SiapkasΦωτογραφίες τραβηγμένες με σεβασμό, τρυφερότητα και αγάπη, σαν να είναι η Κάλυμνος ο δικός του τόπος, το μέρος όπου γεννήθηκε και θέλει να διασώσει μέσα από τις εικόνες του. Λήψεις γεμάτες ενάργεια και αιγαιοπελαγίτικο φως, εστιάζοντας κυρίως σε ανθρώπους του μόχθου και της πάλης για επιβίωση, φωτίζοντας αθέατες λεπτομέρειες που μαρτυρούν καλοπροαίρετη και διεισδυτική ματιά.

Αυτό είναι το πρίσμα των φωτογραφιών που ο Σωτήρης Σιάπκας παρουσιάζει μέχρι και την Παρασκευή 20 Απριλίου στο ισόγειο του Πνευματικού Κέντρου Καλύμνου, σε μια έκθεση με τίτλο «Γη από πέτρα και αλμύρα».

«Είναι η συμπύκνωση της μνήμης σε δυο λέξεις γι’ αυτόν τον τόπο» σημειώνει ο ίδιος, εξηγώντας πως η προσέγγιση αυτού του νησιού «δεν θα μπορούσε να μην είναι ανθρωποκεντρική και δεν θα μπορούσε να μην απεικονίζει αυτή τη μητρική, αδάμαστη, σχεδόν ιερή σχέση των Καλυμνίων με τη θάλασσα».

Στην Ιχθυόσκαλα και στο λιμάνι

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΟ Σωτήρης Σιάπκας είναι Γιαννιώτης και τον τελευταίο χρόνο ζει στην Κάλυμνο όπου εργάζεται ως μαθηματικός στο 1ο Λύκειο. Ήρθε τον Σεπτέμβρη με απόσπαση από τα Γιάννενα γιατί ήθελε να επιστρέψει στο νησί που πρωτοδιορίστηκε το 2007 και στο οποίο έζησε για τρία χρόνια μέχρι το 2010. Ακολούθησαν τα Κύθηρα, η Πάργα και η πόλη του στην Ήπειρο.

«Η Κάλυμνος ήταν ένα μέρος που παρά το γεγονός ότι έζησα εδώ τρία χρόνια, είχε απωθηθεί από τη μνήμη μου. Δεν είχα ούτε μια φωτογραφία από το νησί» λέει, αφού η ενασχόλησή του με την τέχνη της φωτογραφίας ξεκίνησε αργότερα.

Τώρα έχει πάνω από 13.000 φωτογραφίες από τις οποίες επέλεξε να εκθέσει τις 35. Η συντριπτική τους πλειονότητα είναι τραβηγμένες στην περιοχή της Ιχθυόσκαλας και του λιμανιού «ξεκίνησα από κει και δεν έφυγα ποτέ», μεταξύ Οκτώβρη και Γενάρη, την εποχή που αγαπά να φωτογραφίζει «όταν το τοπίο είναι γυμνό, δεν έχει πολύ πληροφορία και το φως είναι καλύτερο».

Η επιστροφή του στην Κάλυμνο σηματοδότησε και έναν διαφορετικό τρόπο ζωής που καμία σχέση δεν είχε με την πρώτη φορά που βρέθηκε στο νησί. «Αποφάσισα να είμαι πιο δημιουργικός και να προσπαθήσω να δω και να γνωρίσω τον τόπο και τους ανθρώπους του». Οι φωτογραφίες του είναι μάρτυρες των όσων βίωσε όλο αυτό το διάστημα, των όσων χαράχτηκαν ανεξίτηλα μέσα του, των όσων οι άνθρωποι και ο τόπος του έδωσαν και του έδειξαν.

