109292554_10216970585248619_6218648713020749870_n

Γράφει η Νίκη Ρεϊση

Όταν το 2012, ο Στέλιος Χαλκίτης, πρωτοεμφανίστηκε στη λογοτεχνική οικογένεια με το βιβλίο του, “Μάργκινους Μόριους” προκάλεσε ξάφνιασμα, σε όσους δεν τον γνώριζαν. Έτσι συνήθως αντιδρούμε, όταν κάτι καινούργιο ανατέλλει στο παραδοσιακό modus vivendi, το παραδοσιακό “DNA” του τόπου μας. Πολλώ δε μάλλον, όταν αυτό αφορά σε συγγραφική δραστηριότητα. Γι’ άλλους λοιπόν, ήταν μια αναμενόμενη και προσδοκώμενη κίνηση, αφού ήταν σύμφωνη με την ιδιοσυγκρασία του συγγραφέα και τις αναζητήσεις του σε φιλοσοφικά πεδία. Σε άλλους, προκάλεσε ερωτηματικά και … “την επιφύλαξη παντός εν γένει δικαιώματός” τους. Χρειάστηκε στη συνέχεια να ταράξει τα νερά της συγγραφής, με το “Λούσηρος” αφού απέσπασε πολύ καλές κριτικές, από καταξιωμένους συγγραφείς και επιστήμονες, αλλά και αυτά του αναγνωστικού κοινού.

Ακολούθησε το “De Profundis-Αναμάρτητοι Έρωτες” για να υπάρξει μια σχεδόν σιωπηλή, ανεπαίσθητα εκδηλούμενης αμφισβήτησης πλέον, παραδοχή, για να φτάσουμε στις “Απαράφθορες”.  Κι εδώ θα σταθούμε. Η μυθιστορηματική πλοκή του έργου, με διακριτικές σταγόνες αληθινών γεγονότων, εξελίσσεται μέσα από την αναζήτηση εικόνων ζωής, που τελικά κρύβουν σπλαχνικά, την αλήθεια της καθεμιάς και του καθενός. Και αυτή η αλήθεια, προβάλει στο φως μιας προσωπικής υπέρβασης, που ακροβατεί ανάμεσα στο πρέπει και στο θέλω, ενώ δείχνει να εγκυμονεί μιαν επανάσταση, με την έννοια της ανατρεπτικότητας. Και φτάνοντας στα όρια, επιβιώνει τελικά, τόσο ανατρεπτικά, που αγγίζει μια διάσταση, πέρα από τη γήινη ορατότητα, μερικές φορές. Κι εκεί καλούνται να δοκιμαστούν οι αντοχές. “Επί ξυρού ακμής”. Και οι “Απαράφθορες” του Χαλκίτη, αντιμετωπίζουν την πρόκληση. Ανάμεσα στα μυστικά   μονοπάτια της καρδιάς του νησιού μας, μοιάζουν να είναι αυτές οι κλειδοκρατόρησσες. Μοιάζει αυτές, να κρατούν στα χέρια τους το μίτο της Αριάδνης, για τη λύση μιας  καλοστημένης  παγίδας   ανάμεσα στην πλάνη, την ψευδαίσθηση και μια πραγματικότητα, η οποία τις καλεί να αναθεωρήσουν “κανόνες” ζωής, μπολιασμένης με την απουσία της ουσίας.

Η τέχνη της Φαιναρέτης, φιλοσοφείται, ώστε να φέρει στο φως τα άδυτα της ψυχής, της γυναίκας της Κάλυμνος. Κι όλος αυτός ο κόσμος των συγκρούσεων και των ανατροπών, των συναισθημάτων και των κάθε λογής στιγμών, σμιλεύεται με τη γλαφυρή γραφίδα του συγγραφέα, που η ποιοτική διαδρομή του λόγου του, έχει σαν επίγευση το νόημα της ζωής, την ίδια την ύπαρξη και το λυτρωτικό διαχωρισμό, της βαθιάς γνώσης της αλήθειας από την άγνοια, του δίκαιου από το άδικο, του καλού από το κακό, της ομορφιάς από την ασχήμια, του θάρρους από τη δειλία.

“Απαράφθορες” λοιπόν στην Κάλυμνο του χθες; Του σήμερα; Και του αύριο; Γιατί όχι! Η δυναμική υπάρχει! Το παραδοσιακό «DNA» μπορεί να μεταλλαχθεί; Αντιστέκεται! Είναι και θέμα “βιοηθικής” ενδεχομένως, θα πουν!

Καλούς δρόμους, αγαπητέ Στέλιο, εύχομαι  από καρδιάς, να έχει το βιβλίο σου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s