1404716_589343221119448_274143549_oΑν αποδεχτούμε ότι η τέχνη προσφέρει ότι βαθύτερο και ακριβότερο έχει ο άνθρωπος στην ψυχή και στη διάνοιά του ως συναισθηματική δημιουργία και ως σύνθεση της σκέψης του, είναι πολύ εύκολο να διαβάσουμε τον εσωτερικό κόσμο του Καλύμνιου Γιάννη Κουλλιά παρατηρώντας τις φωτογραφίες του. Παρατηρώντας όλα αυτά τα “κλικ” που ανάγουν το εφήμερο, τη στιγμή που μόλις έφυγε, στη σφαίρα του διαχρονικού και που αφηγούνται το πέρασμα του φωτογράφου μέσα από αυτόν τον κόσμο. Και ο αγαπητός γιατρός είναι πολύ ξεκάθαρος ως προς την εσωτερική του ανάγκη να αποτυπώνει «την ομορφιά που αντιμάχεται την ασχήμια που μας κυκλώνει», ανασυνθέτοντας με έναν μοναδικό τρόπο την εξωτερική πραγματικότητα και χαρίζοντάς μας αισθητική συγκίνηση.

Επιλεγμένο φωτογραφικό υλικό που φέρει την υπογραφή του,  θα εκτεθεί σε έναν φιλόξενο και γνώριμο για κείνον χώρο της Αθήνας, στην γκαλερί Black Duck από τις 19 έως τις 30 Νοεμβρίου.

Η έκθεση αυτή, με τίτλο «Ανθρώπινη παρουσία», ήταν και η αφορμή για την συνέντευξη που ακολουθεί:

-Πως ξεκίνησες το ταξίδι σου στη φωτογραφία; Ποια ήταν η πρώτη σου φωτογραφική μηχανή και τι θέμα είχαν οι πρωτόλειες φωτογραφίες σου; 

Το ταξίδι της φωτογραφίας ξεκίνησε από την ηλικία του γυμνασίου, όταν η επαφή με την εικόνα του κόσμου μας δημιουργούσε στο παιδικό μου μυαλό μια απέραντη γοητεία. Τα χρώματα, τα τοπία, οι άνθρωποι, οι πολιτισμοί,  ασκούσαν μια εξαιρετική εντύπωση μέσα μου, τέτοια που αυτόματα το μέσον που λέγεται φωτογραφία έγινε αγάπη. Ακολούθησαν κάποιες μηχανές pocket Κodac με τα φιλμ των 24-36 φωτογραφιών και αργότερα στα φοιτητικά χρόνια, η αγορά της πρώτης ZENIT. Οι πρώτες φωτογραφίες αφορούσαν ότι κινούνταν  και δεν κινούνταν. Φίλοι, αδέρφια, φύση, τοπία, σπίτια, ζώα, λουλούδια,  υπήρξαν όλα μοντέλα επί μακρόν. Οι πάσης φύσεως εκδρομές αποκτούσαν, μέσω της φωτογραφίας, μιαν άλλη δυναμική μέσα μου. Στη φοιτητική ζωή είχα παρακολουθήσει μαθήματα ασπρόμαυρης φωτογραφίας και κάποια στιγμή είχα αποκτήσει τον δικό μου σκοτεινό θάλαμο.

-Από τότε μέχρι σήμερα έχει αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο κοιτάς μέσα από τον φακό;

Ο τρόπος με τον οποίο φωτογραφίζω έχει να κάνει, πιστεύω,  με την γενικότερη εξέλιξη στην οπτική των πραγμάτων. Με τον ίδιο τρόπο κατά τον οποίο ωριμάζουμε ως πρόσωπα, κατά τον ίδιο, ωριμάζει και η αισθητική μέσα μας. Είναι μία διαδρομή κατά την οποία το φωτογραφικό «τοπίο» αλλάζει μέσα στον χρόνο, υπάρχει η επαφή με πολλά είδη φωτογραφίας και μέσα από αυτήν την διαδρομή στιγματίζεται η προσωπική επαφή με το εκάστοτε είδος φωτογραφίας.

Εάν δε στο διάστημα αυτό υπάρχει και η δυνατότητα να εμβαθύνουμε στο φωτογραφικό έργο γνωστών φωτογράφων που διέθεσαν τη ζωή τους στην φωτογραφική τέχνη, τότε σίγουρα βγαίνουμε πιο πλούσιοι σε φωτογραφική εμπειρία.

