Γράφει ο Γιάννης Θ. Πατέλλης

Έχουν περάσει κάποια χρόνια, ίσως κάτι περισσότερο από είκοσι, που ο περιφερειακός δρόμος των Μυρτιών δόθηκε στην κυκλοφορία ολοκληρωμένος. Ήταν ένα σημαντικό οδικό ξελάφρωμα της ασφυκτικής πίεσης που δεχόταν ο παραλιακός οδικός άξονας Μυρτιές – Μασούρι – Αρμεός. Εκεί που ο τουριστικός οικιστικός οργασμός,

εδώ και μισό αιώνα περίπου, είχε προκαλέσει κυκλοφοριακό αδιέξοδο. Κάθε Μάιο μέχρι και αρχές του Νοέμβρη γίνεται η μονοδρόμηση και περαστικοί ή μόνιμοι εποχούμενοι, μέσα στους οποίους ανήκω κι εγώ, διέρχονται υποχρεωτικά τον περιφερειακό για να καταλήξουν στην παραλιακή ζώνη, τα τουριστικά καταλύματα ή τα σπίτια τους .                                                                                                                        

Ο περιφερειακός προσφέρεται και για πεζοπορία, αφού η μαγευτική θέα του τοπίου Μυρτιές – Τέλενδος από το ύψος του, αποζημιώνει πλουσιοπάροχα τον περιπατητή. Όλα αυτό τον καιρό που τον περπατώ, παρατηρώ και την οικιστική ανάπλαση της περιοχής. Τα σκόρπια παλιά σπιτάκια, που άλλοτε κατρακυλούσαν μέχρι την παραλιακή ζώνη, έχουν προ πολλού σχεδόν όλα σαρωθεί. Υψώνονται τώρα καινούργια κτίρια, της σύγχρονης αρχιτεκτονικής, που σίγουρα εξυπηρετούν τις άνετες συνθήκες διαβίωσης ημεδαπών και ξένων, κατοίκων και επισκεπτών.

Προς το τέλος του Περιφερειακού για το Μασούρι, εκεί που αρχίζει η κατηφόρα του Άη-Γιάννη και λίγο πριν το παρακείμενο ξενοδοχείο, δεξιά, παρατηρώ- χρόνια τώρα- την αποσάθρωση μιας γοητευτικής οικιστικής μινιατούρας. Είναι ένα τόσο δα σπιτάκι, που κάποτε είχε στέγη και ζωή και ίσως είχε δύο-τρία σκαλοπατάκια για να φτάσεις στην εξώθυρα  από το μονοπάτι που αντικατέστησε ο σύγχρονος δρόμος. Είναι ένα απλό μονόχωρο σπιτάκι, με μια πόρτα στη μέση και δυο παράθυρα, ενώ δίπλα προεξέχει ελαφρά ένα παράσπιτο με πόρτα και παράθυρο, από αυτά που συνήθιζαν να έχουν τα παλιά καλύμνικα σπίτια για πλυσταριό και τουαλέτα. Δυο στηρίγματα για στύλο υποδοχής ηλεκτρικού ρεύματος στον τοίχο και ένα υπόλειμμα υποδοχής εξωτερικού λαμπτήρα πάνω από την πόρτα, μαρτυρούν την εγκατάλειψη από τους ενοίκους του, μετά την έλευση του ηλεκτρισμού στις Μυρτιές. Το όλο σκηνικό που περιβάλλει το ερειπωμένο σπιτάκι, ο γρανιτένιος βράχος στα νεφρά του, η πελώρια συκιά  που το σκεπάζει σαν ομπρέλα, ο χείμαρρος από πρασινάδα που ξεχύνεται από το αποσαθρωμένο παράθυρο, αποπνέουν ένα θέαμα απρόσμενο, ποιητικό, αλλά και λίγο μελαγχολικό.              

Αυτό το σπιτάκι με έχει συγκινήσει γιατί δεν είναι πλέον σπίτι, αλλά ένα ίχνος, ένα υπόλειμμα, ένα σπάραγμα αστικής ζωής. Αυτό το κενοτάφιο σπιτιού, έτσι όπως το αντικρίζεις χωρίς σκεπή, με φαγωμένα από το χρόνο τοιχία, με υπέργηρα ξύλινα υπολείμματα στην πόρτα και τα παράθυρα, θα ήταν κάποτε πηγή ζωής. Από το εσωτερικό του θα έβγαιναν φωνές, γέλια, μυρωδιές φαγητού και από το παράθυρο που ξεχύνεται τώρα η πρασινάδα θα απλώνονταν στο χάδι του καλοκαιρινού ήλιου σεντόνια από κλινοστρωμνές.         

Διασχίζοντας τον περιφερειακό των Μυρτιών, από τις παρυφές του οικισμού μέχρι την κατηφόρα προς τον Αρμεό, ζήτημα αν συναντάς πλέον δύο ή τρία παλιά σπιτάκια, μαζί με το γραφικό εκκλησάκι της Παναγιάς της Μυρτιώτισσας. Ανάμεσά τους είναι και αυτό το ερειπωμένο ποιητικό ενθύμημα, ένα οικιστικό απομεινάρι, που άθελά του σε προσκαλεί στα ίχνη της ζωής του.

Υ. Γ. Η φωτογραφία είναι του φίλου Στάθη Κλήμη. Τον ευχαριστώ ιδιαίτερα, γιατί πάντα μου προσφέρει πρόθυμα την ποίηση του φακού του.  

Μυρτιές, Ιούνιος 2021.                  

ioannispatellis38@gmail.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s