Γράφει ο Γιάννης Θ. Πατέλλης

Κάθε γραφή, ποίηση ή πεζό, εμπεριέχει μια προσωπική κραυγή. Αυτήν του δημιουργού. Ιδιαίτερα αν ο δημιουργός είναι μια πολυσύνθετη προσωπικότητα τότε η κραυγή ακούγεται με πολλούς χρωματικούς φθόγγους, τόνους και αντηχήσεις.

Αν ο ποιητής είναι ταυτόχρονα γιατρός,  ιδεολόγος λειτουργός της ιερής επιστήμης του Ασκληπιού και πιστός οραματιστής

των Ιπποκρατικών αρχών, τότε το αποτέλεσμα της σύνθεσης όλων αυτών των ροπών προϊονίζεται, εκ των πραγμάτων, ένα πολυσύνθετο καλλιτεχνικό παράγωγο.

Προσπαθώ να σκιτσάρω την ξεχωριστή προσωπικότητα του συμμαθητή μου από τα παλιά, αγαπητού φίλου, καθηγητή ιατρικής και πρόσφατα δημιουργού της ποιητικής συλλογής «Ποίηση ψυχής», Σακελλάρη Καρπάθιου. Την πήρα στα χέρια μου πριν λίγες μέρες σε ένα καλαίσθητο βιβλίο, των εκδόσεων «ΟΤΑΝ», και το χάρηκα ιδιαίτερα.

Κατά τη μακρά ιατρική σταδιοδρομία του, ο Σακελλάρης Καρπάθιος, νοσοκομειακή και πανεπιστημιακή, ως διακεκριμένος ιατρός Μαιευτήρας- Γυναικολόγος, με επιστέγασμα την εκλογή του ως υφηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, δεν έπαψε ταυτόχρονα να ανοίγει οδούς διαφυγής από τον απαιτητικό και γεμάτο ένταση κλάδο της ιατρικής που επέλεξε.                                                   

Όπως γράφει στον πρόλογο του βιβλίου του ο καταξιωμένος Έλληνας συνθέτης Θωμάς Μπακαλάκος, ο Σακελλάρης ήταν ο πρώτος που πίστεψε ότι έπρεπε να μελοποιηθεί ο όρκος του Ιπποκράτη, με τα πανανθρώπινα μηνύματα επαγγελματικής συνείδησης και ψυχικού κάλλους. Έτσι δημιουργήθηκε το ορατόριο «Ιπποκρατικός όρκος», το οποίο παρουσιάστηκε στο Ηρώδειο από τον παραπάνω συνθέτη, προκάλεσε εξαιρετική αίσθηση και δικαίωσε την επιμονή και τις προσδοκίες του Σακελλάρη.

Η ποίηση, όμως, είναι το ασίγαστο πάθος του φίλου Σακελλάρη, αφού όπως και ο ίδιος εξομολογείται, τις λίγες ώρες που ξέκλεβε από το απαιτητικό ιατρικό επάγγελμα, του άρεσε να διαβάζει Έλληνες ποιητές και να σκιτσάρει στο χαρτί τα δικά του αισθήματα και τις δικές του εσωτερικές παραμέτρους.

Αν και δεν έχω ασχοληθεί με την ποίηση, ως απλός αναγνώστης, απήλαυσα τον ποιητικό χρωστήρα του φίλου Σακελλάρη, την ποικιλία των θεμάτων, τις εικόνες, τα χρώματα, τις παρομοιώσεις, τα συναισθήματα. Σε μια εποχή σκληρή, πεζή, αμείλικτη, οι ποιητικοί ρεαλισμοί και υπερρεαλισμοί, ανακαλούν εικόνες καθημερινής ζούγκλας, πυροβολούν το νου, κομματιάζουν τη σκέψη, σου στερούν ανάσες γαλήνης και ηρεμίας.

Ο φίλος Σακελλάρης κεντά τον ποιητικό καμβά του με τις δικές του πλούσιες, ήπιες και προσεγμένες βελονιές. Είτε αυτές σκιτσάρουν θέματα της «Πατρίδας» είτε «της νέας κατοχής» είτε τους «χαρακτήρες» και τα «επιγράμματά» του. Στα «λυρικά» και τα «ερωτικά» του οι στίχοι του Σακελλάρη κολυμπούν σε ένα ποιητικό ημίφως δαμασμένου λυρισμού, που συχνά- πυκνά τους χαϊδεύουν οι ριπές της θαλασσινής αύρας του νησιού του.

Στον αγαπητό φίλο και συμμαθητή Σακελλάρη εύχομαι να είναι καλοτάξιδη η «Ποίηση της ψυχής» του. Γιατί είναι μια σκιερή πηγή δροσιάς, στη ξηρασία της άνομβρης εποχής μας.  

Κάλυμνος, Ιούνιος 2021.           

Ioannispatellis38@gmail.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s