-Τι είναι  φωτογραφία για εσένα; Τη θεωρείς σημαντική ως τέχνη;

Εάν πρέπει να συμπυκνώσω το τι είναι η φωτογραφία για μένα σε μία λέξη, θα χρησιμοποιήσω τη λέξη χαρά. Είναι η μαγνητική εκείνη κατάσταση δια της οποίας  τα μάτια μου είναι ανοικτά στην ομορφιά της εικόνας και σε μια διαδικασία γόνιμου πειραματισμού – προβληματισμού όπως προκύπτει σε μια μετανάλυση της φωτογραφικής διαδικασίας. Και απ΄ την στιγμή που μου δημιουργεί τόσο έντονα συναισθήματα για τον άνθρωπο, την φύση και τη ζωή την ίδια, την θεωρώ σημαντική για εμένα. Το γεγονός ότι τόσος κόσμος τρέφεται ψυχικά από την ίδια, με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι  είναι όντως  σημαντική γενικώς, ως έχουσα σοβαρό λόγο ύπαρξης στα ανθρώπινα, πέραν της απεικονιστικής της χρήσης σε τόσους ανθρώπινους τομείς.

thumbnail_ΠΟΡ010

Γεφύρι της Πορτίτσας στα Γρεβενά

-Υπάρχει κάποια αγαπημένη εικόνα για την οποία θα ήθελες να μας μιλήσεις;

Υπάρχουν θέματα φωτογραφικά τα οποία ακόμα και εάν είναι εντυπωσιακά από μόνα τους, χρειάζονται κάτι όπως μια ανθρώπινη παρουσία για να αναδειχθεί η ποιητική της εικόνας. Έχουν υπάρξει δύο τέτοια θέματα στα οποία τελείως αναπάντεχα η ανθρώπινη παρουσία έχει ολοκληρώσει στα μάτια μου εκείνο που έλειπε. Στην πρώτη φωτογραφία, ενόσω φωτογράφιζα μέσα από ένα φαράγγι το γεφύρι της Πορτίτσας στα Γρεβενά, ξαφνικά εμφανίζεται από το πουθενά να διασχίζει το γεφύρι μια οικογένεια 4 ατόμων, κουβαλώντας ο καθένας τα απαραίτητα για το πικνίκ που ετοίμασαν. Η δεύτερη φωτογραφία η οποία δεν χώρεσε στην επικείμενη έκθεση, αφορά έναν εντυπωσιακό καταρράκτη στην Ισλανδία, τον Dettifoss  ο οποίος συμπεριλαμβάνεται  σε  κινηματογραφική υπερπαραγωγή ( ταινία Prometheus) και από το καρέ του οποίου έλειπε κάποια φιγούρα την οποία ανέμενα να περάσει για να ολοκληρώσω την φωτογραφία. Αντί της φιγούρας που ανέμενα εμφανίζεται ένα νεαρό ζευγάρι όπου ο άνδρας έχει σηκώσει στους ώμους του την κοπέλα και στέκονται στο κέντρο του θέματός μου να φωτογραφίζουν συνεργικά τον καταρράκτη. Αυτές είναι δύο αναπάντεχες στιγμές που έφτιαξαν την διάθεσή μου και έχω λόγο να τις θυμάμαι.

thumbnail_DSC_2085

Καταρράκτης Dettifoss στην Ισλανδία

-Σε ενδιαφέρει να περνάς κάποιο μήνυμα μέσα από τις φωτογραφίες σου;

Δεν υπάρχει κανένας στόχος σε επίπεδο μηνύματος. Αυτό που έχω αρκετά ξεκάθαρο μέσα μου είναι το τι εμένα με ενδιαφέρει να αποτυπώσω και γιατί. Έχω καταλήξει ότι αυτό που με ενδιαφέρει είναι η ομορφιά. Και λέγοντας ομορφιά εννοώ κάτι το ωραίο, το οποίο αντιμάχεται την ασχήμια που μας κυκλώνει. Το δεύτερο στοιχείο το οποίο νοιώθω ότι δεν θέλω να συμπεριλαμβάνεται στις φωτογραφίες μου είναι το στοιχείο του πόνου. Δεν εννοώ ότι οι φωτογραφίες που έχουν τραγικό ανθρώπινο περιεχόμενο δεν έχουν αισθητική  ή δεν έχουν λόγο ύπαρξης, απλά νοιώθω ότι δεν έχει ανάγκη η ψυχή μου από αυτό το υλικό για να αντιληφθώ τη χαρά της ζωής και να νοηματοδοτήσω τη μέρα μου. Το φωτογραφικό κυνήγι δυστυχισμένων, όταν αυτό δεν βελτιώνει στο ελάχιστο τη μοίρα τους λες και πρόκειται για αξιοθέατο, θεωρώ ότι είναι ασέβεια στους ταλαίπωρους συνανθρώπους μας. Ίσως να έχει να κάνει και με το γεγονός ότι ίσως δεν αντέχω περισσότερο πόνο από αυτόν που βομβαρδίζομαι από παντού στην καθημερινότητά μου. Για αυτό και τα τελευταία χρόνια στην προσφυγική ροή  της Καλύμνου δεν ένοιωσα την ανάγκη να φωτογραφίσω αυτόν τον κόσμο. Ίσως μόνο για την ιστορική καταγραφή του γεγονότος να δικαιολογούνταν αυτό.

