78044396_582494129229133_5692013753869008896_n

Από το τριήμερο σεμινάριο με θέμα την Ελληνική Επανάσταση του 1821, που πραγματοποιήθηκε στο Πνευματικό Κέντρο Καλύμνου, τον Νοέμβριο του 2019

Γράφει η Ειρήνη Γαλανού Μπουφίδη

Η χθεσινή αποχώρηση της καταξιωμένης Μαρίας Ευθυμίου, Καθηγήτριας Αρχαιολογίας και Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την επιτροπή «Ελλάδα 2021» για “ουδετεροπατρία και αποχρωματισμό της ελληνικής ιστορίας”, όπως αναφέρεται στην παραίτησή της ΕΔΩ, έρχεται να προστεθεί σε παλαιότερη δήλωσή της «δεν νοείται να εορτάζεται η γέννηση ενός Έθνους χωρίς να υπάρχει η σημαία στο επίσημο έμβλημά του”. Αντ’ αυτής, ένα ακαθόριστο κυματοειδές πενταγραμμικό εκπροσωπεί πλέον το σύμβολο της Παλιγγενεσίας μας.

Ίσως ελάχιστοι, σήμερα, δε γνωρίζουν τη Μαρία Ευθυμίου. Μια χαρισματικά ιδιαίτερη προσωπικότητα, από εκείνες που τα λόγια ωχριούν μπροστά στο ανάστημα. Η δραστηριότητά της πολύπλευρη, αδυνατεί να χωρέσει σε λίγες γραμμές, όπως αυτές. Από το πανεπιστημιακό βάθρο αρχικά, μετουσιώνεται στον κόσμο, σε χιλιάδες άμισθες διδακτικές ώρες στις κατάμεστες πανελλαδικά αίθουσες. Η σχέση της με τη διδασκαλία της ιστορίας είναι καθηλωτική. Πράξη καθαυτού “ερωτική” και, συνδυαστικά, “όπλο” συναρπαστικό, προφητικό για τα επερχόμενα. Ο λόγος της θερμός, βραβευμένος, βιωμένος με εκφραστικούς τονισμούς, χωρίς ηχηρές λέξεις και μεγαλόστομους δανεισμούς. Συμβατή και η λιτή παρουσία της μπροστά στο χάρτη, χωρίς περιττά φτιασίδια, δίχως ίχνος εγωκεντρισμού, με κινήσεις ευτυχίας και ειλικρίνειας. Είναι η μουσική του λόγου, η αύρα του αφηγητή, η γλώσσα του σώματος συνδυασμένη με την ενέργεια που εκπέμπεται από τους αποδέκτες της σ’ αυτή τη μαγική διαδικασία.

Ο χαρακτηρισμός του Καποδίστρια ως “δικτάτορα” και του Καραϊσκάκη ως “σεξιστή”, από μέλος της επιτροπής, οπωσδήποτε δεν καλλιεργεί ιστορική συνείδηση, ούτε οικοδομεί σύγχρονη αυτογνωσία. Είναι η “αποχρωματισμένη” σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι εθνικής αξιοπρέπειας, την ώρα μάλιστα που η χώρα μας βιώνει ασφυκτικά έναν ακόμα “συνωστισμό” στον Έβρο και μια ολομέτωπη απειλή σε Αιγαίο και εναέριο.

Σε τέτοιες στιγμές το δόγμα “μένω” και “το παλεύω” είναι ανώφελο. Η “έξοδος” με το όποιο κόστος είναι από μόνη της μια ηρωική πράξη, σε μια ωραία και “παράδοξη πατρίδα” που καθημερινά βιώνει “την ευτυχία της δυστυχίας του να είσαι Έλληνας”.

Αγαπητή μας Μαρώ,

Συνέχισε απτόητη τις πεζοπορίες σου “στα κακοτράχαλα τα βουνά” με της ψυχής σου “το σουράβλι και το ζουρνά”. “Στα μαρμαρένια του χάρου αλώνια, το πανηγύρι κρατάει χρόνια…” Καλή δύναμη, λοιπόν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s