Γράφει ο Δημήτρης Φλάσκος*

Με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις στο νησί μας, τις απόψεις και γενικά τις συζητήσεις που έρχονται στην αντίληψη αρκετών από μας, θα ήθελα να καταθέσω την άποψη μου, κύρια, σχετικά με το

παραπάνω ερώτημα, που είναι επίκαιρο την εποχή αυτή, και που βέβαια δεν αφορά μόνο εμάς τοπικά, αλλά ένα ολόκληρο κόσμο. Οπότε η άποψη αυτή δε μπορεί να είναι άσχετη με τα τεκταινόμενα εδώ στο νησί μας.

Θεωρώ τυπική υποχρέωση μου να σημειώσω ευθύς εξ αρχής ότι η άποψη αυτή δεν προέρχεται από κάποιο ειδικό, και επομένως ανάλογη θεωρώ και ο ίδιος τη βαρύτητα της. Ούτε και έχω την δυνατότητα να εμβαθύνω, μόνο κάποιες «σκόρπιες» σκέψεις θα διατυπώσω που με λίγη καλή διάθεση, αν θέλετε, μπορεί και να καταφέρετε να τις συνδέσετε.

Μπαίνω λοιπόν, κάπως απότομα, στο θέμα, που έχει το τίτλο «Υγεία ή Οικονομία» εν Καλύμνω …. και που ασφαλώς ο τίτλος αυτός δε θα διεκδικήσει κάποιο βραβείο πρωτοτυπίας… Πρόκειται για ψευτοδίλημμα… Γιατί το ερώτημα το ίδιο, εκ των προτέρων θεωρεί σαν δεδομένο ότι η μοναδική επιλογή που έχουμε είναι είτε το ένα μόνο, είτε το άλλο μόνο. Είναι σαν να πρέπει με το ζόρι… να απαντήσουμε στην εξής ερώτηση…. «Αν δεν είχατε καμία άλλη επιλογή, εκτός από τα παρακάτω δύο, ποιο από τα δύο θα προτιμούσατε; «

Επιλογή 1η... Να είσαι υγιής, αλλά φτωχός ή πάμπτωχος (και ενδεχομένως να κινδυνεύεις να πεθάνεις επειδή είσαι πάμπτωχος…).

Επιλογή 2η...Να έχεις σχετικά καλή οικονομική κατάσταση (ή να είσαι ευκατάστατος, μέχρι και πλούσιος), αλλά να είσαι και ασθενής (και ενδεχομένως να κινδυνεύεις να πεθάνεις επειδή είσαι ασθενής…).

Αλήθεια, άλλη περίπτωση δεν υπάρχει; Διαφεύγει μήπως το γεγονός ότι η υγεία είναι μεν ένα αναμφισβήτητο και υπέρτατο αγαθό, που όμως κινδυνεύει σοβαρότατα να πληγεί εξ’ αιτίας μιας κακής ή πολύ κακής οικονομικής κατάστασης;

Πρέπει δηλαδή ο φτωχός να γίνει πάμπτωχος και να κινδυνεύει από οποιαδήποτε ασθένεια, μη έχοντας τη δυνατότητα περίθαλψης;

Ή μήπως θεωρούμε ότι σε μία τέτοια γενικευμένη κατάσταση εξαθλίωσης, το Δημόσιο Σύστημα Υγείας θα μπορεί να σταθεί;

Πρέπει ο φτωχός να γίνει πάμπτωχος ώστε να μη μπορεί να ικανοποιήσει τις στοιχειώδεις ανάγκες, τις δικές του και της οικογένειας του, κάποιες από τις οποίες αφορούν τη καθημερινότητα του;

Για τί «σόι» υγεία μιλάμε τότε; Και αυτά τα ερωτήματα τίθενται, προτού καν φθάσουμε στο σημείο να αναλογιστούμε, όλες γενικά τις επιβλαβείς συνέπειες ενός lockdown και μάλιστα καθολικού (και όχι μόνο τις οικονομικές), εφόσον η «κουβέντα» που γίνεται, αυτό το lockdown πραγματικά αφορά, έτσι δεν είναι;

Θα ισχυριστώ λοιπόν ότι αυτές οι «δήθεν» ερωτήσεις γίνονται από κάποιους που έχουν εξασφαλισμένα (πιθανόν από προ πολλού) τα «προς το ζην» ή και περισσότερα από αυτά (σε κάποιες περιπτώσεις…). Μπορεί επίσης να είναι ερωτήσεις από κάποιους που μπορεί να μην έχουν μεν εξασφαλίσει τα παραπάνω, αλλά ταυτόχρονα αδυνατούν ή δε θέλουν να σκεφτούν και να εξετάσουν όλες τις παραμέτρους ενός τέτοιου ζητήματος. Υπάρχει πιθανόν και μια κατηγορία που μπορεί να πιστεύουν ότι η λύση είναι τόσο απλή, κάτι σαν το 1+1=2 και ας διατυπώνονται παγκοσμίως σχετικές απόψεις από ειδικούς επιστήμονες, οι οποίες κατά κανόνα δε συγκλίνουν. Πιστεύω πως υπάρχουν και «ενδιάμεσες» λύσεις, και σαν τέτοιες θα θεωρούσα, πολύ… γενικά, όσες δεν εμπεριέχουν το στοιχείο της υπερβολής, αλλά φαίνεται ότι κάποιοι εδώ τοπικά δεν επιθυμούν ούτε καν να τις «συζητάμε». Αν πάντως είναι δύσκολο να σκεφτούμε κάτι διαφορετικό, που δεν έχω λόγο να αμφιβάλλω ιδιαίτερα γι’ αυτό, θα μπορούσαμε τουλάχιστον…