-Τι χρειάζεται για να τραβήξει κανείς μια καλή φωτογραφία;

Αυτή η ερώτηση αφορά μεγάλους φωτογράφους και μελετητές του είδους και νοιώθω ότι δεν έχω εκείνη τη γνώση που θα δώσει μια ουσιαστική απάντηση στο ερώτημα.  Τηρουμένων των αναλογιών και από το σημείο της δικής μου προσωπικής ερασιτεχνικής πορείας στο αντικείμενο, θα τολμήσω να σας απαντήσω τι χρειάζομαι εγώ στο να βγάλω μια καλή φωτογραφία όπως την αντιλαμβάνομαι. Θεωρώ ότι απαιτούνται τα εξής δύο : Πρώτον, η ύπαρξη (ή η δημιουργία) εκείνου του θέματος και της οπτικής του που αξίζει να απαθανατιστεί και δεύτερον, εκείνο το αισθητικό κριτήριο του φωτογράφου που θα εντοπίσει την φωτογραφική σύνθεση από το σωστό σημείο.

-Προτιμάς περισσότερο τον φυσικό ή τον τεχνητό φωτισμό;

Είχα την αγαθή τύχη να καταφέρω να δημιουργήσω φωτογραφικό στούντιο στο σπίτι μου κάτι που ήταν εξαιρετικά δημιουργικό και ενδιαφέρον. Ενδιαφέρον γιατί μου έδωσε την ευκαιρία να δουλέψω στο πορτραίτο χρησιμοποιώντας τους φωτισμούς κατά το δοκούν, πειραματιζόμενος επανειλημμένως, έχοντας παρακολουθήσει προηγουμένως κάποιο σχετικό σεμινάριο. Στην συγκεκριμένη φωτογράφηση πορτραίτου, μπορώ να πω ότι προτιμώ τη χρήση του τεχνητού  έναντι του φυσικού, καθώς ο πρώτος βοηθάει περισσότερο στις δημιουργικές φωτιστικές συνθήκες που αξιώνει ο φωτογράφος.

-Ποια είναι η γνώμη σου για την ασπρόμαυρη φωτογραφία;

Ότι δημιουργεί ένα όμορφο συναίσθημα μέσα μου, έχει λόγο ύπαρξης στη ζωή μου. Στον ίδιο κανόνα εμπίπτει και η ασπρόμαυρη φωτογραφία, η οποία κατά την άποψή μου έχει το πλεονέκτημα να αποδίδει ιδιαίτερα το δραματικό.

-Μελετάς τη δουλειά άλλων φωτογράφων και ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου;

Παλαιότερα που ο ελεύθερος χρόνος ήταν περισσότερος, υπήρχε  μεγαλύτερη πρόσβαση για μελέτη στη δουλειά των Bresson, Adams, Avedon, Frank, Camerron, Guller, Nelly’s, Μπαλάφας, Παπαιωάννου κα. Τώρα που ο ελεύθερος χρόνος έγινε ελάχιστος και υπερπολύτιμος και έχουν αλλάξει οι προτεραιότητες,  έχει περιοριστεί η αναζήτηση.

