29024011_Xios

Γράφει η Ειρήνη Γαλανού-Μπουφίδη

Στον καπετάν-Γιάννη Τσουλφά, αντί στεφάνου 

Εικόνα πρώτη: Αυλή του Αναγνωστηρίου καταμεσίς της παραλίας. Τραπέζι καφετί, παλαιάς κοπής… Νεροπότηρο γιομάτο, σε αναμονή, μοναδικό κέρασμα… Στην αδειανή καρέκλα στεφάνι αλλόκοτο, φύκια κι αλμυρίκια το απόθεσαν… Κι η Πλατεία άλαλη, ταινία τρόμου, εν μέσω πανδημίας. Ποιος τό ’στησε πάλι τούτο το σκηνικό…, 21η αποφράδα του Απρίλη;

Εικόνα δεύτερη (ασπρόμαυρο πλάνο): …Η σφουγγαροδουλειά έχει τους δικούς της κανόνες. Ο καπετάνιος και ο “ξεκινητής”, ο καπετάν Γιάννης και ο Δρόσος κάποτε, έντιμοι συμπαίχτες, κοντράτα και τσουρμαρίσματα, μπροστάντζες και ρίσκα. Η ρουλέτα της σφουγγαροδουλειάς, ατέλειωτες ώρες, πάνω στο μεγάλο τραπέζι της τραπεζαρίας μας, “άβατο” κάθε τέτοιο καιρό για τη λοιπή οικογένεια. Με τους αχνιστούς καφέδες και το ντουμάνι από καπνό. Από εδώ εξαρτάται η εκάστοτε ζήση της μεγάλης ανθρώπινης αλυσίδας. Από τον καπετάνιο και το σπογγέμπορο μέχρι το δύτη και τον ψαλιδιστή. Από τον ανθρώπινο παράγοντα στην αδυσώπητη πάλη του με το θεριό της θάλασσας μέχρι τις τράπεζες και τις ψυχρές αγορές της Ευρώπης. Τα μεγάλα τασάκια γεμίζουν, αδειάζουν, γεμίζουν…

Εικόνα τρίτη (ασπρόμαυρο πλάνο): …Σε αίθουσα Δικαστηρίου, με το χέρι στο Ευαγγέλιο. “Ο μάρτυρας υπεράσπισης Τσουλφάς Ιωάννης…”. Συνεπής και δίκαιος, αυθεντικός και αγέρωχος, με ανάστημα διπλάσιο από το φυσικό του, αυτό που αποκτά ο ´Ανθρωπος με το ήθος της αλήθειας του. Της αταλάντευτης. Με ειλικρίνεια αποστομωτική και τα μάτια του φορτισμένα για τον απόντα, τον πρόωρα χαμένο φίλο, τον πατέρα μου…

Εικόνα τέταρτη: Δεκαετίες μετά… στην Πλατεία. Αναπάντεχη συνάντηση, απρόσμενη, δεν υπάρχουν λόγια… Η συγκίνηση έχει το λόγο! Έχουμε πολλά να πούμε, να προλάβουμε το χρόνο, τον ενδιάμεσο. Οι διηγήσεις του οι ανεξάντλητες, ο καπετάν Γιάννης, ο γνήσιος, της αστείρευτης νιότης! “Τι να σε κεράσω, αγαπημένε μου;” “Τίποτα.., ένα ποτήρι φρέσκο νερό, αυτό που μού ’λειψε…, παιδάκι μου. Τίποτα άλλο”.

Επίλογος: Απριλιάτικο μεσημέρι, αχνοφώτιστο. Οι μυρωδιές της Άνοιξης, λιβάνι. Ο Άη Νικόλας της ναυτοσύνης, ο Χριστός, η Υπαπαντή, ο νοερός απόηχος της καμπάνας τους κι η θάλασσα, η θάλασσά σου να ριγεί στο άκουσμα του. “Για μόλα, για λέσα”, καπετάν Γιάννη, κάθε τέτοια εποχή… Λίγες ώρες, μετά την Ανάσταση, μετά το Πάσχα, μετά το Τραπέζι της Αγάπης, χωρίς βιολιά και νταούλια. Άδραξες το τιμόνι. Γλαύκο το φως στον ουρανό του Αιγαίου. Το τελευταίο τσουρμάρισμα, καπετάν Γιάννη. Ο αποχωρισμός… Αυτή τη μέρα διάλεξες.., αγαπημένε. Και, άκου, δώσε λατρεμένα χαιρετίσματα στον παλιό φίλο και συμπαίχτη σου, πενήντα χρόνια πέρασαν. Από την κόρη του, με πολλή αγάπη. Εσύ τώρα μπορείς…

 

2 responses »

  1. Ο/Η ΤΣΟΥΛΦΑ ΕΛΕΝΗ λέει:

    Μέσα από τέσσερις εικόνες και ένα επίλογο ζωντάνεψε με πολύ λυρικό λόγο η πρόσφατη ιστορία της Καλύμνου.

  2. Ο/Η Φανή Κουτούζη λέει:

    Εξαιρετικός αποχαιρετισμός!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s