1) Να αναρωτηθούμε, τι το υπερβολικό και ζημιογόνο (σε επίπεδο μέτρων) έχει γίνει ως τώρα, ώστε αν μπορούμε να το απαλείψουμε

2) Όπως επίσης και τι άλλο ΔΕΝ έχει γίνει (που θα έπρεπε να γίνει), μέσα στο πλαίσιο έστω και αυτών των λύσεων που έχουν εφαρμοστεί και που όλοι γνωρίζουμε ότι δεν απέδωσαν όσο περιμέναμε (και δεν αναφέρομαι εδώ αποκλειστικά στο καθολικό lockdown).

Ούτε η Κρατική ευθύνη από μόνη της επαρκεί, αλλά ακριβώς το ίδιο ισχύει και με την ατομική ευθύνη, και το αναφέρω αυτό γιατί, μερικές φορές μια τέτοια συζήτηση, που κάποιοι επιδιώκουν, είναι παραπλανητική ή αποβλέπει «αλλού».

Υπάρχει και ένα άλλο ζήτημα που αφορά τους συμπολίτες μας εκείνους που νοσούν, ή ακόμη που παλεύουν να κρατηθούν στη ζωή, αλλά και αυτούς ακόμα που δυστυχώς έφυγαν από τη ζωή… Δεν υπάρχει κανείς που να μην εύχεται στους νοσούντες να αποκατασταθεί η υγεία τους και σύντομα να ξεπεράσουν το πρόβλημα αυτό. Νομίζω όμως πως η συχνή, η επαναλαμβανόμενη και συστηματική…. αναφορά σε αυτό το θλιβερό γεγονός, μόνο έλλειψη σεβασμού υποδηλώνει απέναντι στους πάσχοντες, στους εκλιπόντες και στους οικείους τους. Όσοι λοιπόν ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ (σε αυτούς μόνο αναφέρομαι) καταφεύγουν σε αυτή την απαράδεκτη «πρακτική», δεν εκφράζουν καμία πραγματική αγωνία και κανένα απολύτως σεβασμό δεν επιδεικνύουν οι ίδιοι, τουναντίον «προκύπτει» μια άθλια εκμετάλλευση, από τη πλευρά τους, με αυτή τη δήθεν προσπάθεια που κάνουν να νουθετούν και να «επιβάλλουν» το σεβασμό σε κάποιους άλλους, δήθεν ασεβείς συμπολίτες τους. Είναι πολύ λυπηρό να συμβαίνει κάτι τέτοιο, εφόσον είναι φανερό πως το μόνο που πραγματικά επιδιώκουν είναι η αποφυγή του αντιλόγου («κλείνοντας στόματα») και η διασπορά του φόβου που εκτός (όλων) των άλλων εξασθενεί το ανοσοποιητικό σύστημα υγειών και ασθενούντων. «Μηδενί συμφοράν ονειδίσης, κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον αόρατον» (Μην κοροϊδέψεις καμιά συμφορά γιατί η τύχη είναι κοινή για όλους και το μέλλον άγνωστο).

Όσοι από τους υπεύθυνους εδώ τοπικά θεωρούν ότι το κακό δεν τους αγγίζει, ας σκεφτούν τους απογόνους τους. Η κοινωνία για να επιβιώσει χρειάζεται συνοχή. Όταν ένα μεγάλο ποσοστό της εξαναγκαστεί να εξαθλιωθεί οικονομικά, τότε στο σύνολο της θα νοσήσει και κάποια στιγμή θα ερημώσει ο τόπος ολόκληρος.

Επαναλαμβάνω ότι οι παραπάνω σκέψεις και απόψεις προέρχονται από ΜΗ ειδικό (από «άσχετο» δηλαδή), άλλο αν μπορώ, τουλάχιστον να υποθέσω, ότι επίσης μη ειδικοί, στο νησί μας, βρίσκονται σε κάποιες θέσεις ευθύνης, και με το νοσοκομείο μας, όπως γνωρίζουμε, χωρίς διοικητή επί της ουσίας, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Τους δε πραγματικούς αγωνιστές (νοσηλευτικό, ιατρικό προσωπικό κλπ) φροντίζουν άλλοι, δηλαδή οι αρμόδιοι, να τους αποδίδουν τα εύσημα.

Υποθέτοντας ότι όλοι θα «υποστούμε» υπομονετικά και αυτή την παράταση του καθολικού lockdown, που ήρθε να προστεθεί σε όλα τα άλλα που προηγήθηκαν, αρκούμαι κλείνοντας στο να σημειώσω ότι αυτή, η κατά τα άλλα ενδεικνυόμενη στάση μας, δεν πρέπει να αποκλείει ή να θεωρείται ασύμβατη με την έκφραση προβληματισμών, ακόμη και αν αυτοί προέρχονται από «απλούς» πολίτες, μη ειδικούς.

*Ο Δημήτρης Φλάσκος είναι πολιτικός μηχανικός.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s