μεγαλέξαντρου, καμαρώσαμε σαν γύφτικα σκεπάρνια. Και να κάτι «γενετιστές» στα βοθροκάναλα να μιλούν για τα γαλάζια μάτια των Καλάς! Τι καμάρι! Και αποκήρυξαν μάλιστα, μετά βδελυγμίας , οι πλανόδιοι των καναλιών τη μελέτη του τμήματος Γενετικής του Καίμπριτζ που υποστήριξε πως οι γαλανομάτηδες Καλάς προήλθαν από επιμειξία με Σιβηριανούς.

Όταν είπαν οι Σκοπιανοί το ίδιο, ότι ήταν κι αυτοί τρισέγγονα του Αλέξανδρου και της Ρωξάνης, μας έπιασε κοιλόπονος κι εθνικιστική διάρροια.

Δεχόμαστε το αναπαραγωγικό μεγαλείο της φυλής, μόνο εφόσον, όλοι οι άλλοι είναι μπάσταρδοι κι εμείς οι γνήσιοι κληρονόμοι.

Κι έτσι, στα Βαλκάνια που δεν είναι παίξε-γέλασε, καθώς πέρασαν από δω, Άβαροι, Μαμελούκοι, Βησιγότθοι, Οστρογότθοι, Σταυροφόροι και βαρβάτοι αμερικανοί πεζοναύτες, δυο πεινασμένοι γείτονες αναζητούν το -μετά πολλές επιμειξίες- dna τους.

Η Κόστα Ρίκα ονόμασε δυο πόλεις της,  Αθήνα και Σπάρτη, αντίστοιχα. Η Μασαχουσέτη μετονόμασε μια ολόκληρη περιοχή  της σε Αρκαδία, η Λιβύη έχει τη δική της Τρίπολη και τα νησιά Φερόες τη δική τους Σπάρτη. Για όλα αυτά πάλι καμαρώσαμε σαν πετεινάρια γιατί η απόσταση απέκλειε τον αλυτρωτισμό κι άφηνε μόνο το φουντωτό λειρί.

Από το ’90 μέχρι σήμερα, είχαμε 27 ολόκληρα χρόνια, να πάμε πέρα από το όνομα και το αδειανό πουκάμισο, σε μια Βαλκανική γειτονιά χωρίς «προστάτες». Είχαμε όλο τον καιρό να κόψουμε το Γόρδιο δεσμό αν κάτι είχαμε πάρει απ’ την Ιστορία.

Δεν το κάναμε. Τυλίξαμε κουβάρια ανοησίας και εθνικιστικής έπαρσης και τον μπλέξαμε χειρότερα.

Τώρα ξαναβγαίνουν  στην πασαρέλα οι μεγάλοι «πατριώτες»,  με λάβαρα, σταυρούς, εξαπτέρυγα και περικεφαλαίες και ψαρεύουν αφέλειες στο ακροδεξιό τους δίχτυ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s