Γράφει ο Γιώργος Τυρίκος Εργάς*

Διαβάζω τόσα και τόσα βρισίδια για τους Καλύμνιους. Σε λίγο καιρό θα τα ξεχάσετε και θα αρχίσετε πάλι τους επαίνους για το «νησί των σφουγγαράδων» και για τον «λαό που αψηφά τη θάλασσα» και άλλα τέτοια εγκώμια. Ειδικά άμα πάλι ο κακός ο Τούρκος ξεσαλώνει και συμφέρει.

Τελικά τι γίνεται; Υπάρχουν δυο διαφορετικοί πληθυσμοί στο νησί; Υπάρχουν καλοί και κακοί; Από τη μια είναι οι ήρωες ακρίτες, από την άλλη οι αμόρφωτοι κάφροι; Τι ισχύει τελικά; Κάντε μας και εμάς έναν κατάλογοι ποιοι είναι ποιοι, να ξεμπερδεύουμε…Να ξέρουμε ποιους θα κάνουμε παρέα, να έχουμε έναν μπούσουλα…

Νομίζω φοβόμαστε πάντα να κοιτάξουμε κατάματα μερικές αλήθειες που πονάνε, πως είμαστε αυτοί που είμαστε και αυτό που είμαστε δεν είναι ποτέ άσπρο μαύρο. Όποιος αγαπάει τους Καλύμνιους και τους κάθε ακρίτες, είναι μαζεμένος αυτήν την εποχή. Ξεχασμένοι πάντοτε από την κεντρική εξουσία οι άνθρωποι στα νησάκια παλεύουν. Παλεύουν με όλα. Όποιος έχει ζήσει εκεί και έχει κοιτάξει από κοντά τη καθημερινότητα στα νησιά, ξέρει τι είναι πάλεμα. Από αυτό το πάλεμα δε βγαίνουν άγγελοι και δαίμονες. Άνθρωποι βγαίνουν. Μέσα τους συνυπάρχει το φως με το σκοτάδι, το ανάθεμα μαζί με το «δόξα σοι», η πονηριά μαζί με το θάρρος, η αγάπη και το μίσος. Σε ορισμένα πράγματα δε κάνουν βήμα πίσω, σε άλλα φοβούνται, σε άλλα είναι σκοτάδι μαύρο τα μυαλά τους ,ενώ σε άλλα -οι ίδιοι άνθρωποι- βγάζουν από μέσα τους τόσο φως και τόση ομορφιά.

Όταν ξεσηκώνονται εναντίον της εξουσίας (τοπικής ή κεντρικής) καμιά φορά όταν σας συμφέρει, τους πλέκετε δοξαστικά ποιήματα, τώρα τους αναθεματίζετε. Η ίδια ορμή είναι όμως. Όταν ο άλλος δεν καταλαβαίνει ορισμένα βασικά πράγματα επειδή δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να μάθει από κάποιον κάτι – τον λέτε αμόρφωτο βόδι, μα την άλλη μέρα θα μου γράψετε για τον «ακατέργαστο βουνίσιο τσομπάνη που με το καθαρό του βλέμμα βαστάει ψηλά ό,τι πιο ανόθευτο υπάρχει». Αλήθεια, είναι ο ίδιος αυτός ο «τσομπάνης» που δε θέλει να βάλει μάσκα γιατί λέει είναι των Εβραίων, αλλά έχει φάει τα χρόνια του στα βουνά και πιο νέος στα σφουγγάρια και όταν παίζει τσαμπούνα ή τραγουδάει δεν υπάρχει πέτρα που να μη δακρύσει… Να τον σκοτώσουμε; Να τον διώξουμε; Τι είναι αυτός τελικά, καλός, κακός; Όταν έχει σηκώσει στις πλάτες του τόσα γομάρια ήταν καλός, τώρα κακός; Πόσοι τέτοιο αμόρφωτοι Καλύμνιοι, που σήμερα μπορεί και να είναι αρνητές του ιού, δεν έχουν δώσει το αίμα τους να μορφωθούν τα παιδιά τους και να ξεφύγουν από τον φαύλο κύκλο της φτώχειας και της αμάθειας; Τί είναι αυτοί τελικά; Τέρατα; Άγιοι;

