thumbnail_sony-models

Γράφει ο Γιάννης Θ. Πατέλλης

Παρακολουθούσα ένα από τα τελευταία Σαββατόβραδα την μουσική εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου, «Στην υγειά μας βρε παιδιά», αφιερωμένη στο μουσικοσυνθέτη Γιώργο Χατζηνάσιο. Έναν από τους συνθέτες που σημάδεψαν τις δεκαετίες 1980 και 1990 με επιτυχίες που άφησαν εποχή και που, νομίζω, τραγουδιούνται και σήμερα, κερδίζοντας ένα μεγάλο μέρος από τη νέα γενιά.

Ακούγοντας, στην παραπάνω εκπομπή, την παλιά επιτυχία του Χατζηνάσιου «να παίζει το τρανζίστορ τ’ αμερικάνικα…», που τραγούδησε πρώτη η Μαρινέλλα την 10ετία του ’80, ήταν φυσικό να  ανοίξουν ξανά τα κλειστά ντουλάπια της μνήμης. Και να επαναφέρουν στο προσκήνιο μια εποχή, που για όσους την έζησαν, παραμένει στο υποσυνείδητό τους χαραγμένη με ένα χαρακτηριστικό τίτλο : «Εποχή του τρανζίστορ».

Το τρανζίστορ έφτασε στη χώρα μας, ως συμπλήρωμα του ογκώδους και με  μορφή μικρού επίπλου κλασσικού ραδιοφωνικού δέκτη, την 10ετία του ’70. Ήδη στην Αμερική το τρανζίστορ, με τον πρακτικό, κομψό και μικροσκοπικό σχεδιασμό των μοντέλων του, βρίσκονταν στα χέρια κάθε νέου ή νέας από τη 10ετία του ’50.  Ήταν θέμα χρόνου να κατακτήσει και τη χώρα μας και ιδιαίτερα τη νεολαία. Με τον κομψό σχεδιασμό των μοντέλων του αλλά και τη χρηστικότητά του, αφού χωρούσε στη τσέπη, σε συντρόφευε παντού και σου πρόσφερε, κάθε ώρα και στιγμή, τη μουσική του γούστου σου.

Η απεξάρτηση, με την έλευση του τρανζίστορ, από το κλασσικό ραδιόφωνο, το πικ-απ και το τζου-μποξ, ενισχύθηκε στη χώρα μας και από μια άλλη σύμπτωση: Το νόμο που θέσπιζε την ελεύθερη ραδιοφωνία. Το αποτέλεσμα ξεπέρασε τα όρια κάθε πρόβλεψης. Η χώρα γέμισε δημοτικούς και ιδιωτικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς και στη κάθε συχνότητα είχαμε και επικαλύψεις με επικράτηση του… ισχυρότερου σήματος. Εκείνη την εποχή είχαμε στην Κάλυμνο, εκτός από το Δημοτικό Ραδιόφωνο και άλλους δύο, συνήθως, ιδιωτικούς ραδιοσταθμούς.

Το τρανζίστορ, η μικρή αυτή θαυματουργή συσκευή, άπλωνε κλαδιά και ρίζες στην καθημερινή ζωή του κόσμου, συντρόφευε τις χαρές και τις λύπες του, κοσμούσε αυλές και μπαλκόνια, κρατούσε παρέα του οικοδόμου στις σκαλωσιές, ταξίδευε τον παλμό του γηπέδου και της αγαπημένης ομάδας με τις φωνές του Γιάννη Διακογιάννη και του Αντώνη Πηλιαρού, σε κάθε γωνιά του τόπου.

Ακόμα, έφτασε να αποτελεί πρόβλημα στη λειτουργία των Δημοσίων Υπηρεσιών, των Τραπεζών και κάθε Υπηρεσίας και καταστήματος. Κάθε υπάλληλος είχε στο γραφείο του και στον πάγκο του καταστήματος το τρανζιστοράκι του, για να απολαμβάνει τις μουσικές του προτιμήσεις ή τις ενδιαφέρουσες πολιτικές συζητήσεις που ήθελε να παρακολουθήσει.

Οι τηλεφωνικές παρεμβάσεις στις πολιτικές συζητήσεις ή οι «παραγγελιές» των αγαπημένων τραγουδιών στους  άπειρους ραδιοφωνικούς σταθμούς, από υπαλλήλους σε ώρες εργασίας, έδιναν κι’ έπαιρναν. Μέχρι που τα πράγματα έφτασαν στο απροχώρητο και προκάλεσαν τις αυστηρές εντολές απαγόρευσης της παρουσίας του τρανζίστορ στους χώρους εργασίας.

Στα μέσα της 10ετίας του ’70 κυκλοφόρησε στην Αμερική ένα ψηφιακό τρανζίστορ με την ονομασία «internet». Προφητική η ονομασία αφού δεν ξέρουμε, με ακρίβεια, πότε εμφανίστηκε η λέξη internet.

Τα χρόνια περνούν, οι εποχές αλλάζουν. Οι συνήθειες και οι αδυναμίες των ανθρώπων παραμένουν οι ίδιες. Σήμερα το smartphone ,που μοιάζει στο σχήμα και στο μέγεθος με το τρανζίστορ τσέπης, είναι ο αδιαμφισβήτητος κυρίαρχος της καθημερινής ζωή μας. Μόνο που η χρήση του έχει ξεπεράσει κατά πολύ τον, πάλαι-ποτέ, πρόγονό του.

Κάλυμνος, Αποκριές Φλεβάρη 2018.       

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s