OLYMPUS DIGITAL CAMERA…Η Παναγιά η Χαριτωμένη, Μητρόπολη άλλοτε, βρίσκεται στη Χώρα ή Χωριό, παλιά πρωτεύουσα του νησιού. Κτίστηκε όταν κόπασε ο φόβος από τις πειρατείες κι οι κάτοικοι άρχισαν να κατεβαίνουν από το Κάστρο, στα μισά του 18ου αιώνα. Τώρα στέκει πάνωθέ της ερειπωμένο…

Τη μέρα λοιπόν της Κυριακής της Τυρινής, μόλις περάσει το μεσημέρι, πρώτοι έρχονται οι παιχνιδιάτες με τα όργανά τους: βιολί, λαούτο, σαντούρι. Μαζί κι επίτροποι της  εκκλησιάς,  πούχουν την ευθύνη του χορού. Δε χρειάζονται πολλά πράγματα. Ένα χαμηλό τραπεζάκι, δυο τρεις καρέκλες, ένα γαλούνι  με γλυκό κρασί, μερικά ποτηράκια κι ένας δίσκος για τον «οβολό», να καλυφθούν τα έξοδα του ναού.

Λίγο-λίγο μαζεύεται κι ο κόσμος, άντρες, γυναίκες νέοι, νέες κοπέλες ντυμένες με την παλιά καλύμνικη φορεσιά, «Το καβάδι».. Σε λίγο τα όργανα αρχίζουν να παίζουν. Κάποιος θα πάρει την πρωτοβουλία, θα ξεχωρίσει απ’ τους άλλους. Θα βγάλει ένα μεγάλο άσπρο μαντίλι απ’ τη τσέπη του, θα κάνει νεύμα στις πιο γνωστές και συγγενικές γυναίκες, θα πάρει τον «κάβο», θα μπει δηλ. μπροστελάτης για να «τραβήξει» το χορό, αφού πει στον βιολιτζή την προτίμησή του. Στα σίγουρα θάναι ο «Ίσσος» γιατί μ’αυτόν αρχίζουν πάντα τα καλύμνικα γλέντια κι ύστερα θα « διατάξει» «Σούστα» που ο ζωηρός και χαρούμενος ήχος της ηλεκτρίζει την ατμόσφαιρα.

… Κάθε τόσο αλλάζει ο κάβος. Ο επόμενος μπροστελάτης πάει πρώτα στα όργανα, ρίχνει τα λεφτά στο δίσκο τους, παίρνει τρεις τέσσερις γυναίκες  και μαζί στέκονται λίγο πιο πέρα, μέχρι να φθάσει ο  κύκλος και να μπει ο άντρας μπροστά να δείξει κι αυτός τη δική του τέχνη…Έχει φορές που ο μπροστελάτης μερακλώνεται και δεν αφήνει εύκολα τον κάβο, κι ας περιμένουν πολλοί στη σειρά…

…Όταν φθάνει τέσσερις η ώρα, κάνει την εμφάνισή του ο παπάς που ήταν κάπου θεατής. Πλησιάζει το καμπαναριό κι ετοιμάζεται να παίξει την καμπάνα. Μα όταν το κέφι είναι αναμμένο ακόμη και ακούει τα παρακάλια «άσε μας πλιο παπά κόμα λί(γ)ο», δίνει μια παράταση, μέχρι τις τεσσερισήμισι .

Ο πρώτος ήχος της καμπάνας σμίγει πάντα με τον τελευταίο του βιολιού που σταματά. Ο χορός διαλύεται και χορευτές και θεατές μπαίνουν μέσα στην εκκλησιά για το «Συγχώριο». Έτσι λέγεται ο εσπερινός της Κυριακής της Τυρινής,  πούχει μια ιδιαίτερη επισημότητα εκεί, στην Παναγιά του Χωριού, με το χρυσοποίκιλτο τέμπλο και τις αρχαίες κολώνες, από τα απομεινάρια του κοντινού ναού του Απόλλωνος…

Για την επιμέλεια Φανή Καπελλά- Κουτούζη

Θεμελίνα Καπελλά, «Λαογραφικές σελίδες Καλύμνου»,1997.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s