Να σας το πω ξεκάθαρα : όσοι αγαπάμε τους Καλύμνιους αυτή τη δύσκολη ώρα, φροντίστε να βγάλετε από μέσα σας αγάπη και σύνεση και όχι χολή. Όταν βλέπετε κάτι που σας κακοφαίνεται και σας εξοργίζει να σκέφτεστε πως η ίδια ορμή, ο ίδιος άνθρωπος, είναι ικανός για ομορφιά και για καλό και πως το έχετε δει στο παρελθόν, οπότε μη το ξεχνάτε. Μη τον δαιμονοποιείτε. Άμα μπορείτε να πείτε έναν λόγο νηφάλιο στον άλλο, να του εξηγήσετε όμορφα και ωραία τα δεδομένα μέχρι στιγμής (αν τα κατέχετε και εσείς καλά και επιστημονικά), αν μπορείτε να του δείξετε τον τρόπο να είναι σωστός και μετρημένος, αν έχετε την υπομονή να το κάνετε, κάντε το. Μπορεί αυτός να φαίνεται ότι δε σας σέβεται, σεβαστείτε όμως εσείς το καλό που έχει μέσα του και που πολλές φορές χάνεται και φαίνεται μόνο η ασχήμια. Το να τον βρίζετε πατόκορφα τελικά νομίζω δεν έχει κανένα νόημα. Εκτονώνεστε και εσείς, φτιάχνετε έναν δαίμονα για να πετροβολείτε, δικές σας ανάγκες υπηρετείτε και όχι το κοινό καλό.

Ναι, άδικο έχει, ναι κακό κάνει με τη συμπεριφορά του, αλλά δεν είναι δαίμονας. Κατέχετε εσείς το σωστό; Πείτε το με όμορφο τρόπο και με σεβασμό. Ο γείτονάς σας είναι, ο συμμαθητής σας, ο θείος σας. Καλά, από την Αθήνα και από ξένους δε περιμένω κάτι, ό,τι σας συμφέρει κάθε φορά λέτε, αλλά τουλάχιστον μεταξύ μας όσοι είμαστε στα νησιά που θα πρέπει αύριο μεθαύριο να ζούμε πάλι μαζί. Που θα μας έχουν πάλι όλοι ξεχασμένους – που θα αρχίσει πάλι το πάλεμα το καθημερινό.

Να: γίνεται πάλι αυτός ο ιός αφορμή να φάμε λίγες σάρκες ακόμα ο ένας του άλλου. Άσπρα μαύρα όλα και ο καθένας νομίζει ότι κατέχει την αλήθεια και τίποτα άλλο…

Συγχωράτε με τα λίγα μπερδεμένα που έγραψα, μα δε μ’ αρέσει αυτό που βλέπω. Δε σας λέω να αρχίσουμε όλοι τις αγάπες και τα λουλούδια ούτε και σας μιλώ για την καραμέλα του «διχασμού» ούτε και πως δεν υπάρχουν παντού λωλοί και τελειωμένα κορμιά. (Για τις ευθύνες των αρχόντων και των κυβερνώντων -που είναι και το μέγα ζητούμενο- δε λέω τίποτα, τα είπαν άλλοι καλύτερα, εδώ γράφω για κάτι πιο «μεταξύ μας» καθώς ξέρω πόσο γραμμένους μας έχουν άρχοντες και κυβερνώντες, διαχρονικά).

Τελοσπάντων, είπα και εγώ τη γνώμη μου, για τη μια δεκάρα που αξίζει.

*Ο Γιώργος Τυρίκος Εργάς είναι συγγαφέας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s