-Επειδή ξέρω ότι ταξιδεύεις αρκετά, τι έχουν να προσφέρουν τα ταξίδια σε έναν φωτογράφο;

Αυτό που πρωτίστως ενδιαφέρει έναν φωτογράφο σε ένα ταξίδι, είναι σίγουρα η φωτογραφική συγκομιδή και δευτερευόντως όλα τα υπόλοιπα. Αυτό που προσφέρουν  τα ταξίδια σε ένα φωτογράφο είναι η διαφορετική θεματική που προσφέρει ο κάθε τόπος ξεχωριστά. Διαφορετικότητα που αφορά τη φύση, το τοπίο, το αστικό τοπίο, την αρχιτεκτονική, τη κουλτούρα, τους ανθρώπους, τον πολιτισμό. Και βιώνοντας όλη αυτή την εμπειρία του κόσμου, νοιώθει μέσα του πιο πλούσιος σε αισθητικά δεδομένα που ανεβάζουν το πήχη της ομορφιάς μέσα του και του απορρέοντος σεβασμού προς αυτήν. Δεν ξέρω αν καταφέρνω να το διατυπώσω σωστά, αλλά πιστεύω ότι τα ταξίδια προσφέρουν πιο ανοιχτό ορίζοντα στη θέα της ζωής και περισσότερες απαντήσεις στα ερωτήματά μας.

-Θα πήγαινες ποτέ κάπου χωρίς τη φωτογραφική σου μηχανή;

Εννοείται, ποτέ !!

-Υπάρχουν φωτογραφίες που επιλέγεις να κρατάς για τον εαυτό σου;

Όχι, αυτό δεν συμβαίνει. Όταν κάποια φωτογραφία αξίζει να κοινοποιηθεί, κοινοποιείται πάραυτα χωρίς δισταγμό μέσω του λογαριασμού μου στο facebook. Αυτό που συμβαίνει θα έλεγα πως είναι το αντίθετο. Να προσπαθώ να κρατώ ένα ρυθμό στις αναρτήσεις για να μην εμφανίζονται όλες μαζί. Καταπίεση το λένε αυτό.

-Στην Κάλυμνο τι σου αρέσει να φωτογραφίζεις; Ποια είναι η αγαπημένη σου εικόνα στο νησί; 
Αυτό που φωτογραφίζω στην Κάλυμνο είναι τα τοπία της και τις όποιες ομορφιές της. Οφείλω να παραδεχτώ όμως πως θα ήθελα πάρα πολύ να φωτογραφίσω και θέματα που αφορούν την ναυτοσύνη του νησιού, πρόσωπα της θάλασσας και του μόχθου, φιγούρες γερόντων, καθώς και την σφουγγαροσύνη. Δυστυχώς ο ελεύθερος χρόνος μου έχει περιοριστεί τόσο πολύ, που μου είναι αδύνατο να οργανώσω οποιοδήποτε πρότζεκτ που να αφορά τα παραπάνω.

Όσον αφορά στην αγαπημένη μου εικόνα από το νησί, δεν μπορώ να φανταστώ κάποια άλλη από την Τέλενδο όπως αυτή φαίνεται από την κορφή της Καλύμνου μια χειμωνιάτικη συννεφιασμένη μέρα.

thumbnail_KAL0401-1

Τέλενδος

-Πες μου δυο λόγια για την έκθεση στην γκαλερί BlackDuck
Η έκθεσή μου στη γκαλλερί Black Duck προέκυψε κατόπιν επιμονής του καλού φίλου Παναγιώτη Καλαντζή. Μετά την συναίνεσή μου ακολούθησε η συνεννόηση με την κυρία Ντόρα Ρίζου, υπεύθυνης του Black Duck και όλα πήραν τον δρόμο τους. Ορίστηκαν οι ημερομηνίες, το ταξιδιωτικό γραφείο VERSUS TRAVEL ανέλαβε την χορηγία της έκθεσης, οι υπεύθυνες κυρίες του Πολυχώρου πρότειναν στην ανασφάλειά μου 21 φωτογραφίες από τις 50 που τους έστειλα να επιλέξουν και η αδερφή Καίτη Κουλλιά προσεφέρθη να συμμετάσχει σε ωριαίο live μουσικό πρόγραμμα στο χώρο της έκθεσης. Όλο το στήσιμο το ανέλαβαν οι κυρίες του Black Duck και η μοναδική μου «ταλαιπωρία» ήταν η δημιουργία του Δελτίου Τύπου!

Να πω πως το 2011 συμμετείχα σε κοινή έκθεση φωτογραφίας στον ίδιο χώρο με τους φίλους συμπατριώτες Νικόλα Σμαλιό και Στάθη Κλήμη με τον τίτλο »ΚΑΛΥΜΝΟΥ ΠΟΛΙΤΕΙΑ».

