Τι συμβαίνει μέσα μας όταν θέλουμε να «κατεβάσουμε» μια «εφαρμογή σωτηρίας», αλλά το «σύστημα επαφής» «κολλάει» ή «αργεί» απελπιστικά;

Στα δύσκολα που ζούμε, στα δύσκολα που μας αναγκάζουν να «κατεβάσουμε» ελπίδα, ένας «σκληρός» πεισματικά μας το αρνείται.

Ποίηση που ταλαντεύεται ανάμεσα στην ανάγκη και την πραγματικότητα περιέχει αυτή η τρίτη ποιητική συλλογή του Γιώργου Κουλιανού.

Αναγνώσεις που «φλερτάρουν» πότε το App ελπις και πότε το Appελπις.

Η νέα ποιητική συλλογή «Αppελπις» του Καλύμνιου Γιώργου Κουλιανού κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις «Γκοβόστη» με τον ποιητή να μας καλεί να προσεγγίσουμε, να αγαπήσουμε και να εξημερώσουμε τον ποιητικό λόγο, επιτρέποντας στην ευεργετική του δύναμη να φωτίσει την ψυχή και το μυαλό μας:

«Πολλοί, βιαστικοί κυρίως κι απρόθυμοι, υποστηρίζουν ότι είναι δύσκολη υπόθεση η πρόσληψη του ποιητικού έργου. Και στην ποίηση, όπως κι αλλού, έχω την αίσθηση ότι καταλαβαίνουμε ό,τι αγαπάμε κυρίως κι όχι ό,τι εξετάζουμε. Και πότε καταλαβαίνουμε την ποίηση; Όταν ανακαλύπτουμε μια “υγιή” (όχι απαραίτητα σωστή) οδό για να την προσεγγίσουμε. Αγαπάμε την ποίηση όταν την “εξημερώνουμε”. Και πότε την “εξημερώνουμε”; Όταν παύουμε να τη θεωρούμε ως μια άγνωστη σφηνοειδή γραφή, της οποίας η μοναδική απήχηση, το γνωστό «τι θέλει να μας πει ο ποιητής;» σιωπά, και τότε ανάβει ένα φως δικό μας να μας φωτίσει μια ερμηνευτική. Αυτή η άλλη οπτική που λέει πως όλα έχουν περισσότερες από μία απηχήσεις, είναι εκείνη που μας οδηγεί σε μια διαδικασία ιδιότυπης “εξημέρωσης”, στην προοδευτική συμφιλίωση με τους κάθε λογής κόσμους. Έχει δύναμη η ποίηση;»

 Άντρας Οιδίποδας

Στο νησί μου οι άντρες

Γίνονται Οιδίποδες

Για να βλέπουν τα παιδιά τους μέλλον

Κι έπειτα αργοσβήνουν

Ευτυχείς που απέφυγαν

Σε τρίστρατα μοιραία

Τον ψόγο και τη χλεύη ενός ασώτου.

Στο νησί μου οι Οιδίποδες

Λατρεύονται σαν ήρωες

Εξόριστοι σε μέλλον ζηλεμένο

Που όμως δεν επέλεξαν.

Παλιά

Κάποτε στο νησί μου

Λέγανε τη γριά ‘παλιά’

Να ξεχωρίσει από τη νέα

Την αράγιστη

Γιατί ξέραν καλά

Πως το γήρας

δεινός κυτταροπόρος

Βαθιά μέσα στο σώμα μας

Μαθαίνει γεωγραφία.

Θα στραβωθείς

«Θα στραβωθείς» μου έλεγε η μάνα

Που ρουφούσα με τις ώρες αναγνώσματα στο ημίφως

«Δεν στραβώνομαι» της έλεγα «μη χολοσκάς

τα βιβλία είναι φώτα και σκοτώνουνε το μαύρο»

Μειδιώντας συγκατέβαινε η μάνα

Τι να καταλάβει η δόλια

Στα σκοτάδια μια ζωή της αγωνίας

Για τα κράτει του παιδιού

Μηρύκαζε καμιά φορά τούτο το συναξάρι

Μεγάλωσαν μαζί η μάνα και το γλαύκωμα

Μεγάλωσα κι εγώ μες στα ημίφωτά μου

Μονάχα κρατημένος

Σταμάτησε η μάνα το τροπάρι

Σταμάτησε τα υπόλοιπα

Κι εμένα οι κόμποι δέσαν

Μόνο κάποιες φορές «διάβασε, γιε μου, διάβασε»

Σαν ενοχής αντίλαλος

Κι άρχισα να διαβάζω με άφωτη περίσκεψη

Τη μάνα ετούτη τη φορά

Τα ταπεινά της άγια

Που ολοένα στο ημίφως.

2 responses »

  1. Ο/Η Φανή Κουτούζη λέει:

    Συγχαρητήρια,πάντα δημιουργικός.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s