Φωτογραφίες που η κάθε μια έχει να αφηγηθεί τη δική της ιστορία. Όπως αυτή με το επίμονο βλέμμα του γλάρου στο λιμάνι και τίτλο «πες μου…», εκείνη με τον ψαρά την ώρα που πηδά στο καϊκι και ο Σωτήρης την ονόμασε «γέφυρα» θέλοντας να υπογραμμίσει τον γεφυροποιό ρόλο του ανθρώπου μεταξύ στεριάς και θάλασσας, εκείνη με το χτύπημα των χταποδιών στο λιμάνι με τίτλο «σπονδή» και το σκεφτικό πρόσωπο του «στοχασμού» κάπου στο Χωριό…

«Η έκθεση αυτή είναι μια ανταπόδοση στα όσα μου έδωσε η Κάλυμνος. Και μου έδωσε πολλά: έναν ορίζοντα στην καθημερινότητα μου- δεδομένου ότι ερχόμουν από έναν τόπο που περικλείεται από βουνά- μια δουλειά, διαφορετικούς ρυθμούς ζωής από αυτούς της πόλης…».

Όσον αφορά στους ανθρώπους πρωταγωνιστές των φωτογραφιών του -«εγκάρδιοι, φιλικοί, προσεγγίσιμοι»- η διεισδυτική ματιά του Σωτήρη στα πρόσωπά τους, στα χέρια τους, στη δουλειά τους, στον καθημερινό τους κάματο, άγγιξε τις εσωτερικές τους χορδές, τους συγκίνησε και τους εξέπληξε ευχάριστα.

Τον περασμένο μήνα μια από αυτές τις φωτογραφίες του χάρισε το δεύτερο βραβείο στον 8ο φωτογραφικό διαγωνισμό που διοργάνωσε η  Dodekanisos Seaways.

Φαίνεται ότι η σχέση αυτή προσφοράς και ανταπόδοσης θα έχει συνέχεια…

 

 

One response »

  1. Ο/Η Νικόλαος Γραμματικάκης λέει:

    Χίλια μπράβο κι ευχαριστίες φίλε Σωτήρη για το αντίδωρο και το παράπλευρο μάθημα που άθελα σου μας έδωσες -Πως η Κάλυμνος σε μας τους ντόπιους φαίνεται χαβούζα, (γιατί εμείς έτσι την κάνουμε κι έτσι την νοιώθουμε,γιατί χάσαμε τη καθαρή, φρέσκια ματιά και επιτρέψαμε να βράζουμε μες στο σκατί ζουμί μας)- Με τα δικά σου μάτια όμως, μέσα απ τον φακό αναδύεται η Κάλυμνος σα μια Αρχέγονη Παρουσία, Φυσικής κι Ανθρώπινης Ομορφιάς, σα μια Μάνα σαν η Κόρη που μας λέει απλά, φυσικά και συγκινητικά -Σώστε με για να υπάρχω για το καλό σας!-
    Εσύ φίλε Σωτήρη σώζεις στιγμές και εικόνες που κινδυνεύουν με εξαφάνιση, φτιάχνεις αναμνήσεις, έχεις βρει ένα σκοπό κι έχεις κατά κάποιο τρόπο σωθεί.
    Να δούμε εμάς… ποιος θα μας σώσει απ τη γλιστερή βαρβαρίλα που μας περιτριγυρίζει. Απ τον λιπαντικό με διοξίνες καρκινό-Βεζούβιο μέχρι τον άοσμο βιολογικό, απ του Χριστού τον μαύρο χολεριασμένο χείμαρρο, μέχρι τα σκουπίδια,τα φύκια,τις πίσσες, τις αυθαίρετες ομπρέλες, τα παράνομα κτίσματα στις παραλίες (όπως τώρα ακριβώς συμβαίνει
    στ Αργινώντα).
    Απ΄ τους παράνομους οδηγούς σε δρόμους καρμανιόλες, απ τους εκπυρσοκροτικούς εξώστες, απ τους δυναμίτες, απ τους κλέφτες, απ τους συκοφάντες, απ τους αισχροκερδείς, απ τους νταήδες, απ τους χυδαίους, απ τους αδιάφορους ή διεφθαρμένους ταγούς κι η λίστα είναι μακριά και βαρετή. Κι όλοι λίγο πολύ φταίμε.
    Κάλυμνος το νησί που αγαπάμε να πονάμε…!

    Συγγνώμη φίλε που έγραψα ένα τέτοιο σχόλιο κάτω απ τ άρθρο προς τιμή σου… αλλά η Ομορφιά εκτός από χαρά πολλές φορές προκαλεί ζήλια, σφίγγει την καρδιά, ρίχνει σφαλιάρες, και πονάει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s