Και τέλος να εκφράσω πως ο κύριος λόγος για τον οποίο αποφάσισα την συγκεκριμένη έκθεση ξεπερνώντας τα ανασφαλή μου, είναι ότι αυτό για μένα είναι μια μικρή – μεγάλη γιορτή όπου  έχω την ευκαιρία να συναντήσω τόσους πολλούς φίλους τους οποίους δεν έχω την δυνατότητα να συναντήσω αλλιώς. Και να μην ξεχάσω να ευχαριστήσω και από εδώ όλους όσους προανέφερα που συνέβαλαν στο στήσιμο της γιορτής μου, τους καλούς μου φίλους που μου δίνουν αυτή την δύναμη στο να εκτεθώ και εσάς για το ειλικρινές ενδιαφέρον που μου δείχνετε!

Βιογραφικό σημείωμα

Ο Γιάννης Κουλλιάς γεννήθηκε στην Κάλυμνο το 1964, όπου ζει και εργάζεται ως Ιατρός – Παθολόγος  από το 2002.
Υπήρξε μέλος του Φωτογραφικού Τομέα του Πανεπιστημίου Αθηνών το διάστημα 1988-1992, συμμετέχοντας στις ετήσιες φωτογραφικές εκθέσεις του.
Το 1995 υπήρξε μέλος της Φωτογραφικής Λέσχης Ρόδου, συμμετέχοντας στα σεμινάρια φωτογραφίας του Πλάτωνα Ριβέλλη.
Aπό το 2002 έως το 2006 διατηρεί μόνιμη στήλη σε τοπική εφημερίδα, με έμμετρο σατιρικό περιεχόμενο.
Το 2006 εκδίδει το CD με τίτλο «ΗΧΟΓΡΑΦΙΕΣ», σε δικούς του στίχους και μουσική, με ερμηνευτές την Καίτη Κουλλιά, την Ιωάννα Φόρτη, την Μαρία Φωτίου, την Κωσταντίνα Πουτκάρη, τον Στάθη Ραφτόπουλο, τον Ανδρέα Σίκκη, τον  Παναγιώτη Δρίζο  και τον Τιμόθεο Γεωργίου.
Το 2007 κυκλοφορεί το CD «Τραπέζι γιορτινό» του Μανώλη Καρπάθιου στο οποίο έχει γράψει τους στίχους στα 7 τραγούδια, με ερμηνεύτρια την Μαρίνα Μανωλάκου.
Από το 2005 έως το 2009 συμμετέχει με φωτογραφίες του στην ετήσια θερινή έκθεση του Καλλιτεχνικού Συλλόγου Καλύμνου.
Το 2008 παίζεται από την Θεατρική Ομάδα Καλύμνου το θεατρικό του έργο “Το Μιρμιζέλλι”.
Το 2009 παίζεται από την Θεατρική ομάδα “Έκφρασις” η θεατρική του επιθεώρηση “ΣΑΝΤΑΛΑ – ΜΑΝΤΑΛΑ”.
Το 2009 παίζονται από τον Σύλλογο Καλυμνίων Ρόδου στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου 2 θεατρικά του μονόπρακτα
Το 2009 κερδίζει Χρυσό μετάλλιο στον Διεθνή Φωτογραφικό Διαγωνισμό TRIERENBERG SUPER CIRCUIT που εδρεύει στην Αυστρία.
Το 2010 κυκλοφορεί  το CD  ¨Στρογγυλομηλοπρόσωπη¨ του Μανώλη Καρπάθιου με ερμηνεύτρια την Μαρίνα Μανωλάκου, όπου έχει γράψει τους στίχους των 2 τραγουδιών.
Το 2011 συμμετέχει με τους συμπατριώτες του Νικόλα Σμαλιό και Στάθη Κλήμη στην έκθεση Φωτογραφίας «ΚΑΛΥΜΝΟΥ  ΠΟΛΙΤΕΙΑ» στη γκαλερί Black Duck στην Αθήνα.
Το 2012 παρακολουθεί  σεμινάρια φωτογραφίας και αποκτά στούντιο φωτογράφησης.

Info:

75456632_2553544794682244_8054897042624872448_nΈκθεση φωτογραφίας του Γιάννη Κουλλιά στην γκαλερί “Black Duck” στην οδό Χρήστου Λαδά 9Α.

Εγκαίνια έκθεσης: Παρασκευή 22 Νοεμβρίου ώρα 19.00

Διάρκεια έκθεσης: 19 – 30 Νοεμβρίου

Ώρες λειτουργίας: 13.00 – 21.00 καθημερινά

Το Σάββατο 23 Νοεμβρίου στις 14.00 η γνωστή ερμηνεύτρια Καίτη Κουλλιά στο πλαίσιο της έκθεσης του αδερφού της θα πει τραγούδια της Καλύμνου και θα προσφερθούν καλύμνικα εδέσματα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s